RECENSIE: The Sunset Limited, Boulevard Theatre, Londen ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Cormac McCarthy's The Sunset Limited, dat momenteel te zien is in het Boulevard Theatre in Londen.

Gary Beadle en Jasper Britton. Foto: Marc Brenner The Sunset Limited

Boulevard Theatre

21 januari 2020

3 Sterren

Boek Tickets

Cormac McCarthy is in ons land vooral bekend als de auteur van de roman 'The Road', die later succesvol werd verfilmd met een scenario van Joe Penhall.  Naast zijn vele andere succesvolle romans heeft deze Amerikaanse schrijver ook twee toneelstukken geschreven. Het meest recente daarvan ging in 2006 in première bij Steppenwolf in Chicago en is nu in Londen te zien.  Het is een uitstekende keuze voor dit sprankelende nieuwe theater, het glamoureuze en elegante Boulevard Theatre: de intieme, comfortabele ruimte is de perfecte plek voor deze 95 minuten durende dialoog tussen twee Amerikaanse mannen van middelbare leeftijd.  Er is ongetwijfeld een schare McCarthy-fans die deze uitvoering hier zal waarderen.

Gary Beadle en Jasper Britton. Foto: Marc Brenner

Voor deze eigen productie heeft het Boulevard de zeer ervaren regisseur en schrijver Terry Johnson aangetrokken. Hij staat voor de uitdaging om recht te doen aan een werk dat qua vorm atypisch is voor de auteur: misschien heeft McCarthy thuis een lade vol onopgevoerde scripts, maar Johnson beschrijft de dramatische structuur desondanks als 'rudimentair'.  Bij de première was ook Penhall aanwezig, en in een essay in het programmaboekje typeert hij het werk als een 'ontrustende Beckettiaanse bespiegeling'.  Ontwerper Tim Shortall heeft echter niet gekozen voor een setting die aan Beckett doet denken: we zien een naturalistisch decor, compleet met een echte koelkast, een fornuis waarop koffie wordt gezet en een stoofpot wordt opgewarmd, en een echte deur met talloze sloten.  Het geluidsontwerp van John Leonard vult de ruimte met de authentieke geluiden van een grote, moderne stad.  Nog sfeervoller is het lichtplan van Ben Ormerod, die de sfeer beïvloedt door de kleuren van het meubilair te laten versmelden van bordeauxrood naar magenta en oranje.

Gary Beadle en Jasper Britton. Foto: Marc Brenner

Gezien de nadruk op een stedelijk, haast romantisch-herfstachtig realisme, word je als toeschouwer verleid om geloofwaardige actie van de personages te verwachten.  Maar dat gebeurt niet.  Penhall slaat de spijker op zijn kop: dit is allesbehalve een traditioneel drama.  Van de twee acteurs krijgt Gary Beadle, met een treffende en levendige vertolking van de gastheer 'Black', een reeks monologen die bijzonder effectief zijn: je kunt puur naar hem luisteren en genieten van wat hij zegt, en daarbij de loodzware, doffe reacties van de andere stem, zijn gast 'White', negeren.  Jasper Britton heeft de schier onmogelijke taak om een vrij directe personificatie van de stem van de auteur te spelen: een pessimistische, sombere en intellectuele maar constant klagende oude man, die zijn minachting uitstort over de pathetische pogingen van de mensheid om zich door het leven te worstelen.  Het is een ondankbare rol.  Toch is de genadeklap voor hem, in een verpletterende virtuoze slottoespraak die een emotionele hoogte bereikt die Black niet gegund is.  Dit zorgt uiteindelijk voor een meeslepend en bevredigend slot van wat tot dan toe een vrij eenzijdige tocht was, kranig geleid door de fascinerende Beadle.

Goed.  Dit is dus de helft van het dramatische oeuvre van Pulitzerprijs-winnaar McCarthy.  God mag weten hoe dat andere stuk is.  Ik ben ervan overtuigd dat het intrigerend is, en wellicht dat iemand het na deze luxueuze presentatie snel op de planken wil brengen.  Dat zullen we zien.  In de tussentijd is dit je kans om de stem van deze schrijver 'live' in dezelfde ruimte te horen.  Uiteindelijk is het de moeite waard om erbij te zijn, zelfs als de weg ernaartoe soms aanvoelt als een dwalende tocht.

Te zien t/m 29 februari 2020