RECENSIE: The Great Gatsby, Greenwich Theatre ✭✭✭

The Great Gatsby

Greenwich Theatre

6 oktober

3 sterren

The Great Gatsby wordt vaak aangeprezen als een van de absolute meesterwerken van de 20e-eeuwse Amerikaanse literatuur. Hoewel er diverse verfilmingen zijn verschenen, hebben maar weinig gezelschappen zich gewaagd aan een toneelbewerking. Tot nu...

Blackeye Theatre gaat deze ambitieuze uitdaging aan met een bewerking van Stephen Sharkey. Het verhaal is bekend bij menig scholier; obligatiehandelaar Nick Carraway arriveert in het New York van de jaren 20, op zoek naar de 'American Dream'. Hij komt naast de miljonair Jay Gatsby te wonen, vlak bij zijn nicht Daisy en haar overspelige echtgenoot Tom. Nick raakt al snel verstrikt in de wereld van de rijken en wordt meegesleurd in de vetes en de gecompliceerde liefdeslevens van zijn kennissen.

De vloeiende en natuurlijke dialogen van Fitzgerald vertalen zich uitstekend naar het toneel. Een van de vernieuwingen in deze productie is de toevoeging van muzikale nummers uit die tijd. Dit biedt de cast een geweldige kans om hun muzikale talenten te tonen; ze zingen en bespelen gezamenlijk allerlei instrumenten – bijna elk castlid neemt gedurende de avond wel een keer plaats achter de piano.

Hoe indrukwekkend dit ook is, ik ben er niet van overtuigd dat de muzikale intermezzo's echt iets toevoegen. Ze brengen het verhaal nauwelijks verder en laten je vooral afvragen wat er in plaats daarvan uit het boek had kunnen worden opgenomen. Hoewel sommige acteurs een muzikale achtergrond hebben, is de zangkwaliteit over de hele linie niet consistent. Het voelt wat wrang om hen in deze positie te dwingen – of om op deze manier te casten – aangezien het stuk voor stuk goede acteurs zijn en de muzikale passages vrij overbodig aanvoelen.

Toch is de productie inventief en een deel van het fysieke spel op het toneel heeft een Brechtiaanse kwaliteit. Soms schiet het echter een beetje door; nadat een belangrijk personage was doodgeschoten, bleef hij als een soort geestverschijning over het podium dansen, wat tamelijk chaotisch en bizar overkwam.

Adam Jowett is een zeer sympathieke en innemende Nick Carraway, die het stuk met een ontspannen vriendelijkheid aan elkaar praat. Ook Tristan Pate was heerlijk vermakelijk en irritant als de nogal verwerpelijke Tom Buchanan. We hebben allemaal ons eigen beeld bij literaire personages, maar ik vond dat de Gatsby van Max Roll de mystiek en het charisma uit het boek miste; soms was hij zelfs wat kleurloos en leek hij de nieuwsgierigheid die hij opriep niet helemaal te rechtvaardigen.

Het decor van Victoria Spearing was opvallend: een gelaagde reeks witte blokken (toen Gatsby zijn witte pak aantrok, deed het geheel bijna denken aan de Noordpool). Mijn buurman in de zaal was er weg van, maar ik vond het wat kil overkomen. In een productie over de weelde van de Amerikaanse elite voelt het als een gemiste kans om die pracht en praal niet op het toneel te laten zien. De levendige kostuums van Jenny Little maakten dit deels goed met stijlvolle en glamoureuze outfits, van strakke pakken tot typische flapper-jurken.

Er zitten leuke aspecten aan de enscenering; er wordt gebruikgemaakt van uitstekende projecties, waaronder beelden die doen denken aan de iconische ogen van de boekomslag. Bovendien een compliment dat ik zelden geef in een recensie: deze productie heeft een fantastisch programmaboekje, inclusief nuttige context, goede achtergrondinformatie en zelfs een landkaartje ter referentie. Dit overstijgt ruimschoots wat je van een kleinere productie mag verwachten.

Deze herinterpretatie van The Great Gatsby verdient lof voor het durven proberen van iets nieuws en anders. Hoewel de muzikale toevoegingen de tekst eerder overschaduwden dan versterkten, zorgden het briljante bronmateriaal en het sterke acteerwerk ervoor dat de voorstelling uiteindelijk toch op eigen benen stond.

Voor meer informatie over de tournee van The Great Gatsby, bezoek www.blackeyedtheatre.co.uk