RECENSIE: The Adventures Of Pinocchio, Greenwich Theatre ✭✭✭✭✭

The Adventures of Pinocchio

Greenwich Theatre

8 augustus 2015

5 Sterren

Je vergeet weleens hoe duister en grimmig de vertelling over Pinokkio eigenlijk is. Het is eerder een griezelverhaal dan een sprookje, ook al komt er een fee in voor. Kinderen genieten van de spanning van een goed griezelmoment. Het openstellen van hun geest voor duistere waarheden en de harde realiteit is even belangrijk als het aanleren van goede manieren en het besef dat iedereen gelijk behandeld moet worden.

Theater kan de verbeelding ontsluiten, of liever gezegd: openhouden. Theater dat is ontworpen om jonge geesten te vermaken en te boeien is essentieel. Horizonnen worden verbreed, angsten overwonnen en begrip wordt gekweekt. Tegenwoordig wordt spektakel vaak in de plaats gesteld van het eenvoudige plezier van het 'toneelspelen'; enorme, indrukwekkende decors en kostuums en special effects lijken voor producenten belangrijker dan het prikkelen van de fantasie van een kind, het raken van hun ziel of het laten meevoeren van hun gedachten op een zonnestraal. Meer is nooit genoeg, terwijl 'minder is meer' zelden nog een uitgangspunt is.

Gelukkig is spektakel niet de drijvende kracht achter de productie van The Adventures Of Pinocchio die momenteel in het Greenwich Theatre te zien is. Dat wil niet zeggen dat de voorstelling geen spektakel biedt u2013 dat doet het wel u2013 maar het spektakel komt hier voort uit een combinatie van de productie en de verbeelding van het publiek. Als je je ervoor openstelt, neemt het je mee op een wilde, lonende reis waar niets iets kan worden, vossen, katten en krekels kunnen praten, hetzelfde gezicht aan verschillende personages toebehoort, verraad om de hoek loert, en de magie en kracht van liefde en loyaliteit de dag kunnen redden.

Regisseur Bronagh Lagan zorgt ervoor dat eenvoud en eerlijkheid de productie kenmerken. De vijfkoppige cast werkt onvermoeibaar om het jonge publiek waarvoor dit stuk bedacht is, te betrekken en te boeien. Afgaande op de intense concentratie en de enthousiaste gezichten van de kinderen in de zaal, hebben Lagan en haar cast precies de juiste balans gevonden. De jongeren gingen volledig op, niet alleen in het verhaal, maar ook in de manier waarop het verteld werd. Ze luisterden met ingehouden adem en verwonderden zich over hoe inventief en toegankelijk live theater kan zijn. Het lijdt geen twijfel dat sommige kinderen daar nog nooit zoiets hadden gezien u2013 maar ze vonden het prachtig, zouden het thuis bij het spelen zo na kunnen doen, en zouden dolgraag terugkomen voor meer.

Pinokkio is natuurlijk een pop. Een houten pop en misschien wel de beroemdste die de wereld kent. Het is dan ook toepaspelijk dat de voorstelling begint met een silhouet-poppenspel, waarin de belangrijkste personages worden geu00efntroduceerd en de voorgeschiedenis over de eenzaamheid van Gepetto wordt verteld. Dit is prachtig, maar zonder compromissen gedaan. Het droevige lot van Gepetto's vrouw wordt direct uitgelegd: de kinderen weten dat dit niet alleen maar lachen en gieren zal zijn. De nieuwsgierigheid is gewekt.

Poppenspel wordt in de breedste zin van het woord op verschillende manieren door de hele productie heen gebruikt, waardoor het een duidelijke rode draad vormt door het avontuur. Het wordt een metafoor voor manipulatie en biedt daarmee ook genoeg stof tot nadenken voor de volwassenen in de zaal. Dit geldt in het bijzonder voor de Terra Di Ragazzi-scu00e8ne, wanneer het vreselijk misloopt voor Pinokkio en Lampwick.

Verschillende personages worden gesuggereerd door kleine toevoegingen aan het kostuum en karakterspel. De eenvoud van deze aanpak werpt zijn vruchten af u2013 het jonge publiek pikt de kleine veranderingen en de verschillende personages moeiteloos op en volgt de actie op de voet. Hopelijk doen hun volwassen begeleiders dat ook.

