RECENSIE: Next Lesson, Above The Stag Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert het toneelstuk Next Lesson van Chris Woodley in het Above The Stag Theatre in Vauxhall.

Next Lesson

Above the Stag

24 augustus 2018

4 sterren

Reserveer nu

Sectie 28 van de Local Government Act uit 1988, ingevoerd door de regering-Thatcher, verbood lokale overheden om homoseksuele relaties als gelijkwaardig aan heteroseksuele relaties te promoten. Deze gehate wetgeving zorgde voor verwarring en voorzichtigheid op scholen. Het belemmerde docenten ongetwijfeld in het aanpakken van homofoob pestgedrag en onthield lesbische en homoseksuele leerlingen passende seksuele en sociale voorlichting.  In 2003 werd de wet eindelijk ingetrokken en inmiddels leven we gelukkig in een samenleving waarin we allemaal fan zijn van Everybody's Talking About Jamie. Het uitstekende stuk van Chris Woodley brengt de ontwikkelingen in het onderwijssysteem in die jaren in kaart via lesbische, homoseksuele en biseksuele personages, zowel in de klas als in de lerarenkamer.

Het verhaal wordt verteld in treffende, korte scènes van 1988 tot 2006, met Michael als de rode draad. We maken voor het eerst kennis met hem als hij vijftien jaar oud is en van school is weggelopen. Hij wordt door zijn moeder teruggebracht en bekent dat hij die paar dagen in Brighton is geweest; hij komt bij haar uit de kast. Haar reactie: "Vertel het je vader niet, dat overleeft hij niet." Het is geen toeval dat Michael vooral naar school terugkeert om mee te spelen in de schooluitvoering van The Tempest, waarin hij Caliban speelt: de eenzame, onbeminde buitenstaander. Jaren later geeft hij les op dezelfde school en heeft hij van het klaslokaal zijn 'grot' gemaakt om in te schuilen. Sam Goodchild speelt een prachtige rol en voert ons met vakmanschap en empathie mee van de ingetogen, bange Michael naar de openlijke, gelukkige man in 2006, die eindelijk vanuit de grot het licht tegemoet treedt. De scènes met zijn moeder, prachtig neergezet door Stephanie Wilson, zijn pijnlijk en aangrijpend door de onuitgesproken woorden – vooral wanneer Michaels partner overlijdt na de bomaanslag op de Admiral Duncan. Deze scène is zo subtiel uitgevoerd dat het melodrama moeiteloos wordt vermeden.

Het ensemble is fantastisch en de acteurs vertolken diverse rollen.  Ik genoot van Florence Odumosu in al haar drie rollen, maar haar optreden als de opstandige lesbische tiener Chloe, die het opneemt voor haar geliefde leraar Michael, stal de show. Daniel Forrester is uitstekend als zowel homoseksuele leerling als leraar, en biedt Michael alle liefde die hij nodig heeft. Samuel Lawrence schittert als de steun en toeverlaat die we allemaal nodig hebben. De regie van Andrew Beckett heeft een perfect tempo en vindt plaats op een eenvoudig maar effectief decor. Het stuk geeft je de geruststellende gedachte dat de zaken er in zekere zin op vooruit zijn gegaan.

Het verbaasde me dat er in de vroege scènes in de jaren '80 en '90 niet over aids werd gesproken. Het was immers een van de drijfveren achter Sectie 28, omdat we werden beschouwd als een gevaar voor "normale en natuurlijke" waarden. Maar dit stuk is een uitstekende herinnering voor wie het heeft meegemaakt, en een introductie voor wie na 1988 is geboren, dat een gebrek aan communicatie en de angst om de waarheid te spreken – zowel privé als publiekelijk – de kastdeuren stevig gesloten houdt. Bovenal is het een uiterst vermakelijke avond in een cultureel belangrijk theater voor de LGBTQ-gemeenschap.

RESERVEER NU VOOR NEXT LESSON