RECENSIE: The Last Five Years, Garrick Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Ray Rackham bespreekt Jason Robert Browns The Last Five Years, dat nu te zien is in het Garrick Theatre in Londen.

Oli Higginson in The Last Five Years. Foto: Helen Maybanks The Last Five Years

Garrick Theatre

5 Sterren

Boek Tickets Een bekende en duidelijk tot in de puntjes verzorgde vleugel staat op een verhoogd draaitoneel, terwijl sfeervol belichte nevel eromheen cirkelt. Het instrument staat onbeweeglijk stil en op de pianokruk ligt een enkel vel papier. Het is een beeld dat velen al eerder hebben gezien in het Southwark Playhouse, waar de fantastische productie van Katy Lipson tweemaal te zien was: vlak voor de lockdown, in een tijd dat social distancing, temperatuurmetingen en mondkapjes nog vreemde begrippen waren; en opnieuw (halverwege de schijnbaar eindeloze periodes van lockdown) toen ons theaterleven voorgoed veranderd leek en we in kleine plexiglas bubbels zaten, onmogelijk in staat om op te staan en te juichen. Toch voelde het op dit West End-podium wat afstandelijker dan in Southwark; alsof de vierde wand van het proscenium van het Garrick een ondoordringbare grens had gecreëerd tussen publiek en cast; bij ten minste één toeschouwer zonk de moed even in de schoenen. Maar toen, op het moment dat een New Yorks geluidstapijt zijn vertrouwde climax bereikte, verlichtten honderden lampjes een L, een 5 en een Y. Twee bekende gezichten stonden in hun torenhoge aanwezigheid en een heel andere avond begon. De rest, zo kan men concluderen, werd een legendarische theateravond.

Oli Higginson en Molly Lynch in The Last Five Years. Foto: Helen Maybanks

The Last Five Years vertelt het verhaal van Jamie en Cathy, twee mensen die in de loop van vijf jaar verliefd worden en weer uit elkaar groeien. Als je het centrale concept van de show nog niet kent, kijk dan nu naar de volgende alinea. Jason Robert Browns ooit onconventionele vertelvorm (het ene personage vertelt het verhaal achteruit, het andere vooruit) is nog nooit zo helder tot uiting gekomen als in deze herziene enscenering van Jonathan O’Boyle voor West End. Waar het publiek in Southwark soms het gevoel had een wat ongemakkelijke toeschouwer te zijn, voelen we ons hier bijna medeplichtig. Jamie en Cathy erkennen ons bestaan, richten hun sleutelmomenten tot ons en voeren lyrische dialogen op een absoluut charmante en later hartverscheurende manier. We zien de pijn in hun ogen; we voelen hun vreugde door een knipoog of een knikje. Het is een briljante manier om de verbinding te behouden in deze vakkundig naar een groter toneel vertaalde productie van een kleine show.

Oli Higginson en Molly Lynch in The Last Five Years. Foto: Helen Maybanks

Alles is zoals het was, maar dan naar een hoger niveau getild. De blauwe lantaarns die in Southwark nog indrukwekkend beklemmend aanvoelden, torenen nu boven het podium uit. Ze draaien nog steeds en wisselen van intensiteit (vergelijkbaar met hoe de show wisselt tussen de protagonisten) in het prachtige lichtontwerp van Jamie Platt. Het decor van Lee Newby is strakker, cleaner en scherper gedefinieerd. De plaatsing van vier slanke pianokrukken knipoogt naar de eerdere thrust-opstelling en verbergt vernuftig alle rekwisieten, waardoor het speelvlak kan transformeren in alles wat nodig is. De partituur heeft een flinke opfrisbeurt gekregen, waarbij de extra orkestraties van Nick Barstow de show zowel muzikaal als dramatisch naar een hoger plan tillen, met geïnspireerde instrumentale keuzes die perfect aansluiten bij de situatie, het personage en de verhaallijn. Op sommige momenten blies dit nieuwe geluid bijna het dak van het Garrick en wist het het premièrepubliek de hele avond vakkundig te bespelen. In een show die vraagt om inventieve regie was de choreografie van Sam Spencer Lane zo organisch briljant dat de overgang van spel naar muzikale enscenering naadloos verloopt (een zeldzaamheid, zelfs op West End). Alweer een meester in haar vak die hier echt haar vleugels uitslaat!

Maar wat te denken van het duo wiens relatie we bezingen en betreuren? Het klinkt misschien cliché om te zeggen dat er twee sterren zijn geboren, maar het is de absolute waarheid. Molly Lynch en Oli Higginson zijn de Cathy en Jamie van onze tijd. Vakkundig opgebouwde en verfijnde vertolkingen van twee acteurs die een buitengewone carrière in het verschiet hebben (niet dat ze op hun lauweren hebben gerust sinds hun vorige bezoek aan het Manhattan van L5Y). Het was een genot om hun optredens te zien op de plek waar ze thuishoren: op een West End-podium, in een zeer indrukwekkende productie van wat soms een lastige show kan zijn.