RECENSIE: Putting It Together, St James Theatre ✭✭✭✭✭

Putting It Together

St James’ Theatre

1 februari 2014

5 sterren

Soms gooi je verschillende opnames van Sondheim-musicals of herdenkingsconcerten in de cd-speler en kies je voor de shuffle-optie, met als resultaat dat je vaak te maken krijgt met schurende combinaties van Sondheim-nummers en stijlen (denk aan Pretty Little Picture gevolgd door Moments in the Woods en daarna A Weekend In The Country). Dit komt omdat Sondheim voor elke musical een unieke stijl vindt, die onderling enorm kunnen verschillen. In oppervlakkige of slecht doordachte producties kan de door Julia McKenzie, Cameron Mackintosh en Sondheim bedachte revue Putting It Together precies zo overkomen: schurend maar bekend, vreemd in plaats van verbonden, en eerder bevreemdend dan bevredigend. Vanavond, in het St James Theatre in Victoria voor een uitverkochte zaal met onder anderen Angela Lansbury in het publiek, sloot de productie van Alex Parker — geregisseerd door Alastair Knights, gechoreografeerd door Matthew Rowland en Scarlet Wilderink, en onder muzikale leiding van Theo Jamieson en Alex Parker — een succesvolle reeks af.

Deze productie trapte in geen enkele valkuil; sterker nog, bijna naadloos en zonder overbodige poespas of een opgedrongen 'concept' deed het precies wat het moest doen. En dat lukte. Triomfantelijk.

Het uitgangspunt is simpel: een glamoureus feest waar een getrouwd stel hun huwelijk op de proef ziet gesteld, een jonger stel zich afvraagt waarom ze eigenlijk samen zijn, en een gevatte, grappige man hen observeert en af en toe commentaar geeft of zich in de strijd mengt. Dit alles vindt plaats terwijl een bonte verzameling van Sondheims (merendeels) minder bekende werken in de schijnwerpers staat.

Wat deze revue haarscherp duidelijk maakt, is hoe diep Sondheim inmiddels is doorgedrongen tot de populaire cultuur. Zelfs de meest obscure nummers op de lijst voelen op de een of andere manier vertrouwd en prettig aan. De bekendere werken, zoals Ladies Who Lunch en Marry Me A Little, klinken als regelrechte nummer 1-hits. De zaal zat vol met mensen die "niet wisten dat Sondheim dat had geschreven"; voor de duidelijkheid: dat gold niet voor La Lansbury.

De muziek was vakkundig gearrangeerd voor een klein ensemble: piano, hobo/altheobo, klarinet, fagot, contrabas en trompet. Elk van de muzikanten was nauwgezet en getalenteerd. Vooral het pianospel van Theo Jamieson maakte diepe indruk.

Het kloppend hart van de productie is een schitterende, werkelijk fenomenale vertolking door de sublieme Janie Dee. Ze overtuigt in elk opzicht. Ze is de personificatie van verleiding in haar prachtige zwarte jurk en weet zowel lichte komedie als hartverscheurend verdriet te vangen in de meer gevoelige nummers. Haar uitvoering van Lovely droop van het bijtende venijn; haar Every Day A Little Death zinderde van trillend verdriet; Everybody Ought To Have A Maid was een heerlijk, sexy pretje; Could I Leave You, Ladies Who Lunch en Not Getting Married Today waren stuk voor stuk fris en onthullend, alsof ze nog nooit eerder waren gezongen. Like It Was straalde een onverbiddelijke pijn uit en het fantastische duet met Caroline Sheen, There's Always A Woman, bleek het absolute hoogtepunt van de avond.

Dee is een onverschrokken performer. Ze zingt en speelt met een snijdende eerlijkheid en een diep begrip waardoor elke regel en elke frase wordt doordrenkt met vreugde, authenticiteit en messcherpe precisie. Ze deinst er niet voor terug om de breekbaarheid in haar stem effectief in te zetten en weet precies hoe en wanneer ze moet wisselen van register voor het beste vocale resultaat.

Hier straalde ze simpelweg als een supernova.

Gelukkig stond ze er niet alleen voor.

Damian Humbley was werkelijk uitstekend bij stem. Zijn perfecte vertolking van Marry Me A Little en Unworthy Of Your Love toonde zijn resonerende, krachtige en opmerkelijk zuivere tenorstem aan. Het was lastig om niet te wensen dat hij élk mannenlied voor zijn rekening nam. Dat gold in het bijzonder voor Good Thing Going, hier gezongen door David Bedella, maar helaas lang niet zo sterk als Humbley het bracht in de productie van Merrily We Roll Along uit 2013. Het beste zangwerk van de avond kwam zonder twijfel van Humbley’s vlekkeloze vertolking van het aangrijpende en werkelijk prachtige Pretty Women. Hij maakte geen enkele misstap. Ook Daniel Crossley was fantastisch in de rol van de 'song-and-dance man'; hij verlichtte het podium elke keer dat hij opkwam. Het is ondenkbaar dat iemand waar dan ook Buddy's Blues beter zou kunnen brengen dan Crossley hier deed: inventief, dynamisch en met een sprankelende nieuwe energie. Dat gold ook voor zijn samenspel met Dee in Everybody Ought To Have A Maid en zijn openingsnummer The Invocation and Instructions To The Audience. Hij mag dan vocaal niet in de klasse van Humbley zitten, als performer is hij spectaculair. In diezelfde schitterende categorie viel Caroline Sheen, die de rol van de 'ingénue' tot in de perfectie speelde. Haar Lovely was magnifiek, net als haar Live Alone And Like It. Vooral in haar samenspel met Dee blonk ze uit. Alleen David Bedella leek in dit gezelschap wat uit de toon te vallen en niet de juiste man op de juiste plek. Zijn stem mist de diepe bas-bariton die nummers als Pretty Women, The Road Not Taken en Hello Little Girl die speciale gelaagdheid geeft. In tegenstelling tot zijn collega's was hij vaker wel dan niet onzuiver of niet tegen de partij opgewassen. Dat is raadselachtig, want in de juiste rol kan hij geweldig zijn. Zelfs in Being Alive, een nummer dat hem perfect zou moeten liggen, was de toon teleurstellend en ontbrak het aan de nodige elektrische precisie. Dit was jammer, maar het deed nauwelijks afbreuk aan de totale indruk van de avond. Het was entertainment van de bovenste plank en verdiende de staande ovatie die de cast ontving toen het afsluitende Old Friends een einde aan de voorstelling maakte. Wanneer de vijf artiesten samen zongen, waren ze perfect op elkaar ingespeeld. Dit was ensemblewerk op zijn best.

Alle lof voor Knights en Parker: hun visie voor deze productie — scherp en helder — was precies goed.

Deze Putting It Together verdient een transfer naar een theater in het hart van West End voor volle zalen die op zoek zijn naar puur en vreugdevol entertainment.