RECENSIE: Shock Treatment, King's Head Theatre ✭✭✭

Shock Treatment

King's Head Theatre

21 april 2015

3 sterren

Men zegt vaak dat als Dame Judi Dench het telefoonboek zou voorlezen, het de moeite waard zou zijn om in de zaal te zitten om haar te horen. Als dat waar is, en dat is het ongetwijfeld, dan moet het ook waar zijn dat als Julie Atherton een partituur zingt, het de moeite waard is om in de zaal te zitten om haar te horen.

Atherton is een zeldzaam musicaltalent: ze kan in vrijwel elke stijl zingen en, wat ze ook doet, ze weet haar optreden te doordrenken met onmiskenbare pit, eindeloze charme en sensuele aantrekkingskracht. Niet elke sopraan kan naadloos een muizig personage, een slanke verleidelijke sirene en een campy fetisjmagneet spelen (compleet met een vinyl verpleegsterspakje dat haar achterwerk nauwelijks bedekt en haar boezem amper in toom houdt) als onderdeel van één personage - maar Atherton klaart die klus met het grootste gemak in Shock Treatment, een musical die nu zijn première beleeft in het King's Head Theatre.

Geregisseerd door Benji Sperring en bewerkt naar de gelijknamige film door Tom Crowley, wordt Shock Treatment in het programma aangekondigd als de "Equal" van zijn voorganger, The Rocky Horror Picture Show. Hoewel die claim is wat de advertentiewereld zou omschrijven als "pure bluf", is het zowel onwaar als contraproductief. Door de show te bestempelen als de gelijke van The Rocky Horror Picture Show, worden verwachtingen gewekt die nooit kunnen worden waargemaakt, niet in de laatste plaats omdat Shock Treatment de ster uit het origineel, Doctor Frank-N-Furter, mist.

Wat Shock Treatment wel gemeen heeft met zijn voorganger, is het idee van twee burgerlijke types, Janet en Brad, die boven hun macht grijpen en zichzelf en elkaar proberen te vinden in een situatie vol seksuele spanning en frisson, overladen met excentrieke karakters en een flinke dosis funky, aanstekelijke muziek.

Het plot is flinterdun. Brad en Janet hebben huwelijksproblemen. Brad is zijn baan kwijt en Janet is bang dat ze uit elkaar groeien. Ze geeft hen op voor een televisieprogramma dat belooft hun problemen op te lossen. Van daaruit is het een dolle boel vol kolderieke onzin met bizarre presentatoren, de nog bizardere medische McKinleys, zwarte jurkjes, shocktherapieën, kasten die openvliegen en een parade van witte vinyl kostuums. Uiteindelijk worden zowel Brad als Janet uitgekleed, geprikt, geslingerd, geshockeerd en therapeutisch gereanimeerd - waarna een vrolijkheid in zwarte jurkjes over het land neerdaalt (in dit geval, Denton USA).

Het decor van Tim Shortall is een spektakel op zich, een wit wonderland dat dienst doet als tv-studio of klinische behandelkamer. Een dun, beweegbaar gordijn wordt komisch ingezet en Nic Farman zorgt voor veel sfeer door slim gebruik van kleurverlichting om de stemming te versterken, karakters te accentueren of af en toe een grapje op zich te maken. Het kostuumontwerp van Xylona Appleton is brutaal en vindingrijk, vooral als het gaat om de felle outfits van de Hapschatts. Voor een locatie zo klein en bescheiden als het King's Head is de verzamelde creatieve expertise indrukwekkend en hun gezamenlijke werk overtreft de verwachtingen.

Crowley's bewerking van de film (het vervolg op The Rocky Horror Picture Show uit 1981) voor het toneel ambieert geen grote kunst; het past het plot functioneel aan om een wervelwind aan 'Carry On South Park'-achtige momenten te creëren voor liedjes, karakters en concepten. Het is grappig, maf en een beetje sexy in gelijke delen, en biedt volop ruimte voor goed vermaak.

Atherton is de supernova van de productie. Ze is de hele tijd uitstekend bij stem en brengt een levendig begrip naar zelfs de meest banale melodieën. Haar vermogen om die onschuldige blik van een jong hertje over te brengen is opmerkelijk, vooral omdat ze tegelijkertijd de roofzuchtige seksgodin in zichzelf duidelijk kan articuleren. Het mooiste is nog dat ze het omgekeerde ook bereikt - het is heel bijzonder om de sporen van meisjesachtige, maagdelijke vroomheid over haar gezicht te zien dansen terwijl ze in een zwarte negligé of een strak wit vinyl verpleegsterspakje staat.

