RECENSIE: The Dreamers, St James Theatre ✭✭

The Dreamers

St James’ Theatre

1 juli

2 sterren

Een verzoek aan de organisatoren van de Olivier Awards voor volgend jaar; kunnen we alsjeblieft een categorie krijgen voor ‘Best Airconditioning’. Na een ondraaglijk verzengende wandeling op wat de veelbesproken ‘heetste dag van het jaar’ was, was het een verademing om een comfortabel theater binnen te stappen dat niet aanvoelde als een Finse sauna.

Dit koele nirvana was het decor voor The Dreamers, een nieuwe musical van James Beeny en Gina Georgio, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van oorlogsheld Reggie Salomons. Het stuk speelt zich af in 1914-15 en toont het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en de noodlottige Gallipoli-campagne door de ogen van de soldaten en de families die zij achterlieten.

Een van de meest unieke aspecten van deze productie is helaas ook een van de meest storende. In plaats van dat de scènes op het toneel worden gespeeld, komt het merendeel van de dialoog van een reeks vertellers, zowel via audio als video, die het plot vooruit helpen. Hoewel dit een interessant concept is, slaat het de plank om verschillende redenen mis. Het grootste deel van de vertelling is feitelijk en historisch, waardoor het meer voelt als een geschiedenisles met liedjes dan als een samenhangende musical. Er zijn ook simpelweg te veel stemmen; een cast van ongeveer twintig mensen, een zeskoppige band en nog extra vertellers buiten het toneel en op het scherm.

Deze drukte betekent dat de meeste personages verstoken blijven van betekenisvolle dialoog, waardoor er geen mogelijkheid is voor enige diepgang of interactie. Zelfs na een twee uur durende voorstelling over hem te hebben gezien, heb ik nog steeds geen idee wie Reggie Salomons als mens was, waar hij vandaan kwam of wat hem dreef.

Een ander struikelblok was het gebruik van bekende vertellers – het is lastig om op te gaan in een historische productie over de Eerste Wereldoorlog terwijl je naar een video van Michael Buerk zit te kijken. Zelfs wanneer deze cameo’s worden ingezet, hadden ze effectiever gebruikt kunnen worden. Het leek bijvoorbeeld een vreemde keuze om een paar journalisten op het scherm te laten praten over het belang van het beperken van informatie in oorlogstijd!

Hoewel The Dreamers meer weg had van een verteld concert dan de aangekondigde musical, viel er toch genoeg te prijzen. De muziek wordt verzorgd door een zeskoppige band die de hele tijd op het podium staat. Hoewel ze aanvankelijk een beetje afleidden (vooral door hun moderne kleding!), vormde hun folky, etherische muziek een aangename soundtrack. De meer melancholische nummers raakten me meer dan de gitaar-georiënteerde stukken, mede dankzij een briljante strijkerssectie en de prachtige stem van zangeres en pianiste Gina Georgio (tevens medeauteur).

De songteksten zijn aanvankelijk niet zo sterk als de partituur, al verbeteren ze merkbaar in de tweede akte. De eerste paar nummers bewandelen een bekend pad; wat weinig opmerkelijke ballades over de broederschap onder soldaten en de noodzaak om samen te staan. In de tweede helft komen er echter interessantere thema's naar voren – de rol van vrouwen tijdens het conflict en de complexiteit en zinloosheid van de oorlog. Ook de muziek wordt gevarieerder, met een charmant, vrolijk volksliedje getiteld ‘Lads on Tour’ als welkome afwisseling.

Ondanks de beperkte ensceneringsmogelijkheden wist regisseur Mark Piper een paar slimme vondsten te presenteren. De finale was ijzersterk; ik zal niets verklappen, maar een interessant gebruik van kostuums en videobeelden resulteerde in de krachtigste scène van de avond. Er was ook een mooi geënsceneerd moment waarbij de gezichten van enkele bekende vertellers vervaagden in de gezichten van oorlogsofficials, waaronder een jonge Winston Churchill – men vergeet makkelijk hoe impopulair hij was tijdens de Eerste Wereldoorlog. De kostuums van Kathy Mighall waren verzorgd en historisch accuraat, en het lichtontwerp van Morgan Jones werd optimaal benut.

Het programmaboekje geeft weinig informatie over de cast en personages, waardoor het lastig is om individuele prestaties te benoemen. De jonge cast was over het algemeen solide, hoewel het geheel erbij gebaat was geweest als het wat kleiner en compacter was opgezet. De acteur die Reggie Salomons speelde had een prachtig hoog register en zijn tegenstrever Jack Hastings werd ook erg sterk neergezet. Er was bovendien een opmerkelijke prestatie van een van de ensembleleden (een jonge dame in een rode jurk), die in de tweede akte een indringende en opera-achtige vertolking van ‘Lost in the Darkness’ ten gehore bracht.

The Dreamers is een wisselvallige ervaring. Muzikaal gezien is het vaak erg sterk; de muzikale leiding en de band zijn beide fantastisch. Tekstueel en dramatisch schiet het echter tekort, vooral in de flinterdunne eerste akte. Desondanks zou het wreed zijn om The Dreamers zomaar af te serveren. Het stuk is overgekomen uit Tunbridge Wells; dat twee twintigers een productie in de West End weten te krijgen, is een bijzondere prestatie. Ze hebben duidelijk talent en potentie; ik hoop dat ze hun eigen dromen blijven najagen en dat we in de toekomst nog veel meer van ze zullen zien.

The Dreamers is nog tot 11 juli te zien in het St James Theatre