RECENSIE: Nice Work If You Can Get It, Upstairs At The Gatehouse ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Nice Work If You Can Get It van Joe DiPietro, met de muziek van George en Ira Gershwin, gepresenteerd door Ovation Productions Upstairs at the Gatehouse.

Fraser Fraser en Abigail Earnshaw in Nice Work If You Can Get It. Foto: Darren Bell Nice Work If You Can Get It

Upstairs At The Gatehouse

14 december 2018

4 Sterren

Boek Tickets De kerstshow in dit toonaangevende Londense fringe-theater is altijd het paradepaardje van het jaar, waar met hooggespannen verwachtingen naar wordt uitgekeken. Het huisgezelschap Ovation, opgericht door producent Katie en regisseur John Plews, streeft naar musicalentertainment van topkwaliteit. Hierbij wordt opkomend talent gecombineerd met de expertise van ervaren professionals, maar dan voor een fractie van de West End-prijzen. Het is een succesformule die heeft geleid tot een reeks prachtige kleinschalige enures van grote producties, briljant tot leven gebracht in de intieme zaal met circa 200 plaatsen boven de hoog aangeschreven gastro-pub in het hart van Highgate.

Jessica Elizabeth Nelson als Billie Bendix. Foto: Darren Bell

Dit jaar heeft het ondernemende echtpaar Plews een flinke slag geslagen met de Britse première van Joe Dipietro's met een Tony Award bekroonde 'inventie' van een 'nieuwe' screwball musicalcomedy. Het stuk put gulzig, maar altijd met een knipoog, uit de heerlijk vrolijke en absurde jaren '20 musicals van Guy Bolton en P.G. Wodehouse: een wereld van eendimensionale maar levendige personages en doldwaze escapades, vol rake satirische verwijzingen naar de actualiteit. Het vederlichte plot draait om een glamoureuze jonge dandy die van plan is voor het geld te trouwen met een oppervlakkige erfgename, maar door het lot steeds vaker wordt samengebracht met een veel passendere, maar gevaarlijk pittige gangster met een klein hartje. Om hen heen draait een constellatie van bizarre archetypes uit het genre – de dominante maar bevrijde moeder, boeven die zich houterig voordoen als onderdanig personeel, de incompetente agent, de corrupte politicus en de moralist. Dit alles wordt aangevuld door een bruisend ensemble van showgirls en -boys die het podium vullen met spetterende zang- en dansnummers.

Jessica Elizabeth Nelson en haar Nice Work Boys. Foto: Darren Bell

En wat een nummers! De muzikale score (onder leiding van Charlie Ingles) is samengesteld uit bekende klassiekers en zelden gehoorde pareltjes van George en Ira Gershwin, die in de inventieve arrangementen van Bill Elliott geen moment vervelen. De muzikale enscenering van Grant Murphy (geassisteerd door Amy Perry) sluit naadloos aan op de vlotte regie van Plews. Een hoogtepunt is zonder twijfel de badscène, waarin het decorontwerp van Pollyanna Elston heerlijk komische hoogten bereikt. Ook haar oog voor detail in de schitterende kostuums is onberispelijk (onder toezicht van Nadine Froehlich, met prachtige pruiken van Jessica Plews). Alles is sfeervol uitgelicht door Sam Waddington, en het geluidsontwerp van Nico Menghini doet wonderen door de twaalf stemmen van de cast in balans te brengen met de pittige zeskoppige band op de muzikantengalerij.

David Pendlebury en Nova Skipp in Nice Work If You Can Get It. Foto: Darren Bell

Het zijn echter de personages die de toeschouwer echt weten te raken. Alistair So (Jimmy Winter) is een rijzend talent — onlangs nog understudy voor Lun Tha in de weelderige productie van 'The King and I' in het Palladium — en beschikt over een stem van extreme schoonheid met krachtige hoge noten. Tegenover hem staat Jessica-Elizabeth Nelson (Billie Bendix) als het perfecte contrast, met een kristalheldere mezzo die zowel een stevige showtune als een breekbare ballad parelmoerachtig laat stralen. Bijzonder is dat muzikaal leider Chris Poon met deze cast zijn professionele debuut maakt en prestaties van het hoogste niveau afdwingt, wat duidt op een glansrijke carrière die voor hem ligt.

De rest van de cast bestaat uit de heerlijk vreselijke verloofde Eileen Evergreen (Charlotte Scally), David Pendlebury's luidruchtige maar beminnelijke schurk Cookie McGee, Abigail Earnshaw als de beurtelings verlegen en vulgaire Jeannie Muldoon, en Fraser Fraser als de charmant onbeholpen Duke Mahoney. Harry Cooper-Millar speelt de naïeve Chief Berry, Stuart Simons is de toegeeflijke pater familias Senator Max Evergreen, en Grace McInerny schittert in een dubbelrol als vriendin Dottie en de geweldige moeder Millicent. De vreselijke spelbreker Estonia Dulworth is een bron van vermaak in de handen van Nova Skipp, ondersteund door ensembleleden Adam Crossley (de vriend van de senator, Elliot, en tevens dance captain) en Kirsten Mackie (die ook de rol van Rosie op zich neemt).

Hoewel het script soms wat zoekt naar de juiste toon en de komische timing af en toe een dipje kent, zit de essentie van de show precies op de juiste plek. Als feestelijke voorstelling is dit de ideale ontsnapping aan de huidige dagelijkse beslommeringen. Net als in de jaren '20 is er ook vandaag de dag behoefte aan onbezonnen plezier, en deze show biedt dat in overvloed. Gaat dat zien!

TICKETS VOOR NICE WORK IF YOU CAN GET IT