RECENSIE: The Entertainer, Garrick Theatre ✭✭✭✭

The Entertainer

Garrick Theatre

26 oktober 2016

4 sterren

Boek Tickets

Als ik een periode in de geschiedenis zou mogen bezoeken, dan zou het Dickens' 19e-eeuwse Londen zijn. Verkleed als een jongen in een lange overjas zou ik naar binnen glippen bij clubs om gin te drinken en te genieten van een vette varkenskotelet; of ik zou in de galerij van een music hall zitten, neerkijkend op de zangers en travestie-artiesten, om vervolgens in de novembermist over de kasseien naar huis te strompelen met het vrolijke deuntje van u2018My Old Manu2019 in mijn hoofd. Vesta Tilley, Hetty King en George Robey sierden ooit het podium van de music hall, maar tegen de jaren vijftig werd dit ooit zo populaire variu00e9tu00e9-entertainment in de schaduw gedrukt door rock-'n-roll, radio en televisie. u201cDe music hall is stervende,u201d zei toneelschrijver John Osborne, en het is zijn u2018The Entertaineru2019 u2013 een briljant uitgevoerd stuk dat parallellen trekt tussen de ineenstorting van het Britse Rijk en de ondergang van de music hall u2013 dat het seizoen van Kenneth Branagh in het Garrick Theatre afsluit.

Greta Scacchi als Phoebe Rice. Foto: Johan Persson

Het decor van Christopher Oram vormt een prachtig maar weemoedig kader voor het stuk, symbolisch voor een vergane music hall en een instabiele natie. Een roestige prosceniumboog met gescheurde rode gordijnen torent boven het geheel uit; afgedankte koffers en een achtergelaten buiksprekerspop liggen verspreid aan de zijkanten van het toneel. Het voelt bijna alsof de geesten van Vesta Tilley en Dan Leno zich verschuilen tussen de verlaten kostuums. In de schijnwerpers stapt Archie Rice (Kenneth Branagh), een belastingontduiker, overspelige echtgenoot en een music hall-artiest die de eindjes aan elkaar probeert te knopen. Zijn dochter, Jean (Sophie McShera), verschijnt onaangekondigd in het huis dat hij deelt met zijn tweede vrouw, Phoebe (Greta Scacchi), en zijn vader Billy Rice (Gawn Grainger), die zelf ooit een gevierd artiest was. Gesprekken over anti-oorlogsdemonstraties, verhitte debatten tegen de achtergrond van de Suezkanaal-crisis en de angst om Archie's zoon Mick (een soldaat) worden onderbroken door gevatte grappen, liedjes en tapdans-routines uitgevoerd door Rice zelf. Een jazzy liveband begeleidt hem, en zijn danseressen zijn schaars maar stijlvol gekleed in veren en pailletten. Maar wanneer zijn zoon, een krijgsgevangene, wordt gedood en zijn vader zich bemoeit met de relatie met zijn minnares, moet Archie Rice een keuze maken: vluchten naar Canada of de gevangenis in voor onbetaalde belastingen.

Gawn Grainger als Billy Rice. Foto: Johan Persson

Greta Scacchi levert een indrukwekkende prestatie als de uiterst gevoelige maar gevatte Phoebe, en Gawn Graingers Billy Rice is brommerig, sarcastisch en volkomen vertederend. Sophie McShera brengt als Jean u2013 een personage op de drempel van rebellie u2013 dezelfde sympathieke zachtheid die we kennen van haar rol als Daisy in Downton Abbey. Maar bovenal is de fabelachtige Sir Kenneth Branagh de koning van zijn vak, een acteur van ongekend kaliber die je constant op het puntje van je stoel houdt. Zijn Archie Rice (een rol die oorspronkelijk werd gespeeld door Laurence Olivier) is neerbuigend, egou00efstisch en haperend, en schakelt naadloos tussen de dronkelap thuis en zijn flamboyante maar ongemakkelijke podiumpersona. De knullige grappen en de momenten van onzekerheid zijn knap verweven in het spel van Branagh, waarmee hij de worsteling van de artiest benadrukt om een publiek te winnen dat steeds meer de voorkeur geeft aan de opkomende rock-'n-roll. Branagh speelt zo natuurlijk en organisch dat je bijna vergeet dat zijn optreden gescript is. Onder de meesterlijke regie van Rob Ashford, met duidelijke Brechtiaanse invloeden, brengt deze Archie Rice de unieke interactie tussen artiest en publiek weer tot leven.

Bij het verlaten van het theater wist ik nog steeds niet veel meer over de Suezkanaal-crisis dan toen ik ging zitten, maar u2018The Entertaineru2019 is verrassend relevant voor de huidige politieke onrust. Het script is tekstueel zwaar met meer dan u00e9u00e9n lange monoloog, maar ik hou van een stuk dat me dwingt mijn hersens te gebruiken. Bij zulke uitgebreide dialogen ligt verveling altijd op de loer, maar met deze cast en dit script is daar geen sprake van. Dankzij het theatrale lichtontwerp van Neil Austin, de dansers van Archie Rice en de liveband heeft u2018The Entertaineru2019 een stijlvolle schwung die je eigenlijk niet mag missen.

En trouwens, ik zou nog gefascineerd kijken als Sir Kenneth Branagh een bakje nootjes zat te eten.

u2018The Entertaineru2019 is tot 12 november 2016 te zien in het Garrick Theatre

BOEK TICKETS VOOR THE ENTERTAINER IN HET GARRICK THEATRE