RECENSIE: Rumpy Pumpy, Landor Theatre ✭

Rumpy Pumpy

Landor Theatre

14 april 2015

1 Ster

Nieuwe musicals moeten met veel zorg en steun worden omringd als ze tot bloei moeten komen. Het Landor Theatre is een van die bijzondere plekken die nieuwe musicals in Londen een kans geeft, door middel van readings, workshops en producties.

Op dit moment wordt daar Rumpy Pumpy opgevoerd, een nieuwe musical van Barbara Jane Mackie (script, liedteksten en muziek), die wordt gepresenteerd als "een kwestie van thee en beschuitjes" en gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. De regie is in handen van Thom Sellwood met muzikale leiding van Tom Marlow.

Het uitgangspunt van Rumpy Pumpy is uitstekend: de botsing tussen twee werelden die ontstaat wanneer leden van het Women's Institute (vrouwenvereniging) begaan wat sommige van hun kameraden als ketterij beschouwen: campagne voeren voor hervorming van de archau00efsche prostitutiewetgeving om het lot van sekswerkers in het Verenigd Koninkrijk drastisch te verbeteren. De komische en dramatische mogelijkheden zijn direct duidelijk: bijeenkomsten in dorpshuizen met thee en cake; prostituees die zich mengen onder oudere burgerdames en hen choqueren met de harde realiteit van hun bestaan; de visionairs binnen het instituut die langzaam hun conservatievere collega's overtuigen; werkbezoeken waarbij mensen voor de goede zaak worden gewonnen; een ontmoeting met de minister. Je ziet direct waar dit stuk naartoe zou kunnen gaan.

Maar daar gaat het niet heen, tenminste niet op een betekenisvolle manier. In plaats daarvan krijgen we veel soap-achtig materiaal rondom de prostituees, van wie er geen een echt sympathiek is. Huiselijk geweld, intimidatie door de politie, de arrogantie van moraalridders, de moeite om een kind te onderhouden of een opleiding te volgen u2013 dit zijn thema's die het middelpunt van de cultuurclash hadden kunnen vormen terwijl de vrouwen de ogen werden geopend. Maar nu worden ze gepresenteerd als het groezelige decor van hun levens en daardoor in deze context nogal gebanaliseerd.

Sommige melodieu00ebn van Mackie zijn aangenaam en aanstekelijk u2013 de muziek is zonder twijfel het sterkste onderdeel van het werk. Het titelnummer blijft hangen en andere liedjes, zoals 'Wouldn't It Be Nice' en 'The Perfect Brothel', zouden met een paar aanpassingen echte showstoppers kunnen worden. Het beste moment van de avond vindt plaats wanneer de nieuwsgierige dames van de WI in Nieuw-Zeeland onderzoek doen naar hoe een bordeel het beste gerund kan worden. (Je ziet meteen dat als dit onderzoek de rode draad van het stuk was geweest, de verhaallijn er enorm op vooruit zou zijn gegaan).

Hoewel er een duidelijke, erkende thematische link is met 'The Full Monty', vertoont Rumpy Pumpy eigenlijk meer (niet-erkende) gelijkenissen met 'Calendar Girls'. Het stuk wordt echter geremd door matige liedteksten en, over het algemeen, matige zang. Sellwood moet de regie strakker in handen nemen en de dialogen moeten compleet herschreven worden zodat de personages niet constant in clichu00e9s praten.

Marlow doet zijn best met de presentatie van de partituur, en zijn spel is het meest muzikale aspect van de hele voorstelling.

Helaas laat de regie van Sellwood veel te wensen over. Wat meer inventiviteit in de presentatie had enorm kunnen helpen. Simpele zaken als de choreografie van Courtney Daly hadden bijvoorbeeld een contrast kunnen creu00ebren tussen de bewegingen van de sekswerkers en die van de WI-dames, die dan eerst tegenover elkaar staan en later in harmonie komen. Ook de mannelijke klanten hadden een eigen lichaamstaal kunnen krijgen. Hoe dan ook: het stuk heeft een flinke injectie aan levenslust nodig.

Het acteerwerk is grotendeels elementair, vooral omdat het script geen echte personages toelaat, maar enkel archetypen. Het schrappen van een aantal subplots (de saaie wraakzuchtige acties van de agente; het halfslachtige liefdesverhaal rond een diner met kreeft) zou helpen om de focus te leggen op waar het om gaat: het moedige inzicht van twee vrouwen van de WI, van wie u00e9u00e9n haar leven geeft voor de zaak waar ze voor strijden.

Er zit een uitstekend idee in dit stuk en de muziek toont potentie. Het is goed dat Mackie de kans krijgt om het werk uitgevoerd te zien, want wat er moet veranderen is nu veel duidelijker; de productie heeft de inherente zwaktes van de huidige versie pijnlijk blootgelegd.

Titels kunnen lastig zijn. Als je een musical 'Rumpy Pumpy' noemt, dan moet het sexy, energiek en ondeugend zijn. Zo niet, dan verlies je de strijd om het publiek voor je te winnen bij voorbaat. In de huidige vorm is deze productie eerder slaapverwekkend dan enerverend.

Ik kijk uit naar de volgende workshop-versie.