RECENSIE: Man Of La Mancha, London Coliseum ✭✭

Julian Eaves recenseert Man Of La Mancha met Kelsey Grammer, nu te zien voor een beperkt seizoen in het London Coliseum.

Het gezelschap van Man Of La Mancha. Foto: Manuel Harlan Man Of La Mancha London ColiseumTwee Sterren Boek Nu Dit is een voorstelling waar vaak over gesproken wordt, maar die zelden te zien is.  En nu, dankzij een zeldzame herneming in het Coliseum als onderdeel van hun programma met 'populaire' musicals, is het misschien duidelijk waarom.  Als show is dit ongetwijfeld een van de meest tragisch gedateerde en lastig te ensceneren producties die Londen momenteel rijk is.  Voor de echte fans van de grote namen - Kelsey Grammer in de titelrol van Don Quichot de la Mancha; Danielle de Niese als zijn strikt platonische inamorata, de barhoer bekend als Dulcinella; Nicholas Lyndhurst in een schitterend tweetal contrasterende rollen, de Herbergier en de Gouverneur; en Peter Polycarpou, die grotendeels onbenut blijft in de onderontwikkelde rol van Quichots kompaan, Sancho Panza - zijn er vier redenen om te gaan kijken.  En dan is er nog die ene grote 'hit', 'The Impossible Dream', waarmee beide aktes eindigen.  Afgezien daarvan vraag ik me werkelijk af of er genoeg 'vlees op de botten' zit om het publiek te blijven boeien. Halverwege de jaren zestig, toen dit voor het eerst verscheen, zat er genoeg vernieuwing en verwondering in het 'toneel-op-het-toneel' concept om het publiek te grijpen: nu voelt deze structuur eerder onhandig en log aan dan onthullend.  Huisregisseur Lonny Price (vrijwel het hele creatieve team bestaat uit terugkerende namen van eerdere successen als 'Sweeney Todd', 'Carousel', 'Sunset Boulevard' en 'Chess' - smaken verschillen, maar ik vond ze allemaal goed!) doet wat hij kan met dit rammelende apparaat, maar zelfs hij lijkt overmand door het statische en tegenstrijdige karakter ervan... zoveel onbeantwoorde vragen, losse eindjes en gapende gaten in het plot. Nou ja, ik zeg 'plot': het amusante boek van Cervantes is een picareske vertelling van het ene voorval na het andere; dat werkt prima op papier, maar hoeveel toneelbewerkingen van dergelijke formats slagen er echt in?  Werkt 'Candide' werkelijk?  Ik zocht tevergeefs naar enige richting in deze uitgestrekte puinhoop.  Waar was de focus?  Was het allemaal een droom? Peter Polycarpou, Kelsey Grammer en Danielle de Niese in Man Of La Mancha. Foto: Manuel Harlan Ik zou de bijdragen van de andere creatievelingen kunnen doornemen, maar met welk doel?  Het lijkt erop dat ze collectief misschien door hun ideeën heen raken.  Misschien is dat niet eerlijk.  Misschien is het materiaal simpelweg niet goed genoeg (het valt in het niet bij waar ze voorheen mee mochten werken).  Maar misschien weten ze ook echt niet wat ze ermee aan moeten.  Het decor van James Noone is wederom een hoop schroot (vergelijkbaar met 'Follies' bij het National Theatre, etc.).  Rebecca Howell probeert de boel in beweging te krijgen, maar heeft alleen de (werkelijk afschuwelijke) neppe verkrachtingsscène om zich in uit te leven.  Tjonge jonge.  De kostuums van Fotini Dimou zijn precies wat je ervan verwacht, met een moderne twist, wat de twijfelachtige seksuele politiek alleen maar problematischer maakt.  Rick Fisher belicht met schreeuwerig enthousiasme en het geluid van Mick Potter is hard, harder, hardst. Hmm.  De Michaels (de bekende producenten Grade en Linnit) vinden blijkbaar dat de show een herneming verdient.  Of degene die de portemonnee heeft getrokken voor deze productie vindt dat.  Sommigen merkten een vreemde gelijkenis op tussen dit werk - vooral het hoofdpersonage - en de laatste show waarin de heer Grammer schitterde, 'Big Fish' in The Other Palace, over een vergelijkbaar Quichot-achtig figuur.  Ach, misschien is dat gewoon toeval?  Wellicht. Nicholas Lyndhurst, Peter Polycarpou en Kelsey Grammer in Man Of La Mancha. Foto's: Manuel Harlan Hoe het ook zij, we zitten ook nog met de lastige kwestie van de partituur.  Deze show is beroemd om dat ene grote lied, en dat is een pareltje.  In de handen - of liever de stem - van Elvis Presley of Andy Williams is het iets om van te genieten.  De heer Grammer kiest er echter voor om de 'Don' te spelen als een hoofdonderwijzer die een speech houdt voor de hele school, en hij 'brengt' 'To dream the impossible dream' op dezelfde houterige en inflexibele wijze.  Misschien doet het anderen wat, maar mij raakt het niet.  De Niese is een operasopraan en een zeer goede ook; ze zingt elke noot precies zoals die geschreven staat, met respect voor elke kwartnoot en rust.  Maar is dat waar het bij musical om draait?  Nou ja, mits de rest van het gezelschap hetzelfde doet, of mits de rol zich op die manier kan onderscheiden van de rest.  Maar is dat zo?  Niet echt.  Het klinkt alsof ze in een andere voorstelling staat.  Geniet ervan voor wat het is, haar rol bevindt zich in een ander universum. Lyndhurst komt er waarschijnlijk het beste vanaf door ons twee lijnrecht tegenover elkaar staande personages te geven, die elk prachtig zijn.  Hij is een uitstekend acteur, een briljante komiek en hij kan alles wat van hem gevraagd wordt.  Polycarpou heeft wel eens met veel beter materiaal mogen werken, en dat is waar we hem aan moeten herinneren.  Hier is er een chronisch gebrek aan verbeelding over hoe zijn talenten in te zetten, die dan ook grotendeels onopgemerkt blijven.  Vreemd genoeg komt het muzikale hoogtepunt van de avond - voor mij - van Minal Patel's sublieme nummer als de 'Patre': in zijn enige, uitblinkende muzikale nummer geeft hij simpelweg een masterclass in het zingen van musicaltheater.  Het is een vlekkeloos optreden waar je koude rillingen van krijgt.. denkend aan wat 'had kunnen zijn' als er beter materiaal beschikbaar was geweest voor de rest van de cast. De waarheid is namelijk dat deze partituur simpelweg niet erg sterk is.  De mannen, die zulke personages moeten voorstellen in de gevangenisomgeving waar de Don en consorten in verzeild zijn geraakt, hebben nummers (zoals 'Little Bird') die klinken alsof ze voor de Everly Brothers geschreven hadden moeten zijn.  Dat is pijnlijk.  En wat de opening van de tweede akte betreft, een 'gesimuleerd groepsverkrachtingsballet', tja... ik vroeg me serieus af op welk publiek deze show is gericht!!  Gezellig entertainment voor het hele gezin is het beslist NIET!!!  (Tenminste niet voor gezinnen die ik ken...) Dus, daar hebben we het.  Na al die lange jaren van (terechte) verwaarlozing.  Trek je eigen conclusie.  Er valt af en toe wat te genieten, maar er blijven vooral dwingende vragen over, zoals... 'Waarom?'

BOEK TICKETS VOOR MAN OF LA MANCHA