Op deze manier belichaamt het optreden van Atherton de onderliggende belofte van het stuk: ook nerds en buitenbeentjes kunnen aan de seks, drugs en Rock'n'Roll! Dat geldt ook voor de twee andere magnetische, maar totaal verschillende rollen met een volledig toegewijde verleidingskracht.

Ben Kerr is hilarisch degelijk als Brad, de stille, tikkeltje saaie echtgenoot van Janet met het lichaam van een Griekse god, maar geen idee van wie of wat hij zou kunnen zijn. Uiteraard wordt Kerr uitgekleed tot op zijn ondergoed (tot groot plezier van het publiek); minder voorspelbaar is hoe Kerr een soort Christus-gevoel weet te geven aan wat Brad overkomt, wat verrassend genoeg en tegen de verwachting in aangrijpend is. Het is een zachte, ontroerende prestatie, warm en doorleefd. Zijn vertolking van het laatste nummer, In My Own Way, is verrukkelijk.

In de andere hoek staat Mateo Oxley, die elke komische nanoseconde uitbuit als de waanzinnig campy, half uit de kast gesprongen Ralph Hapschatt. Oxley doet John Inman's vertolking van Mr. Humphries ingetogen lijken, maar dan op een goede manier. Zijn grote nummers, Thank God I’m A Man en Breaking Out, zijn oprecht uitbundige hoogtepunten en zijn samenspel met Atherton in Me of Me en Little Black Dress is adembenemend. Ja, hij eist alle aandacht op en ja, hij pakt vier lachmomenten waar één ook genoeg was geweest, maar hij is onophoudelijk vindingrijk. Zijn interactie met Rosanna Hylands Betty is precies goed en hij speelt uitstekend in op de streken van Adam Rhys-Davies' brutale en overal voor in zijnde Cosmo. De nepbruine teint van de Hapschatts verdient bijna een eigen applaus.

Na alle zelfverzekerde excessen in de show was het veelzeggend om Oxley in zijn belachelijk korte zwarte jurk te zien drentelen tijdens de finale, Anyhow, Anyhow. Hij had geen reden om zich ongemakkelijk te voelen, maar het was een teken van zijn toewijding aan de uitzinnige vertolking van Ralph dat de werkelijke Oxley duidelijk anders bleek te zijn.

Rhys-Davies and Nic Lamont vormen een interessant en maf duo als de twijfelachtige chirurgen Cosmo en Nation. Ze hebben een goede synergie terwijl ze door de diverse plotwendingen razen. Sympathiek en joviaal als ze zijn, weten ze het publiek te boeien en zijn ze af en toe heerlijk schunnig.

Als Farley Flavors, de megalomane mediamagnaat, is Mark Little helaas een miscasting. Hij kan bij lange na niet goed genoeg zingen voor de partituur en zijn optreden, hoewel wild, was ongecontroleerd en uiteindelijk ongeloofwaardig. Hij was niet extreem genoeg, maar ook niet subtiel genoeg om indruk te maken; er viel weinig te bewonderen.

Als muzikaal leider levert Alex Beetschen indrukwekkend werk, al moet gezegd worden dat er serieuze problemen waren met de geluidsbalans (Chris Drohan, werk aan de winkel) waardoor de teksten soms moeilijk te verstaan waren. Gezien de noodzaak van een pompende soundtrack zijn dictie en geluidsondersteuning cruciaal. Little, Hyland, Rhys-Davies, Lamont en Oxley waren bij vlagen onverstaanbaar; in slechts één geval was dat een klein geluk bij een ongeluk.

Achteraf bezien is het script van O'Brien uit 1981 vreemd genoeg visionair, vooral met de focus op snelle oplossingen, de enorme invloed van realitytelevisie en het feit dat, ondanks het verstrijken van de tijd, individualiteit en acceptatie nog steeds geen universele concepten zijn. Dus hoewel je het gevoel kunt hebben dat deze show puur voor het plezier is, zit er een laag maatschappijkritiek onder die het overdenken waard is.

Shock Treatment is overduidelijk een cultmusical. Het publiek om me heen zong vaak mee en sommigen waren verkleed als eerbetoon aan hun favoriete filmpersonages. Maar eerlijk gezegd droeg dat bij deze gelegenheid alleen maar bij aan de feestvreugde.

Shock Treatment is nog tot en met 6 juni 2015 te zien in het King's Head Theatre