Het script is direct, speels en vol inzicht. Personages worden scherp en snel neergezet. Schrijver Brian Hill en componist/tekstschrijver Neil Bartram vormen een ervaren team; hun musical uit 2009, The Story Of My Life, kende internationaal succes. De muziek is grappig en melodieus, met vele uitstekende nummers. Je voelt de invloed van Sondheim en Rodgers in de composities u2013 wat zeer positief uitpakt. Nummers als "What Will You Be?", "Money Grows On Trees", "Terra Di Ragazzi" en "Being Real" zijn voortreffelijk, met vrolijke melodielijnen en aanstekelijke begeleiding. De plezier spat er vanaf.

Muzikaal leider Freddie Tapner heeft fantastisch werk geleverd. De zang en het spel zijn van hoog niveau en de balans is nauwkeurig afgestemd. Je kunt nagenoeg elk gezongen woord verstaan, wat essentieel is voor de kleinste oortjes. De kleine band zorgt voor een geweldige, gefocuste begeleiding vol levendigheid, die je (bijna) dwingt om mee te dansen of te wiegen.

Ook de cast is eersteklas.

Christian James is een prachtige Pinokkio. Hij vangt perfect het gevoel van het 'anders-zijn' van het personage (als levend hout), evenals de ontdekkingsdrift van een nieuwkomer en de rebelse neigingen van een kind. De scu00e8ne waarin hij leert over liegen en zijn groeiende neus is werkelijk verrukkelijk, net als de manier waarop hij de extra lengte snel wegscheert voordat Gepetto thuiskomt.

Zijn onbevangen, argeloze ontdekkingsreis door de wereld, zijn gebrekkige begrip van handel en gelukzoekers, zijn bereidheid om te vertrouwen u2013 al deze eigenschappen komen scherp in beeld wanneer Pinokkio's avonturen beginnen zodra hij Gepetto ongehoorzaam is en naar het circus gaat in plaats van naar school. James brengt dit meesterlijk over en toont ook Pinokkio's groeiende begrip van de wereld en de gevolgen van de harde lessen die hij leert.

Tegelijkertijd heeft hij veel plezier met de rol, soms ingetogen en dan weer uitbundig. Hij heeft een geweldige, krachtige tenorstem en weet die optimaal te benutten. Hij brengt de muziek van Bartram volledig tot zijn recht. "Being Real" is een absoluut hoogtepunt. Dansen kan hij ook; hij voert de vrolijke choreografie van Grant Murphy lichtvoetig en precies uit.

Martin Neely is uitstekend bij stem als Gepetto en geeft de vaderrol warmte en gewicht. Afwisselend zachtaardig en dan weer angstig (om Pinokkio), belichaamt Neely de bezorgde jonge vader. Zijn oprechte vreugde wanneer hij eindelijk herenigd wordt met de dwalende Pinokkio wordt prachtig en ontroerend neergezet. Rachel Louise Miller, als de Fee en verteller, zorgt voor de vrouwelijke ouderfiguur en is de hele tijd gracieus en innemend. Ze zingt met die speciale glans die feeu00ebn nodig hebben; elke noot is helder als een klok.

Miller speelt ook Annette en de koetsier, twee van de vele personages die Pinokkio op zijn reizen tegenkomt. Ze speelt al haar rollen met onderscheidend vermogen, evenals Ceris Hine, wiens rollen de pratende Kat, de Poppenmeester en Mary omvatten. Ik hield vooral van de dierlijke energie van haar Kat en de felle overtuiging waarmee ze de inhalige Poppenmeester neerzette.

Hine's partner in kattenkwaad is de pratende Vos, met veel energie en flair gespeeld door James Charlton. Met zijn goede looks, het charisma van een showman, een fraaie tenorstem met heerlijk vrije hoge noten en een talent voor lachen en dansen, is Charlton de perfecte keuze voor zowel de Vos als Lampwick, zijn andere grote rol. Hij brengt ook een poppenspel-verwijzing naar Jiminy Cricket tot leven; een mooi detail. Charlton heeft een uitstekende klik met het publiek en een natuurlijke stijl in de omgang met zijn medespelers. Hij geeft elke scu00e8ne waarin hij verschijnt extra energie en de twee nummers waarin hij de hoofdrol speelt zijn echte showstoppers.

Lagan heeft de leiding gehad over een uitstekende productie van een interessante en meeslepende musical, die een frisse maar verkwikkend ouderwetse benadering biedt voor het vermaken en stimuleren van (vooral) jonge geesten. Je verlaat de zaal met de vurige wens om vaker kinderen mee te kunnen nemen naar dit soort theater.

Foto's: Claire Billyard

The Adventures Of Pinocchio is nog tot en met 23 augustus 2015 te zien in het Greenwich Theatre