RECENSIE: The Rink, Southwark Playhouse ✭✭✭✭✭

Douglas Mayo recenseert Kander en Ebb's The Rink met Caroline O'Connor en Gemma Sutton, nu te zien in het Southwark Playhouse.

Gemma Sutton en Caroline O'Connor in The Rink. Foto: Darren Bell The Rink

Southwark Playhouse

5 Sterren

Boek Nu

Voor een kleine musical blijkt The Rink, van het iconische duo John Kander en Fred Ebb (bekend van onder andere Chicago en Cabaret), een ware goudmijn aan rijkdom te zijn. De musical draait om een generatieconflict waarbij moeder en dochter lijnrecht tegenover elkaar staan over een familiebedrijf, maar wie verder kijkt dan de oppervlakte ontdekt zoveel meer. Ik zag The Rink voor het eerst zo'n twintig jaar geleden in Leicester Haymarket. Nu ik het stuk opnieuw zie, met heel wat meer levenservaring op zak, bekijk ik de thema's met een frisse blik en heb ik alleen maar meer waardering gekregen voor het perspectief van Anna.

Kander, Ebb en tekstschrijver Terence McNally hebben een soort herinneringsmusical gecreëerd, vergelijkbaar met wat Tennessee Williams deed met The Glass Menagerie. Het is makkelijk om met een roze bril naar het verleden te kijken – we hebben het verleden allemaal wel eens geromantiseerd – maar in The Rink is er ook de fysieke constructie van de rolschaatsbaan zelf om rekening mee te houden. Gebouwd volgens de standaarden van weleer heeft deze baan twee oorlogen overleefd; hoewel het verval aan de oppervlakte groot is, blijft het een solide constructie die de familie Antonelli twee generaties lang heeft gehuisvest.

Gemma Sutton, Caroline O'Connor en Stewart Clarke in The Rink. Foto: Darren Bell

Caroline O'Connor speelt Anna. Het is een meesterlijke vertolking van een actrice bij wie musicalbloed door de aderen stroomt. Caroline behandelt de teksten als een perfect beheerste tweede taal. Het oogt allemaal moeiteloos, maar het is een vakmanschap dat tot in de puntjes is verfijnd en beheerst. Haar Anna is sterk, vastberaden en kijkt vooruit, maar door de komst van Angel na zeven jaar verschijnen er barstjes in haar pantser. Uiterste voorzichtigheid is geboden zodat ze niet breekt, en met haar koffers al gepakt is ze niet van plan dat te laten gebeuren.

Gemma Suttons Angel is deels een weerbarstige dochter en deels een vermoeide reiziger. Was ze een paar uur later gekomen, dan had ze voor een leeg gebouw gestaan dat op het punt stond gesloopt te worden. Angel weet precies op welke emotionele knoppen ze bij haar moeder moet drukken, maar naarmate haar achtergrondverhaal zich ontvouwt, begrijp je waarom ze zo'n ondoordringbaar schild heeft opgebouwd. Tegen het einde van 'All The Children In A Row' hield ik het niet meer droog, evenals vele toeschouwers om me heen.

Het is fantastisch om twee zulke opmerkelijke actrices te zien die perfect aan elkaar gewaagd zijn en deze partituur met verve aanpakken. Er is echt familiaal vuur in nummers als 'Don't "Ah Ma" Me!', precies zoals het hoort.

De cast van The Rink. Foto: Darren Bell

Zes andere acteurs bevolken de wereld van The Rink en het is alleen al de ticketprijs waard om de titanenarbeid te zien die zij verrichten in tientallen andere rollen – zowel mannelijk als vrouwelijk – terwijl het verleden via flashbacks wordt herbeleefd. Stewart Clarke, Ross Dawes, Michael Lin, Elander Moore, Ben Redfern en Jason Winter kunnen het allemaal, daar bestaat geen twijfel over. Of het nu gaat om de branie in nummers als 'The Rink' of de subtiliteit waarmee ze een buurvrouw uit het verleden neerzetten, het is puur theatergoud! Dit ensemble kan zich meten met het beste wat ik ooit heb gezien.

Ik heb bijzonder genoten van Stewart Clarke als Dino, die na de oorlog gevangen zit in een familiebedrijf en een gezin waar hij niet voor gekozen heeft; Ross Dawes en Ben Redfern die samen met Caroline O'Connor een spectaculaire act neerzetten; en Jason Winters korte transformatie tot een non. Zelfs in de komische momenten zit een aangeboren eerlijkheid.

De cast beschikt over een schitterend speelveld dankzij decorontwerper Bec Chippendale. Zoveel detail, een solide basis, zichtbaar verval, maar steek de discobal aan en voor even waan je je in de hoogtijdagen van dit gebouw. Lees ook zeker haar bio in het programmaboekje, erg ontroerend! Het werk van Bec wordt perfect uitgelicht door Matt Daw. Het is een complex lichtplan met momenten van uiterste precisie gekoppeld aan een enscenering die overdadig had kunnen overkomen, maar dankzij hem voegt het enkel toe aan de dramatische actie.

De kleine maar voortreffelijke band van Joe Bunker, met nieuwe orkestraties van Greg Arrowsmith, vormt de perfecte aanvulling op de cast en laat de muziek van John Kander stralen.

Fabian Aloise moet inmiddels klaar zijn om Starlight Express nieuw leven in te blazen. Dit ensemble niet alleen laten skaten maar bijna laten tapdansen op rolschaatsen is geen geringe prestatie. Samen met regisseur Adam Lenson heeft hij prachtige momenten gecreëerd. Lenson bouwt razendsnel een reputatie op als musicalregisseur. Het is duidelijk dat hij de vorm echt begrijpt; de musicalwereld heeft meer van dit soort regisseurs nodig. Goede musicals kunnen fantastisch zijn, maar er bestaan geen shortcuts en Lenson begrijpt dat als geen ander.

Ik ben altijd voorzichtig met deze term, maar deze productie van The Rink is een echte masterclass in wat er bereikt kan worden wanneer je een topteam samenstelt. Het is van hetzelfde niveau als alles wat momenteel op West End te zien is en verdient absoluut een langer leven.

In de woorden van het lied: "There's nothing to beat The Rink I Think!"

Zet je schrap en scoor een kaartje voor de sloophamer toeslaat op 23 juni!

BOEK NU VOOR THE RINK