RECENSIE: The Taste Of The Town, Rose Theatre Kingston ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Nick Dears nieuwe toneelstuk The Taste of the Town, het vervolg op The Art of Success. Beide stukken zijn samen te zien als Hogarth's Progress in het Rose Theatre, Kingston.

Ian Hallard en Keith Allen in The Taste Of The Town. Foto: Manuel Harlan Hogarth's Progress: The Taste of the Town Rose Theatre, Kingston

Vier sterren

Boek Nu

In Nick Dears toneelstuk The Art of Success uit 1986 verkende hij de rol van de kunstenaar in de samenleving via de schilder en graveur William Hogarth, in een uitbundig komisch, bijna kluchtig verhaal vol energie en voorvallen. In het vervolg, The Taste of the Town, treffen we Hogarth in de herfst van zijn leven; bedachtzamer en minder vitaal, maar nog even gepassioneerd over zijn vak. Hoewel de nieuwe voorstelling als een op zichzelf staand stuk kan worden gezien, beleeft het zijn wereldpremière als tegenhanger van een herneming van het eerdere stuk. Het bouwt voort op vele thema's en verkent nieuwe, alles geschreven in dezelfde volksmondige, vaak anachronistische stijl.

Sylvestra Le Touzel en Keith Allen in The Taste Of The Town. Foto: Manuel Harlan

Ondanks de thematische parallellen hebben weinig personages de tand des tijds doorstaan. Waar Dear ons oorspronkelijk een Hogarth toonde in zijn uitbundige vroege dertiger jaren rond 1730, zijn we nu ruim drie decennia verder. Hij is inmiddels gesetteld in zijn statige landhuis in Chiswick met zijn toegewijde vrouw Jane en haar lichtgeraakte moeder. Ondanks het succes van zijn gravures zoals A Rake's Progress en Marriage A-la-Mode, hunkert hij naar erkenning voor zijn kwaliteiten als olieverfschilder. Hij hoopt op waardering voor zijn nieuwste meesterwerk, Sigismunda Mourning Over the Heart of Guiscardo. Zijn status als buitenstaander van eenvoudige komaf, een thema dat al in The Art of Success werd aangestipt, kwelt hem nu meer; critici doen hem af als slechts een "uithangbordenschilder" en de "Hogarth van de Smithfield-markt". "Vroeger stond ik in het middelpunt," klaagt hij. "Nu ben ik slechts een vlekje in de kantlijn." Zijn zorgen over zijn nalatenschap wegen zwaarder omdat hij en Jane kinderloos zijn gebleven.

De kern van het stuk wordt gevormd door zijn woede over een vernietigende recensie van de schrijver Horace Walpole – de zoon van zijn voormalige bondgenoot uit het eerste deel, premier Robert Walpole. De 'vooruitgang' van Hogarth voert hem over het platteland naar het nabijgelegen gotische verblijf van de jonge schrijver, Strawberry Hill, om hem in zijn sierlijke hol te confronteren. Waar The Art of Success nadacht over wie de eigenaar is van een kunstwerk – de kunstenaar, het onderwerp of de kopers van de prenten – beziet The Taste of the Town ook wie de macht heeft over een kunstwerk: de maker of de koper.

Ruby Bentall, Emma Cunniffe, Susannah Harker en Sylvestra Le Touzel in The Taste Of The Town. Foto: Manuel Harlan

Sociale mobiliteit wordt verkend via de vriendschap tussen Hogarth en de acteur en toneelschrijver David Garrick, die eveneens uit de lagere middenklasse is opgeklommen. "Davey" voelt zich meer op zijn gemak bij de elite en is ook een drijvende kracht achter artistieke vernieuwing door zijn pogingen om realisme in het acteren te introduceren. Wat Hogarth drijft, is de drang om een Engelse of Britse kunststijl te vestigen die gelijkwaardig is aan die op het Europese vasteland – een thema dat bijzonder actueel aanvoelt nu onze nationale identiteit onder het vergrootglas van de Brexit ligt.

Sociale verandering staat ook centraal in de ontwikkeling van Jane in dit stuk. Wellicht als reactie op de vrouwenhaat van personages in The Art of Success, zien we haar uit de schaduw van haar oudere echtgenoot treden. Ze neemt afstand van de traditionele waarden van haar dominante moeder en stapt in de proto-feministische wereld van de hoogopgeleide, intellectuele vrouwen van de Blue Stockings Society.

Jasmine Jones and Mark Umbers in The Taste Of The Town. Foto: Manuel Harlan

In dat opzicht gaat dit tweede deel meer over de vooruitgang van de Hogarths als paar, waarbij Susannah Harker indruk maakt door Jane naar een grotere onafhankelijkheid te leiden, terwijl ze nog steeds zielsveel van haar man houdt. Keith Allen schittert als een norse, oudere Hogarth, nog steeds vol vurig vuur terwijl hij de concurrentie aangaat met een jonge generatie onder leiding van portretschilder "Josh" Reynolds. Sylvestra Le Touzel is erg geestig als Janes moeder, Lady Thornhill; zij strooit met scherpe oneliners als een kruising tussen Lady Bracknell en de Dowager Countess uit Downton Abbey, wat later wordt uitgebalanceerd door een ontroerende, serieuzere toon.

De volledige cast uit het eerste deel van dit tweeluik keert terug voor The Taste of the Town. Mark Umbers is passend grandioos als de charmante, welbespraakte Garrick en Ruby Bentall en Emma Cunniffe zijn memorabel als een tweetal "bluestockings". Ian Hallard maakt een amuserende opwachting als Horace Walpole, een ijdele, bevoorrechte estheet die duidelijk oprechte bewondering heeft voor de kunstenaar die zich tegen hem heeft gekeerd.

Ian Hallard en Emma Cunniffe in Taste Of The Town. Foto: Manuel Harlan

The Taste of the Town, eveneens geregisseerd door Anthony Banks, is onvermijdelijk een rustiger en bedachtzamer stuk, doordrenkt van de naderende achteruitgang en de dood, maar het is net zo scherp geschreven en bevat volop humor. Naast het decor en de kostuums van Andrew D. Edwards maakt de productie goed gebruik van de opvallende videoprojecties van Douglas O’Connell, die een landelijke rust oproepen als contrast met de hectische stedelijke setting van The Art of Success. Als paar vormen de twee stukken een intelligente en zeer geestige verkenning van wat het betekent om kunst te maken – bij voorkeur te zien als double bill op één dag.

Te zien in combinatie met The Art of Success als onderdeel van het Hogarth’s Progress-tweeluik tot 21 oktober 2018.

Lees onze recensie van The Art Of Success

BOEK NU VOOR THE TASTE OF THE TOWN

BOEK NU VOOR THE ART OF SUCCESS