RECENSIE: It Happened In Key West, Charing Cross Theatre ✭

Julian Eaves recenseert de nieuwe musical It Happened In Key West van Jill Santoriello en Jason Huza, nu te zien in het Charing Cross Theatre.

Wade McCollum en Alyssa Martyn in It Happened In Key West. Foto: Darren Bell It Happened In Key West

Charing Cross Theatre,

10 juli 2018

1 Ster

Boek Nu Jill Santoriello staat bekend als de eerste vrouw die het script, de muziek en de liedteksten schreef voor een Broadway-musical, en ze is een opmerkelijk talent. Ongeveer tien jaar geleden scoorde ze een flinke hit met haar bewerking van de Dickens-roman 'A Tale Of Two Cities', waarmee ze vanaf de jaren 80 gaandeweg een aardige imitatie bouwde van het commercieel succesvolle model van 'Les Misérables' (waarin haar broer Alex in de oorspronkelijke Broadway-cast speelde; hij produceerde ook de eerste uitvoeringen van zijn zus haar show), aangevuld met een flinke dosis van de pop-operastijl van Frank Wildhorn. Dat stuk getuigt van een consistentie en samenhang die haar vakmanschap eer aandoet: er is volop melodische inventiviteit, haar harmonieën zijn fris en meeslepend, haar personages sensitief neergezet en haar regie van de verhaallijn en theatrale schaal is trefzeker en dramatisch meeslepend. Helaas werd het debuut in New York geteisterd door pech, hoewel het een Outer Critics Circle Award voor Beste Musical en vele andere nominaties in de wacht sleepte. Sindsdien heeft het echter bewezen een blijvertje te zijn met producties over de hele wereld. Was dit maar de voorstelling die we nu in het Charing Cross Theatre te zien kregen, dan hadden we haar ongetwijfeld bejubeld. In plaats daarvan krijgen we haar recentere werk voorgeschoteld, dat nu dapper ter inspectie aan ons wordt gepresenteerd.

Het ensemble van It Happened In Key West. Foto: Darren Bell

De show wordt gepromoot als een 'New Romantic Musical Comedy', en hoewel er veel muziek in zit, is er niets nieuws aan het verhaal of de stijl. Het is ongeveer even romantisch als het omhelzen van een vers lijk en de grappen zijn uiterst schaars en klinken altijd hol. Santoriello schreef het script samen met Jason Huza (die ook extra muziek bijdroeg) en de vrij jonge hoofdproducent Jeremiah James (bedenker van het oorspronkelijke concept). De heer James was aanwezig bij de Londense première in een paar nogal jolige Paul Smith-slippers met bijpassende stropdas, en veel in de show weerspiegelt diezelfde geforceerd grappige, eigenaardige humor. Persoonlijk vind ik dat totaal niet passen bij Santoriello's doorgaans epische, heroïsche stijl. We zullen zien wat het publiek ervan vindt.

Alyssa Martyn en Wade McCollum in It Happened In Key West. Foto: Darren Bell

Wat we hier krijgen is een verzameling pittige musicalnummers die best aardige pastiches zijn op vroeg-dertiger en veertiger jaren Amerikaanse popliedjes. Maar om heel eerlijk te zijn: ze hadden door iedereen geschreven kunnen zijn, voor welk doel dan ook. In een decor (ontworpen door landgenoot Jamie Roderick) dat eruitziet als een verdienstelijke amateuroptreden van 'South Pacific' — compleet met een overdaad aan prullaria uit een strandwinkel die van het toneel de zaal in lijkt te rollen — neemt een andere Amerikaan, Marc Robin (notabene de Executive Artistic Producer van het Fulton Theatre in Pennsylvania, waar dit stuk vorig jaar een workshop kende), de zware taak van zowel regie als choreografie op zich. Hij maakt er een rommeltje van en lijkt geen idee te hebben wat hij met de show aan moet. Er worden wat kisten op het toneel gezet en dat, beste betalende toeschouwers, is zo'n beetje het hele 'decor' waar u de hele avond tegenaan gaat kijken. Wen er maar aan.

Misschien was het budget op aan de acteurs? Hoewel dit een verhaal is met in de kern slechts twee personages, staat er een hele groep figuranten om hen heen om — tja, eigenlijk alleen maar commentaar te geven op hun fratsen. Er wordt herhaaldelijk benadrukt dat dit is 'gebaseerd' op een waargebeurd verhaal. Ach ja, 'gebaseerd', maar wel met de gebruikelijke showbizz-compromissen. Een van de hoofdrolspelers, de nog vrij jonge, atletische en knappe Wade McCollum, is een veel elegantere en aantrekkelijkere graaf Carl von Cosel dan de echte Duitse zonderling. Die laatste ontwikkelde een fetisjistische passie voor de stoffelijke resten van de veel jongere Elena Hoyos (gespeeld door nieuwkomer Alyssa Martin). 'Carl', zoals we hem hier amicaal noemen, vond in de hitte van Florida een manier om het lijk te balsemen, hield de boel bij elkaar met meters pianodraad en vulde zijn dagen door het lijk 'incognito' onder grote gewaden in een rolstoel door de stad te rijden, alsof ze het getrouwde stel waren dat hij pretendeerde te zijn.

