RECENSIE: La Cage Aux Folles, Park Theatre Londen ✭✭✭

Ray Rackham recenseert Simon Callows bewerking van de Franse klucht La Cage Aux Folles, nu te zien in het Park Theatre in Londen.

La Cage Aux Folles

Park Theatre

3 Sterren

BOEK TICKETS

Simon Callows bewerking van de overbekende Franse klucht La Cage Aux Folles ging onder luid gejuich en veel gelach in première in het Park Theatre. Deze adaptatie van Jean Poirets klucht volgt op een lange reeks eerdere versies, waaronder vier films en de met Tony Awards bekroonde musical van Jerry Herman met dezelfde naam. De belangrijkste vraag van de avond is dan ook: heeft deze nieuwe versie wel iets nieuws te melden?

Het plot blijft grotendeels trouw aan het origineel. Nachtclubeigenaar Georges en zijn schitterende travestiepartner Albin verzorgen de meest spectaculaire dragshows van Saint-Tropez. Maar wanneer Georges’ zoon Laurent zijn verloving aankondigt met de dochter van een rechtse christen-democraat — een politicus die vastbesloten is het bruisende nachtleven van de stad plat te leggen — begint het échte toneelstuk pas. Michael Matus en Paul Hunter zijn uiterst charmant als Georges en Albin, waarbij vooral Hunters minutieuze, eigenzinnige timing van de grappen erg in de smaak viel bij het publiek. Zij leiden een indrukwekkende cast van eersteklas komische acteurs. Hoewel het bijna flauw is om iemand apart te benoemen, waren Syrus Lowe als Jacob en Peter Straker als Tabaro triomfantelijk in hun eigen, unieke invulling van ‘camp’. Louise Bangays Madame Priedieu (de vrouw van de genoemde christen-democraat) was een hilarische kruising tussen Marine Le Pen en Margaret Thatcher; de nieuwe bewerking zorgt er effectief voor dat dit personage net zo onverzoenlijk is als haar echtgenoot.

Het decor van Tim Shortall ademt beige- en sepiatinten, met gouden randjes die een licht verlangen oproepen naar de tijd van kaasblokjes en ananas op een prikker. Het balanceert tussen smakeloos en chic en vangt de tijdsgeest op een wijze die het tijdperk viert; de overgang naar een soberder decor in de tweede akte is bijzonder effectief. Het schitterende lichtontwerp van Rick Fisher geeft het geheel een zachte, roze gloed, en hoewel de kostuums van Shortall vindingrijk zijn, komen ze ironisch genoeg pas echt tot hun recht in de tweede akte, wanneer Albins drag-outfits conservatiever worden naarmate de spanning stijgt. Richard Mawbey levert een reeks degelijke pruiken die overduidelijk knipogen naar de klassieke serie Wordt U Al Geholpen?

Callow maakt duidelijk dat hij dit stuk niet wil presenteren als een vijftig jaar oud museumstuk, maar als een levendige persoonsverwisseling die toevallig vijftig jaar geleden speelt. Het resultaat voelt echter een tikkeltje te zelfbewust en goedbedoeld aan, waardoor het stuk vanaf het begin een wat gedateerde indruk wekt. De regie van Jez Bond is overwegend stemmig maar soms wat onsamenhangend door het onnodig doorbreken van de vierde wand. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat zowel de nieuwe vertaling als de regie veiliger aanvoelen dan het origineel in de vroege jaren zeventig moet zijn geweest. Alle ingrediënten zijn aanwezig, maar ze lijken niet harmonieus toe te werken naar die ene absurde, komische ontknoping. Ondanks de oprecht grappige momenten blijft er een gevoel van déjà vu hangen van de eerdere films en de musical, hoe briljant het ensemble op het podium de scènes op dit moment ook speelt.

Foto's: Mark Douet

Tot en met 21 maart 2020

BOEK TICKETS