RECENSIE: Sunset Boulevard, London Coliseum ✭✭✭✭✭

Glenn Close in Sunset Boulevard

London Coliseum

4 april 2016

5 sterren

Boek Nu | Meer Info

Het gebeurt niet vaak dat een theaterevenement Londen volledig in vuur en vlam zet, maar de komende vijf weken is dat zeker het geval voor Sunset Boulevard. De legendarische Glenn Close vertolkt in deze spectaculaire semi-geënsceneerde concertversie in het London Coliseum de rol die ze eerder op Broadway onvergetelijk maakte: die van de vergane filmster Norma Desmond.

Andrew Lloyd Webbers Sunset Boulevard keert na een afwezigheid van bijna twintig jaar terug naar West End. Als concertproductie met een beperkte speelperiode heeft deze voorstelling twee troeven in handen waardoor hij bovenaan ieders bucketlist moet staan: de fenomenale vertolking door Glenn Close en de pracht van het 48-koppige ENO-orkest.

Sunset Boulevard speelt zich af rond de jaarwisseling van 1949 naar 1950 en is een kille Hollywood-fabel. Sterren rijzen en worden vervolgens zonder pardon afgedankt door een almachtig studiosysteem. Norma is het ultieme bijproduct van dit systeem en leeft in totale afzondering aan de rand van wat nog steeds aanvoelt als een filmstad.

Glenn Close

Glenn Close is betoverend als Norma Desmond; ze laat Norma balanceren op de dunne scheidslijn tussen kille manipulatie en complete waanzin. Juist dit evenwicht maakt deze versie van Sunset Boulevard zo meeslepend.

Wanneer Joe Gillis voor het eerst aankomt bij 10086 Sunset Blvd, is Close nors en afwijzend. Pas wanneer hij zijn ervaring als scenarioschrijver noemt, zie je Desmonds raderen in gang schieten. De vergane ster schakelt direct over naar de 'performancemodus' en begint als een spin in haar web de prooi Joe Gillis binnen te hengelen. Aan het einde van de eerste akte zwicht hij, en slaat Desmond haar armen koeltjes om haar slachtoffer heen.

Dat wil niet zeggen dat Joe naïef is. De kracht van Sunset schuilt in het feit dat deze twee mensen elkaar bij toeval ontmoeten, maar elkaar hard nodig hebben. De wensen van Norma sluiten perfect aan op de wanhoop van Joe, maar uiteindelijk zal de rekening betaald moeten worden. Net als in Follies kiest regisseur Price ervoor om Norma te laten schaduwen door de geest van haar jongere zelf. Omdat ze zo lang in afzondering heeft geleefd, herinnert de buitenwereld haar alleen nog van het witte doek – mijlenver verwijderd van wie ze nu is. Maar in de roes van nostalgie is het wellicht die 'celluloid Norma' die men nog steeds voor zich ziet.

Close brengt de grote hits uit Lloyd Webbers partituur met groot gemak. Dit is pure sterrenkracht van het hoogste kaliber en het zorgt voor een bedwelmende avond in het theater.

Michael Xavier en Siobhan Dillon

Michael Xavier vertolkt Joe Gillis. Als verteller van het verhaal zien we Norma door zijn ogen. Hij speelt een zelfverzekerde rol vol cynisme en seksuele lading. Net als Norma ziet Joe een kans en grijpt die, maar hij beseft niet dat hij een spel speelt tegen een doorgewinterde veteraan en dat hij ver boven zijn macht acteert. Xaviers vertolking van het titelnummer aan het begin van de tweede akte is zonder twijfel een van de hoogtepunten van deze productie.

Siobhan Dillon speelt Betty Schaefer, de ambitieuze scenarioschrijfster die Joe's hart sneller doet kloppen. Xavier en Dillon vormen een perfect duo; 'Too Much In Love to Care' heeft zelden zo goed geklonken. Haar vertolking van Betty is intelligent en een genot om naar te luisteren.

Fred Johanson

Fred Johanson speelt Max: voormalig regisseur, ex-echtgenoot en inmiddels de fulltime verzorger van Norma Desmond. Hij is haar buffer tegen de buitenwereld en beschermt haar met hand en tand. Het is een meesterlijke rol, waarbij Johansons rijke bas-bariton perfect tot zijn recht komt.

Het is geweldig om Michael Reed weer aan het hoofd van een orkest te zien. Je zult de muziek van Sunset nooit mooier horen klinken dan hier. Net als bij een goede filmscore zet de muziek van Lloyd Webber de toon voor de hele voorstelling – van de hectiek in Hollywood tot de verstilde eenzaamheid in Desmonds landhuis. De muziek ondersteunt de scènes zoals in een film, en wanneer de registers opengetrokken worden bij nummers als 'With One Look' en 'As If We Never Said Goodbye', krijgt Close de muzikale ondersteuning waar de meeste actrices alleen maar van kunnen dromen. Wat een genot ook om weer eens een volledige strijkerssectie te horen op West End. Het weelderige geluid van deze topmuzikanten is simpelweg prachtig.

Lonny Price lijkt zijn positie als de vaste regisseur voor concert-musicals te hebben veiliggesteld, eerst met zijn enscenering van Sweeney Todd en nu met Sunset. Price houdt het tempo hoog, het visuele aspect interessant en weet de dramatische spanning zo op te bouwen dat Norma’s uiteindelijke ineenstorting des te harder aankomt. In samenwerking met choreograaf Stephen Mear voelt deze Sunset filmisch aan en vloeien scènes prachtig in elkaar over.

De cast van Sunset Boulevard

James Noone heeft een systeem van loopbruggen gecreëerd dat dienstdoet als diverse locaties, waaronder Desmonds enorme landhuis en de filmsets van Paramount. Voor dat laatste wordt zelfs de backstage-ruimte van het Coliseum zelf op slimme wijze gebruikt.

De sobere aard van deze enscenering laat de vertolkingen alleen maar beter uitkomen en toont het enorme talent van Close, Xavier en de rest van de cast. Wilders film noir laat zich uitstekend vertalen naar deze concertversie.

Afgaande op de eindeloze staande ovatie in een uitverkochte zaal, heeft Glenn Close bij haar West End-debuut de harten van het Londense publiek gestolen. Laten we hopen dat ze snel terugkeert. Bravo!

BOEK NU TICKETS VOOR SUNSET BOULEVARD

Foto's: Richard Hubert Smith