ELEŞTİRİ: Henry V, Noel Coward Tiyatrosu ✭✭✭✭

Jude Law, V. Henry rolünde. Fotoğraf: Johan Persson V. Henry

Noël Coward Tiyatrosu

2 Aralık 2013

4 Yıldız

Michael Grandage Company'nin Noël Coward Tiyatrosu'ndaki sezonu, Grandage'ın Shakespeare'in V. Henry prodüksiyonuyla sona eriyor. Bu oyun aslında tüm sezonun standartlarını, başarılarını ve ruhunu yansıtıyor: Muazzam bir eser, odağında gerçek bir yıldız, Grandage'ın Donmar dönemlerini anımsatan bir dekor tasarımı ve bazı oldukça talihsiz oyuncu seçimleri. Ancak, yakın zamandaki A Midsummer Night's Dream'in aksine, bu prodüksiyon gerçek bir başarı sayılabilir. Merkezin tam kalbinde, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Jude Law'dan çevik, erkeksi ve oldukça büyüleyici bir performans izliyoruz. Hamlet'te olduğundan daha zayıf ve genç görünen Law, Henry karakterinden beklediğiniz her şeyi sunuyor: İlham verici, tereddütleri olan, dindar, kararlı, esprili ve romantik. Law o meşhur Aziz Crispin konuşmasını yaparken, kalbi neredeyse parçalamayan bir izleyici bulmak zor olacaktır.

Aynı şekilde, Henry'nin Fransız Prensesi Katherine'in elini istediği o final sahnesinin, Law'un burada sunduğu kadar güzel, yalın ve içten işlendiğini daha önce görmemiştim. (Jessie Buckley, Katherine rolünde kesinlikle şahane).

Karakterin savaşçı yönü de, özellikle etkileyici "Once More Unto the Breach" nutkunda ve Agincourt muharebesinden önceki gece askerleri arasında dolaştığı sahnelerde net bir şekilde çizilmiş. Law metne oldukça hakim; konuşması her zaman ahenkli olmasa da, daima anlaşılır ve dokunaklı.

Modernist orta çağ kostümlerinin Law'a olağanüstü yakışması da cabası - rolün adamı gibi görünmekte hiç zorlanmıyor.

Matt Ryan (muazzam bir Fluellen), James Laurenson (bilge Exeter), Prasanna Puwanarajah (Mountjoy rolünde karizmatik ve derinlikli), Noma Dumezweni (müthiş bir mizah anlayışına sahip Alice) ve Norman Bowman (Williams rolünde mükemmel) gibi isimlerden çok güçlü bir destek alıyor.

Ancak her şey güllük gülistanlık değil.

İlk on beş dakika neredeyse anlaşılmaz durumda: Richard Clifford (Ely) ve Michael Hadley (Canterbury), birinci perdedeki olay kurgusunu hazırlayan sahneleri metni adeta çiğneyerek zorlaştırıyorlar. Ron Cook ise Pistol karakterini, tıpkı Sir Toby Belch rolünde yaptığı gibi harcayıp atmış.

Koroyu modern bir üniversite öğrencisi gibi oynaması istenen Ashley Zhangazha için üzülmemek elde değil; zira bu yönetmen tercihi pek işlememiş. Özellikle de Koronun, kıyafet değiştirmeden Fransızlar tarafından öldürülen Çocuğa dönüştüğü anlarda bu durum iyice göze batıyor.

Fransız erkek karakterler genel olarak zayıf kalmış: Ben Lloyd-Hughes, Dauphin rolünde özellikle tuhaf duruyor ve Richard Clifford'ın Charles yorumu maalesef kötü. Ayrıca bazı savaş sahnelerinde oldukça vasat bir figüran oyunculuğu söz konusu.

Christopher Oram'ın dekoru gayet iyi çalışıyor ancak Grandage ile Donmar'daki iş birliği döneminden pek öteye gidemediği hissi uyanıyor; ki bu da bir yazık.

Yine de bu, Grandage sezonu için harika bir kapanış olmuş. Shakespeare'in en bilindik ama en zorlu oyunlarından birinin son derece kaliteli, erişilebilir ve çoğu zaman heyecan verici bir yorumu.