RECENSIE: La Cage Aux Folles, New Wimbledon Theatre ✭✭✭✭✭

John Partridge (Zaza) en Les Cagelles in La Cage Aux Folles La Cage Aux Folles

New Wimbledon Theatre,

Woensdag 15 maart 2017

5 Sterren

Tournee-informatie en reserveringen

Op een avond in de vroege jaren '80 bezocht ik een vertoning op het London Film Festival van een nieuwe Franse film die veel stof deed opwaaien. De film, die zich afspeelt in het milieu van de nachtclubartiesten aan de Rivièra, trok een volle zaal in NFT 1, en we ontdekten al snel waarom. Aan het einde van het openingsnummer van de film – een glitterend en glamoureus spektakel in de stijl van de Lido – stelden de 'meiden' van het koor zich op, keken ernstig en trokken hun uitgebreide kapsels zo van hun hoofd. Het bleken pruiken te zijn en zij waren geen koormeisjes, maar koorjongens. Dit leverde hen direct een dubbel applaus op van het publiek in de film. Maar de echte traktatie was de reactie van de zaal aan de South Bank: een enorme, verbijsterde, luid hoorbare GASP!, onmiddellijk gevolgd door even hoorbare uitdrukkingen van verbazing en gelach. Een derde van een eeuw geleden was het stadse publiek nog niet gewend aan dergelijke 'gender-bending' taferelen.

Hamish Greer, de producent van de huidige Britse Bill Kenwright-revival van de Amerikaanse musical uit 1984 gebaseerd op dat verhaal (oorspronkelijk een toneelstuk uit de jaren '70), vertelt me dat de show in sommige Britse steden vandaag de dag nog steeds een even verbaasde en geschokte reactie kan uitlokken. Dat feit alleen al zou ons moeten vertellen waarom het een even noodzakelijk en belangrijk theatraal statement blijft als Michael Coveney destijds al vaststelde; een werk dat naar het publiek van nu moet worden gebracht met de missie om de ogen van de samenleving te openen voor de minder bekende levenspaden.

Les Cagelles in La Cage Aux Folles

Het verhaal is tenslotte simpel genoeg. De elegante Franse klucht in de kern is de bescheiden en oprecht ontroerende zoektocht van de jonge geliefden Jean-Michele (de goed bij stem zijnde Dougie Carter) en Anne (de integere Alexandra Robinson) om te trouwen. De geduchte hindernissen op hun pad zijn de afkeurende ouders. De familie van Anne bestaat uit de puriteins conservatieve Dindon (een voortreffelijke Paul F Monaghan) en zijn onderdanige, gehoorzame vrouw (Su Douglas), die hoge verwachtingen hebben van hun zorgvuldig opgevoede dochter. Waar valt er dan over te klagen? Nou, wat ze (nog) niet weten is dat de vader van Jean-Michele, de eigenaar van een gewaagde nachtclub genaamd Georges (krachtig gezongen door Adrian Zmed), samen is met zijn sterdanseres, drag-artiest Albin (een verbluffende hoofdrol van John Partridge, die geen blad voor de mond neemt). De oplossing van Jean-Michele is om zijn 'echte' familie (zijn opgepoetste vader en een biologische moeder die sinds de geboorte nagenoeg afwezig is) te presenteren aan zijn aanstaande schoonfamilie, maar pas nadat hun appartement is gezuiverd van alle kleurrijke tierelantijntjes. Albin zal zich – zonder drag – moeten voordoen als een 'oom'. Albin is allerminst blij dat hij op deze manier zijn persoonlijke integriteit moet opofferen, en vanaf het begin vermoeden we dat het plan van Jean-Michele niet soepel zal verlopen. Zo is het decor klaar voor een confrontatie tussen 'de kast' aan de ene kant en de homogemeenschap aan de andere kant. Een flinke aanvaring hangt in de lucht en het verhaal stelt daarin niet teleur.

Les Cagelles in la Cage Aux Folles

Het script voor de musical was de eerste prachtige onderneming van Harvey Fierstein, die al snel een meester in het genre werd (naast zijn vele andere prestaties). Het is een sterk ontwikkeld script waarin veel van het originele materiaal bewaard is gebleven. Hoewel hij veel van zijn kenmerkende vlijmscherpe oneliners uitdeelt, brengt Fierstein de kluchtige verwikkelingen terug ten gunste van meer emotioneel expressieve momenten. En daarvoor schreef Jerry Herman een van zijn allerbeste scores, inclusief de eeuwig populaire nummers 'I Am What I Am', 'Song on the Sand' en 'A Little More Mascara'. Daarnaast creëert Herman een reeks grote, brutale en meeslepende shownummers, waaronder de verbluffende opening met drie kostuumwissels 'We Are What We Are', 'The Promenade', en het titelnummer over de bewuste nachtclub van Albin en Georges, 'La Cage aux Folles'. En niet te vergeten de opzwepende, spectaculaire finale die alles overtreft: 'The Best of Times' (een melodie die je, zoals zovelen in deze score, nooit meer vergeet). Het is 'good old-fashioned' showmanship van Broadway-niveau op zijn best, prachtig tot leven gebracht door de perfecte choreografie van Bill Deamer.

En deze productie doet daar nog een schepje bovenop. Met vaste hand regisseert Martin Connor alle energie naar een weelderige, glanzende, grappige en oprecht ontroerende ervaring. Hij legt de focus op de glansrol van Partridge als Albin, inclusief een uitgebreid solo-cabaretstuk aan de rand van het podium waarbij hij de zaal bespeelt in de beste variété-traditie. Met actuele grappen en een ontspannen, vriendelijke omgang met de toeschouwers zorgt hij ervoor dat de hele show persoonlijk en dichtbij aanvoelt. Partridge is tot in de puntjes gekleed door Gary McCann, wiens ontwerpconcept met rood pluche en goud een sfeervol geheel creëert voor elke schitterende scène. Richard Mawbey is aanwezig met een vrachtwagen vol pruiken en haarontwerpen. Het ziet er weelderig uit: een dergelijke luxe zie je niet in elke reizende productie. Ben Cracknell verlicht het geheel op heerlijke wijze. Kenwright draagt dit stuk duidelijk een warm hart toe en wil dat wij dat ook voelen.

Adrian Zmed (George) en John Partridge (Albin / Zaza) in la Cage Aux Folles

En dat doen we. Met een orkest van topkwaliteit onder leiding van Mark Crossland en een loepzuiver geluidsontwerp van Dan Samson, komt elke slimme of gevoelige wending in de teksten en elke noot van de sprankelende arrangementen tot zijn recht. De cast is door de bank genomen briljant – met zelfs de geweldige Marti Webb in de mix – en de vlam slaat keer op keer in de pan, waardoor je nauwelijks stil kunt blijven zitten. Dit is een staat van opwinding die veel shows ambiëren, maar die niet iedereen bereikt, zeker niet met de kracht die achter dit gouden spektakel vol hartstocht zit. Het is camp; maar zoals Philip Core ooit opmerkte: 'Camp is de leugen die de waarheid vertelt'. De sleutel tot dit alles is de iconische vertolking door John Partridge van de complexe, fascinerende en fysiek en emotioneel veeleisende rol van Albin: een staaltje acteerwerk van het hoogste niveau, waarbij hij zijn hart op zijn tong draagt en het regelmatig bestrooit met poeder en glitter. Bereid je voor om geraakt te worden!

RESERVEER TICKETS VOOR DE BRITSE TOURNEE VAN LA CAGE AUX FOLLES

BEKIJK ONZE FOTOGALERIJ VAN DE PRODUCTIE VAN LA CAGE AUX FOLLES