RECENSIE: Rebecca, Charing Cross Theatre ✭✭✭✭

Onze eigen 'theatreCat' Libby Purves recenseert Rebecca the Musical in het Charing Cross Theatre.

Kara Lane als Mrs Danvers. Foto: Mark Senior Rebecca the Musical

Charing Cross Theatre

4 Sterren

Boek Tickets

GISTERNACHT DROOMDE IK DAT IK WEER NAAR MANDERLEY GING...

Daphne Du Mauriers verhaal is bijna een nationale mythe geworden: dat statige landhuis op de torenhoge kliffen, de angstaanjagende huishoudster, en Maxim de Winters afkeer van eigenzinnige, sexy vrouwen – hij is liever doodongelukkig dan dat hij het risico loopt dat mensen over zijn scheiding praten. En niet te vergeten die typisch Britse 'stiff upper lip': toen Nigel Havers de held zou gaan spelen, vroeg ik hem hoe een moderne kerel in vredesnaam die kille tekst "Ik vraag je met me te trouwen, kleine dwaas" over zijn lippen zou krijgen. Hij gaf toe dat ze hadden besloten dat hij het vanuit de hotelbadkamer zou roepen, buiten het zicht van het publiek, om lachbuien te voorkomen.

Het getuigt van lef en het vermogen om je gevoel voor humor even uit te schakelen als je zo dicht bij de onsterfelijke roman blijft. Omdat Michael Kunze en Sylvester Levay geen Britten zijn, slagen ze uitstekend in die oprechtheid – het zijn gerenommeerde Duitstalige componisten, en deze show speelde vanaf 2006 drie seizoenen in Wenen. Het heeft waarschijnlijk, God moge ons bijstaan, de Oostenrijkers meer inzicht gegeven in de Brexit-mentaliteit. Christopher Hampton schreef de Engelse liedteksten; sommige zijn wat lomp, andere juist geïnspireerd. Het hoogtepunt is het krankzinnige liefdeslied van Mrs Danvers voor haar overleden Rebecca: "Invincible, unsinkable!". Er valt wat te lachen met Mrs van Hopper, de plattelands-badinage van de schoonfamilie Giles en Beatrice ("The Old Country Ways"), en een onverwachte music-hall-achtige scène aan het einde door Alex James-Ward als Favell in een brutaal geruit pak. En dat midden in de crisis rondom Rebecca's lijk, iets waar Daphne wellicht van zou opkijken. Al zei ze ooit in een interview dat Rebecca slechts "een fase" was.

Richard Carson en Lauren Jones. Foto: Mark Senior

Maar in alle andere opzichten wordt de roman behendig gevolgd; alle beroemde zinnen en incidenten zijn elegant overgenomen, tot aan de vrederechter Colonel Julian en de arme, krankzinnige Ben aan toe. Lauren Jones is klein en aandoenlijk sober als de tweede Mrs de Winter, met een zuivere stem die vooral tot zijn recht komt in de rustigere, betere nummers. Kunze en Levay geven haar echter net iets te veel schreeuwerige crescendo's, tot op het punt dat mijn metgezel mompelde: "de vloek van FROZEN!". Kara Lane is een zuil van zwarte grimmigheid als Mrs Danvers, met een paar fantastische, over-the-top nummers (ze kreeg absoluut het luidste applaus tijdens de buiging). De muziek is grotendeels niet erg memorabel maar wel weelderig romantisch, uitgevoerd door een 18-koppig orkest met grootse stormmuziek en dramatische akkoorden in filmstijl.

Maar oh, wat een genot is het ensemble! Noem me een optimist, maar ik ben dol op voorstellingen waarin de cast overduidelijk de tijd van hun leven heeft. De stemming werkt aanstekelijk, en een van de charmes van dit theater – het oude Players Theatre – is dat weinig producties de verleiding kunnen weerstaan om acteurs door de gangpaden en tussen de rijen te laten rennen. Het ensemble verschijnt eerst als het personeel van Manderley, met een uitgelaten nummer waarin ze de nieuwe Mrs de Winter net zo min zien zitten als zij in de roman vreest. Later transformeren ze tot vissers en reddingswerkers tijdens de schipbreuk en verschijnen ze weer als opgewonden buurtbewoners bij het gerechtelijk onderzoek. Hun koorzang tilt de sfeer op magische wijze omhoog, telkens wanneer we het sombere koppel een beetje beu raken. En trouwens, de prijzen voor de voorste rijen zijn erg goed voor West End-begrippen. Een fatsoenlijke plek voor £25, wat wil je nog meer? Ik heb ervan genoten.

Rebecca speelt in het Charing Cross Theatre tot 18 november 2023