RECENSIE: Sibling Revelry, Hippodrome Casino ✭✭✭

Sibling Revelry

3 sterren

Hippodrome Casino

8 juli

In het leven draait alles om nieuwe ervaringen, en ik kan met een gerust hart zeggen dat mij nog nooit om een identiteitsbewijs is gevraagd bij de ingang van een theater. De Matcham Room ligt verscholen in het Hippodrome Casino, een wereld van gokplezier en overdaad vlakbij Leicester Square. Dit intieme podium heeft door de jaren heen vele sterren mogen verwelkomen en vanavond was het de beurt aan de Callaway Sisters met hun cabaretvoorstelling Sibling Revelry.

De Callaways kunnen worden beschouwd als theateradel; Liz, die veelvuldig samenwerkte met Stephen Sondheim, is een veteraan van diverse Broadway-producties en heeft een Tony-nominatie op haar naam staan. Ann trad op voor Clinton en Gorbatsjov en schreef nummers voor grote namen als Barbra Streisand, Cole Porter en Carole King. Het is de eerste keer in zeventien jaar dat ze weer in Londen optreden, en een deel van het publiek had duidelijk met smart op hun terugkeer gewacht.

Ze beschikken over een indrukwekkend paar stemmen, met verschillende stijlen die elkaar perfect aanvullen. Liz klinkt als een klassieke Broadway-performer, met een fantastisch bereik en de gave om moeiteloos te schakelen tussen gevoelige ballads en vlottere nummers. Ann heeft een krachtige en soulvolle stem met een sterke lage register, waarmee ze elk musicalnummer tot leven brengt. Ondanks hun lange carrières verkeren hun stemmen nog in topvorm, en wanneer ze volledig op dreef waren, begeleid door een swingende huisband, was het onmogelijk om niet in het enthousiasme te worden meegesleept.

De setlist was een interessante mix van emotionele musicalnummers, bigband-klassiekers en folksy duetten. Ook was er een briljante pastiche op Sondheim in de stijl van Forbidden Broadway, getiteld ‘Another Hundred Lyrics’, waarin Liz de spot dreef met de berucht lastige liedteksten en modulaties van de componist. De show werd afgesloten met een geïnspireerde medley met fragmenten uit diverse musicals, waaronder Wicked, Chess en Chicago.

Het grenst misschien aan heiligschennis, maar het hele ‘zussen-concept’ begon op den duur een beetje te vermoeien. Hun stemmen zijn beiden zo sterk dat je ze liever zoveel mogelijk klassiekers hoort zingen, in plaats van die knusse duetten over liefde en zusterschap. Ik gaf dan ook de voorkeur aan de solonummers die netjes tussen de zussen verdeeld waren; hierbij kon elke zangeres haar individuele kunnen tonen en zich volledig op het materiaal concentreren.

Liz heeft een indringende en melodieuze stem; haar vertolking van ‘Meadowlark’ en ‘My Heart Is So Full of You’ (uit Company) liet precies zien waarom ze die Tony-nominatie verdiende. Ann domineerde haar solonummers volledig, met als absoluut hoogtepunt een versie van ‘Don’t Rain on My Parade’ waar haar vriendin Barbra Streisand trots op zou zijn geweest.

De zussen hadden een geweldige podiumpresentatie en een goede klik met de zaal. Ze toonden de nodige zelfspot en humor, maar ook hun oprechte liefde en respect voor elkaar was voelbaar. De interactie werd een stuk sterker zodra het over hun persoonlijke carrièrepaden ging in plaats van de flauwe grappen over hun zusterschap die vooral in de eerste helft verwerkt zaten.

Toch had een deel van de set wel een vertaalslag naar het Britse publiek kunnen gebruiken – sommige Amerikaanse verwijzingen kwamen niet helemaal over. Een goed voorbeeld is het moment dat het duo de themesong zong die Ann schreef voor de Amerikaanse sitcom The Nanny; ondanks mijn relatief jonge leeftijd weet ik zeker dat ik niet de enige was die er nog nooit van had gehoord – een beetje context was hier welkom geweest.

Sibling Revelry is niet revolutionair of baanbrekend, en dat pretendeert het ook niet te zijn. Maar als je op zoek bent naar topvertolkingen door Broadway-veteranen, dan zit je bij de Callaways – de echte ‘sister act’ – gegarandeerd goed.

Sibling Revelry is nog tot en met 11 juli 2015 te zien in het Hippodrome Casino