RECENSIE: I Loved Lucy, Arts Theatre ✭✭

Sandra Dickinson als Lucille Ball en Matthew Scott als Lee Tannen. Foto: Alessia Chinazzo I Loved Lucy

Arts Theatre

24 juli 2017

Boek Tickets Sandra Dickinson is al veel te lang afwezig op het West End toneel. Ik meen me te herinneren dat we haar in Londen voor het laatst zagen als understudy van Angela Lansbury in 'Blithe Spirit' – waar ze mocht opdraven tijdens de 'understudy run' – en dat was slechts eenmalig, want Lansbury miste nooit een voorstelling. Daarvoor zagen we haar in substantiële West End-rollen in musicals als 'Singin' In The Rain' en 'Chitty-Chitty, Bang-Bang'. Ze is ook een graag geziene gast in diverse pantomimes door het hele land en in verschillende films, wat getuigt van haar brede populariteit. Maar waarom hebben we haar niet vaker in serieuze acteerrollen gezien? Gezien haar weergaloze vertolking van Lucille Ball in The Arts Theatre, lijkt een bevredigend antwoord op die vraag moeilijker dan ooit te vinden.

Dickinson is voortreffelijk. Ze geeft een masterclass in hoe je een publiek boeit en de onverdeelde aandacht vasthoudt; zelfs de manier waarop ze volledig opgaat in de worp van de dobbelstenen aan de backgammontafel is een magisch moment. Haar vermogen om de waarachtigheid van haar personage te vinden en erin te geloven is feilloos. We ontmoeten Ball aan het einde van haar carrière, wanneer ze na haar pensioen een jonge en ogenschijnlijk doelloze man onder haar welgestelde vleugels neemt. Ze amuseert zich door hem te kneden naar haar eigen behoeften en grillen. Hij wordt haar vermakelijke kleine project. In ruil daarvoor lijken zijn jeugd en eenvoud de ouder wordende ster weer tot leven te wekken. Ze bereidt een terugkeer naar haar triomfantelijke tv-succes voor; de comeback mislukt, de relatie loopt stuk; er volgt een breuk, een last-minute verzoening, en dan – onvermijdelijk – blijft alleen de dood over.

Sandra Dickinson als Lucille Ball en Matthew Scott als Lee Tannen in I Loved Lucy. Foto: Alessia Chinazzo

Het is een situatie die wellicht interessant drama had kunnen opleveren, of op zijn minst scherpe en diepgaande gesprekken gaandeweg. In de handen van een derde partij had de tekst mogelijk een betekenisvollere vorm gekregen. Hier is het echter de jonge man zelf, Lee Tannen, die de pen voor het nageslacht heeft opgenomen om twee uur aan geklets tussen deze sympathieke, maar vreemde match op te schrijven. Matthew Scott, een charmante Broadway-ster, is aangetrokken om de rol van de auteur op zich te nemen. Hij zet geen voet verkeerd en presenteert hem steevast als een sympathiek, oprecht, vriendelijk, eerlijk en bedachtzaam individu. En ja, ook hij heeft zijn strubbelingen gekend: homoseksueel zijn maakte hem impopulair op school en thuis, en dat relaas vormt de kern van veel van zijn monologen tot het publiek wanneer mevrouw Dickinson niet op het toneel staat. Sterker nog, er zijn talloze momenten waarop het lijkt alsof de show daar eigenlijk over gaat.

Veelzeggend is misschien dat Ball op deze onthullingen reageerde door ze opzij te schuiven en er bij Tannen op aan te dringen om door te gaan met de belangrijkere zaken: het spelen van een bordspel – soms uren achter elkaar. Wellicht liggen in zulke scènes aanwijzingen voor aspecten van deze relatie die het script niet altijd even krachtig uitdiept. Althans, niet tot de uitbarsting in de tweede akte die de breuk en verwijdering veroorzaakt. Wie zal het zeggen?

Zoals het er nu voorstaat, wordt de meeste jeu aan deze avond (of matinee, en deze show zou, als hij succesvol wil zijn, zeker een stevig matinee-publiek moeten trekken) gegeven door Balls grappige hervertellingen van ontmoetingen met de groten en beruchten uit Hollywood en Burbank. Dickinson haalt hier alles uit wat erin zit en ze doet dit zo innemend en verrukkelijk dat men zich regelmatig afvraagt of ze dit niet beter rechtstreeks aan het publiek had kunnen vertellen, zonder zoveel van haar dialoog in profiel tot Lee, de alter ego van de heer Tannen, te hoeven richten.

Sandra Dickinson als Lucille Ball en Matthew Scott als Lee Tannen in I Loved Lucy. Foto: Alessia Chinazzo

Ondertussen houdt de onopvallende regisseur Anthony Biggs het gesprek in een prettig tempo gaande. Gregor Donnelly zorgt voor een enorm LUCY-bord en een chatshow-opstelling op een podium in de vorm van een 'bloedend hart' (wat je doet afvragen hoe het zou zijn geweest als dat format voor dit stuk was verkend – de talkshow dus, niet de katholieke iconografie). Het lichtplan van Tim Mascall is de hele avond feilloos en haalt het maximale uit het eenvoudige decor, terwijl Yvonne Gilbert de verschillende geluidsniveaus met grote verfijning beheerst. Dickinson draagt een paar chique outfits van Donnelly (nemen we aan) en heeft de beschikking over precies één lippenstiftrode handtas. Ik vermoed dat we hier zien wat het budget toeliet.

Hoe de show het zal doen op West End blijft gissen. In het script zitten meerdere verwijzingen naar vergelijkbare verhalen die groot succes kenden in de stad – en elders – waarin oudere vrouwelijke sterren optrekken met veel jonger mannelijk gezelschap. Maar ik wil het lot niet tarten door ze hier bij naam te noemen.

TICKETS VOOR I LOVED LUCY