Het ensemble van It Happened In Key West. Foto: Darren Bell

Toen zijn list eindelijk uitkwam, werd hij voor de rechter gesleept (een mooie bijrol van Nuno Queimado als rechter), maar het publiek koos de kant van Von Cosel en na een maandje gedoe werd de zaak geseponeerd (serieus, wat doet die tropische hitte wel niet met de geest van de mensen daar). Je moet je dus een situatie voorstellen die het midden houdt tussen 'I Walked With A Zombie' en wat er met Norman Bates gebeurd zou zijn als hij oud was geworden in Florida en Janet Leigh niet had vermoord. Jazeker, er is hier volop ruimte voor macabere humor — denk aan Tim Burtons 'Corpse Bride' — maar deze show heeft simpelweg niet het karakter om die aanpak vol te houden. Integendeel: het wil constant veranderen in 'Love Never Dies'. De pastiche stopt en we schakelen plotseling weer over naar een sub-operastijl, alsof we naar Kathryn Grayson en Howard Keel zitten te luisteren. Andrew Lloyd Webber zal ongetwijfeld gevleid zijn door dit eerbetoon, maar deze combinatie van een bejaarde nep-aristocraat en een tbc-patiënte laat zich niet zomaar omvormen tot een nieuwe 'Beauty and the Beast'. Als voorstelling hoort dit stuk enkel thuis in de wereld van de 'walking dead'.

Het ensemble van It Happened In Key West. Foto: Darren Bell

Dat is jammer voor de cast: dit moet een van de meest etnisch diverse producties van de stad zijn, en dat is een zeldzaamheid. De in de VS opgeleide Val Adams is een levendige verpleegster; Miguel Angel speelt de dokter die onze enthousiaste wannabe-Baron Frankenstein zijn kans geeft... en, nogal dubieus, toegang verleent tot kwetsbare, stervende patiënten. Alexander Barria stopt veel energie in zijn rollen als de vader van het slachtoffer en de sheriff; Mary-Jean Caldwell speelt zijn vrouw, terwijl Sophia Lewis and Hannah McIver de andere dochters zijn. Zij smeden een nogal ordinair plan om hun overleden zus te veranderen in een winstgevende attractie. En de eigenlijke weduwnaar, Luis, wordt gespeeld door Guido Garcia Lueches, die vooral opvalt door de kille manier waarop hij bij Elena wegdeinst zodra hij over haar tbc-diagnose hoort. Het is een aardige groep acteurs, en ik weet zeker dat u ze net zo zult waarderen als ik.

De rest van het gezelschap bestaat uit Ross McLaren en Johan Munir als Tom en Mario, met Andrea Golinucci en Siwan Henderson als swings. Er is een zevenkoppige band onder leiding van Andrew Hopkins, maar wat in de orchestraties van de Amerikaan Robert Felstein vooral opvalt, is de overdaad aan gedigitaliseerde koperblazers die nergens echt klinken. Het geluidsontwerp van Andrew Johnson zorgt ervoor dat iedereen glashelder te verstaan is — helaas missen we daardoor geen enkele van de nogal wisselvallige teksten — maar hij kan van een kwartje geen knaak maken. De orchestraties klinken net zo goedkoop als het decor eruitziet. Vreemd genoeg staat er geen lichtontwerper vermeld; ik neem aan dat dit ook het werk is van de decorontwerper, want het wedijvert met het decor in een gebrek aan verbeelding. (Mocht u vinden dat ik te hard ben: tel gerust hoe vaak de acteurs moeten doen alsof ze op een deur kloppen door op een van die verdomde kisten te slaan, en hoe vaak ze dan het openen van die denkbeeldige deur moeten mimen. Het is echt zó amateuristisch.)

Ik vermoed dat de show heel misschien zou werken als de hoofdrollen perfect bezet waren en er enige magie tussen hen was. Hoewel McCollum en Martyn duidelijk hun best doen, worden ze in de steek gelaten door een opeenstapeling van matige productie, script, muziek en regie. Uiteindelijk doet hij denken aan Frank Epps uit 'Parade' (inclusief slis), terwijl zij wordt overvraagd door een rol die een rijpere en sterkere stem behoeft, en wordt gehinderd doordat ze de 'rol-in-de-rolstoel' van Ahrens en Flaherty's 'Lucky Stiff' moet herhalen. Dit is een verloren strijd.

Dus, aan iedereen die mij vertelde dat deze show een komedie is en dat ik ervan zou genieten, vraag ik simpelweg dit: wat heb ik gemist dat zo grappig was?

BOEK NU VOOR IT HAPPENED IN KEY WEST