RECENZJA: Next Lesson, Above The Stag Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje sztukę Chrisa Woodleya Next Lesson, wystawianą w Above The Stag Theatre w Vauxhall.

Next Lesson

Above the Stag

24 sierpnia 2018

4 gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Słynny Artykuł 28 (Section 28) ustawy o samorządzie lokalnym z 1988 roku, wprowadzony przez rząd Margaret Thatcher, zakazywał władzom lokalnym promowania homoseksualizmu jako równoprawnej formy relacji rodzinnych. Ten znienawidzony przepis wywołał falę dezorientacji i lęku w brytyjskich szkołach, skutecznie uniemożliwiając nauczycielom reagowanie na homofobiczne znęcanie się i odcinając uczniów LGBT od rzetelnej edukacji seksualnej i społecznej. Przepis uchylono dopiero w 2003 roku, a dziś – na szczęście – żyjemy w społeczeństwie, które zachwyca się musicalem „Everybody’s Talking About Jamie”. Znakomita sztuka Chrisa Woodleya kreśli obraz systemu edukacji na przestrzeni tamtych lat, przedstawiając postacie lesbijek, gejów i osób biseksualnych po obu stronach szkolnej ławki – zarówno uczniów, jak i kadrę pedagogiczną.

Opowieść snuta w wymownych, krótkich scenach od 1988 do 2006 roku, skupia się wokół Michaela, którego poznajemy jako 15-latka uciekającego ze szkoły. Gdy matka zabiera go z powrotem, chłopak wyznaje, że spędził te kilka dni w Brighton i robi przed nią coming out. Jej reakcja? „Nie mów ojcu, to go zabije”. Nie jest przypadkiem, że Michael wraca do szkoły głównie po to, by wystąpić w szkolnym przedstawieniu „Burzy”, w którym gra Kalibana – osamotnionego wyrzutka. Lata później uczy w tej samej szkole, traktując klasę jak jaskinię, w której może się schować. Sam Goodchild daje tu popis aktorski, z ogromną wrażliwością przeprowadzając naszą postać od zastraszonego, ukrywającego się Michaela, po otwartego i szczęśliwego mężczyznę w 2006 roku, który wychodzi z mroku ku światłu. Sceny z matką, w którą fenomenalnie wcieliła się Stephanie Wilson, aż drżą od niewypowiedzianych emocji i żalu – zwłaszcza po śmierci partnera Michaela w wyniku zamachu bombowego na pub Admiral Duncan. Wątek ten poprowadzony jest z taką subtelnością, że z łatwością unika taniego melodramatu.

Cały zespół aktorski jest rewelacyjny, sprawnie żonglując różnorodnymi rolami. Zachwyciła mnie Florence Odumosu w każdym ze swoich trzech wcieleń, ale to jej Chloe – buntownicza nastolatka stająca w obronie ukochanego nauczyciela – kradnie każdą scenę. Daniel Forrester znakomicie sprawdza się zarówno jako uczeń, jak i nauczyciel, dając Michaelowi niezbędne wsparcie emocjonalne, podobnie jak Samuel Lawrence, ucieleśniający przyjacielską pomoc, której każdy z nas potrzebuje. Reżyseria Andrew Becketta narzuca idealne tempo na tle prostej, lecz efektownej scenografii. Po tym spektaklu widz czuje pewną ulgę, widząc, jak daleką drogę przeszliśmy jako społeczeństwo.

Zastanawiało mnie jedynie pominięcie tematu epidemii AIDS w scenach z lat 80. i 90. – w końcu był to jeden z głównych argumentów radykalnej prawicy za wprowadzeniem Artykułu 28, gdy społeczność LGBT przedstawiano jako zagrożenie dla „normalnych” wartości. Niemniej jednak sztuka ta jest doskonałym przypomnieniem dla tych, którzy pamiętają tamte czasy, oraz świetną lekcją dla osób urodzonych po 1988 roku. Pokazuje, jak brak komunikacji i lęk przed prawdą zatrzaskują drzwi szafy od środka. Przede wszystkim jednak to niezwykle angażujący wieczór w miejscu o ogromnym znaczeniu kulturowym dla społeczności LGBTQ.

REZERWUJ BILETY NA SPEKTAKL NEXT LESSON