RECENSIE: The Tempest, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

The Tempest

Southwark Playhouse

6 jan 2017

Vier sterren

Boek Tickets

“Wees niet bevreesd,” zegt Caliban, het veelgeplaagde monster en de vermeende tegenstander in Shakespeare’s The Tempest. “Het eiland is vol geluiden.” En dat klopt, want bij het betreden van de intieme ‘Little’ zaal van het Southwark Playhouse is de actie al in volle gang. Een muur van geluid overmant het publiek terwijl zij hun plaatsen opzoeken. De cast, allen gewapend met diverse slagwerkinstrumenten, slaat luidruchtige ritmes die het publiek verwelkomen in de staccato wereld van het eiland. Ze improviseren samen en spelen met de toeschouwers – een van hen glipt brutaal een lege stoel in – waardoor er een vrolijke sfeer ontstaat nog voordat het stuk zelf is begonnen.

Alleen Prospero (Sarah Malin) houdt zich afzijdig en wacht op het juiste moment om een einde te maken aan dit feestgedruis, waarna ze haar zeestorm ontketent. Nu verandert de muziek: de trommels transformeren in rollende donder en scherpe, inslaande bliksemschichten. Simpele technieken, maar uiterst effectief.

En dat is, in de kern, The Tempest bij Southwark. Ongelooflijk sober, met een cast van zes, een minimaal decor en weinig rekwisieten, maar fantastisch uitgevoerd. De kleine cast heeft een geweldige chemie en alles is perfect getimed, goed gerepeteerd en kundig neergezet.

Malin als Prospero mengt op uitstekende wijze moederlijk instinct met de onderliggende kracht van een groot tovenaar. In gilet en pantalon snijdt ze een androgyne figuur; licht en geluid worden gebruikt om haar magische krachten over te brengen, samen met een fenomenaal gebruik van lichaamsbeweging – extra effecten zijn niet nodig. Ze wordt bijgestaan door Peter Caulfield, een trefzekere, onaardse Ariel die als een schaduw door de ruimte beweegt en waar nodig spookachtige zang toevoegt. Aan het begin van het stuk is er een betoverende sequentie waarin Prospero hem vastzet in een soort dwangbuis om Ariels krachten te beteugelen, begeleid door uitmuntend percussiewerk (met dank aan Andrew Meredith, die diverse obscure instrumenten beheerst om prachtige soundscapes te creëren). Het is een van de vele sterke beelden die door het hele stuk heen opduiken.

De hardste werkers van de cast zijn zonder twijfel Benjamin Cawley en Gemma Lawrence, die respectievelijk de trio's Ferdinand, Stephano en Sebastian, en Miranda, Trinculo (‘Trincula’ in deze productie) en Antonio vertolken. Cawleys Stephano is een moeiteloze en humoristische interpretatie, en zijn Ferdinand is zo vertederend dat Miranda’s snelle verliefdheid volkomen logisch lijkt. Miranda wordt sterk neergezet door Lawrence, maar het is haar brutale, waggelende Cockney-Trincula die de ware showstopper is. Via een wervelwind van strak geregisseerde snelle verkledingen en duidelijke accenten flitsen de acteurs zonder moeite van het ene naar het andere personage. Een voordeel van deze keuze is dat personages bijna uit de grond lijken te verrijzen, alsof ze door Prospero’s magie zijn opgeroepen. Stanton Plummer-Cambridge dubbelt als Caliban en Koning Alonso en is een uitstekend voorbeeld van hoe lichaamshouding een personage kan vormen.

Alle iconische zinnen zijn behouden in deze uitgeklede versie van de tekst, zoals Calibans overpeinzingen over de ‘geluiden’ van het eiland en Prospero’s verklaring dat ‘wij uit dezelfde stof zijn gemaakt als onze dromen’. Het verhaal blijft helder en compleet, in tegenstelling tot andere bewerkingen waarbij het publiek de draad kwijt kan raken.

Er wordt geen nieuwe grond ontgonnen in deze interpretatie, maar alles wat gedaan wordt, wordt goed gedaan en zit vol slimme ideeën om de wereld van het stuk op te roepen met beperkte middelen. De gehele productie bezit een enorme charme. De compacte lengte van negentig minuten en het schrappen van overbodige scènes maakt het ideaal voor degenen die nieuw zijn met dit stuk of met Shakespeare in het algemeen. Een verfrissend nuchtere en vindingrijke productie.

Tot 28 januari 2017

BOEK TICKETS VOOR THE TEMPEST IN HET SOUTHWARK PLAYHOUSE