ELEŞTİRİ: The Great Gatsby (Muhteşem Gatsby), Greenwich Theatre ✭✭✭

The Great Gatsby - Muhteşem Gatsby

Greenwich Theatre

6 Ekim

3 Yıldız

Muhteşem Gatsby, genellikle 20. yüzyıl Amerikan edebiyatının en seçkin eserlerinden biri olarak kabul edilir. Beyaz perdeye pek çok kez uyarlanmış olsa da, bugüne kadar çok az tiyatro topluluğu bu eseri sahnede canlandırmayı denedi...

Bu iddialı meydan okumayı, Stephen Sharkey tarafından uyarlanan bu prodüksiyonla Blackeye Theatre üstleniyor. Hikaye, edebiyat öğrencileri için oldukça tanıdık: Tahvil tüccarı Nick Carraway, Amerikan rüyasının peşinden 1920'lerin New York'una gelir. Milyoner Jay Gatsby'nin bitişiğindeki eve taşınır; kuzeni Daisy ve Daisy’nin çapkın kocası Tom'a da oldukça yakındır. Nick, zenginlerin dünyasına çekilirken, çekişme halindeki tanıdıkları ve onların karmaşık aşk hayatları arasında kalır.

Fitzgerald'ın akıcı ve sohbet havasındaki diyalogları sahneye gayet iyi aktarılmış; bu yapımın pek çok yenilikçi yanından biri de dönemin müzikal parçalarının araya serpiştirilmiş olması. Bu durum, oyuncu kadrosuna müzikal yeteneklerini sergilemek için harika bir fırsat sunuyor; hep birlikte şarkı söyleyip her türlü enstrümanı çalıyorlar – neredeyse tüm oyuncular akşamın bir noktasında piyanonun başına geçiyor.

Bu durum her ne kadar etkileyici olsa da, müzikal bölümlerin esere gerçekten bir şey kattığından emin değilim; olay örgüsünü pek ilerletmiyorlar ve sadece kitabın hangi kısımlarının bunun yerine dahil edilebileceğini düşündürüyorlar. Bazı oyuncular müzikal kökenli olsa da, şarkı söyleme kalitesi kadro genelinde pek istikrarlı değil. Hepsi gayet başarılı oyuncular olduğu halde, onları bu duruma düşürmek (veya cast seçimini bu şekilde yapmak) ve müzikal bölümlerin oldukça gereksiz kalması üzücü olmuş.

Yine de prodüksiyon oldukça yaratıcı; sahnedeki bazı hareketler Brechtvari bir nitelik taşıyor. Ancak bazen bu durum biraz aşırıya kaçıyor; kilit bir karakter vurularak öldürüldükten sonra bir tür hayalet figürü olarak sahnede bir süre dans etmeye devam etmesi, kaotik ve tuhaf hissettirdi.

Adam Jowett, oyunu cana yakın bir samimiyetle anlatan, oldukça sempatik ve sürükleyici bir Nick Carraway olmuş; Tristan Pate de o berbat Tom Buchanan rolünde hem eğlendirici hem de sinir bozucuydu. Hepimizin edebi karakterler hakkında kendi zihinsel algıları vardır ancak Max Roll'un Gatsby'sinin, kitabın hissettirdiği o gizem ve karizmadan yoksun olduğunu düşündüm; Gatsby bazen biraz sönük ve uyandırdığı meraka değer olmayan biri gibi görünüyordu.

Victoria Spearing'in dekoru merak uyandırıcıydı; çok katmanlı beyaz bloklardan oluşan bir seri (Gatsby beyaz takım elbisesini giydiğinde ortam biraz Kuzey Kutbu gibi hissettirdi). Yanımdaki seyirci buna bayıldı ama ben biraz steril buldum; Amerikan elitlerinin ihtişamını konu alan bir yapımda, bunu sahnede yansıtmamak kaçırılmış bir fırsat gibi duruyor. Jenny Little imzalı canlı kostümler; şık takım elbiselerden "flapper" elbiselerine kadar gösterişli parçalarla bu açığı kapatmak için bir miktar çaba sarf etmiş.

Sahnelemede bazı eğlenceli unsurlar var; kitabın kapak resmindeki gözleri andıran mükemmel arka plan projeksiyonları mevcut. Ayrıca bir incelemede belirteceğimi hiç düşünmediğim bir nokta: Bu yapımın harika bir program kitapçığı var; faydalı bağlamlar, iyi analizler ve hatta referans için bir coğrafi harita ile donatılmış; bu, küçük ölçekli bir prodüksiyondan beklentinizin çok üzerinde.

Muhteşem Gatsby'nin bu yeniden yorumu, yeni ve farklı bir şey denediği için takdir edilmeli. Ancak, müzikal yenilikler metni zenginleştirmekten ziyade genel olarak dikkat dağıtıcıydı; yapımın asıl parlamasını sağlayan, parlak kaynak materyal ve sergilenen sağlam oyunculuk performanslarıydı.

Turnedeki Great Gatsby oyunu hakkında daha fazla bilgi için www.blackeyedtheatre.co.uk adresini ziyaret edebilirsiniz.