RECENSIE: The Twilight Zone, Ambassadors Theatre Londen ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt de West End-transfer van de productie van het Almeida Theatre van The Twilight Zone, nu te zien in het Ambassadors Theatre in Londen.

De cast van The Twilight Zone. Foto: Johan Persson The Twilight Zone

Ambassadors Theatre, Londen

Vier sterren

Boek tickets voor The Twilight Zone Voordat we Black Mirror en Netflix hadden, was er The Twilight Zone. Deze vernieuwende tv-serie met opzichzelfstaande drama's, gecreëerd door Rod Serling en van 1959 tot 1964 uitgezonden op de Amerikaanse zender CBS, was de inspiratiebron voor talloze sci-fi- en horrorshows en films (en dankzij de regelmatige herhalingen op de Britse televisie achtervolgde het mijn kindertijd). Met verhalen over buitenaardse wezens, andere dimensies en mysterieuze vijandige krachten onder de oppervlakte van het burgerlijke leven, speelde het in op de angsten van de Amerikaanse — en tot op zekere hoogte Britse — samenleving van die tijd. Deze angsten worden speels verkend in de bewerking van de Amerikaanse toneelschrijfster Anne Washburn, die een aantal afleveringen omvormde tot een boeiende theatershow genaamd The Twilight Zone. De productie was rond de kerst van 2017 te zien in het Almeida Theatre en is nu, met een grotendeels nieuwe cast, overgeplaatst naar West End.

De cast van The Twilight Zone. Foto: Johan Persson

Het weeft verhalen van Serling samen met die van de oorspronkelijke schrijvers Charles Beaumont en Richard Matheson. Zo ontstaat een fragmentarische, nachtmerrieachtige anthologie die de sociale spanningen benadrukt die de tv-serie voedden, maar die ons vandaag de dag nog steeds bezighouden. Zoals een personage over zijn eigen hachelijke situatie opmerkt: de show is als een puzzel waarvan de stukjes langzaam een beeld vormen. De kern van deze visie is de angst voor 'de ander', de vreemdeling die zich in het volle zicht verbergt. Dit komt het duidelijkst naar voren in Washburns vrije bewerking van Serlings eigen aflevering uit 1961, The Shelter. Vooruitlopend op recentere films en series zoals The Walking Dead, laat het zien hoe een hechte woongemeenschap razendsnel vervalt in onenigheid en geweld wanneer ze worden geconfronteerd met een raketaanval. De toneelversie bouwt voort op het oorspronkelijke script: de personages trekken elkaars recht om in een schuilkelder te schuilen in twijfel, puur gebaseerd op hoe 'Amerikaans' ze zijn in termen van ras en afkomst.

Neil Haigh en Lauren O'Neil in The Twilight Zone. Foto: Matt Crockett

Met behulp van toneelkunst en illusies weet regisseur Richard Jones de beklemmende spanning van de verhalen te vangen, ondersteund door het griezelige geluidsontwerp van Sarah Angliss en Christopher Shutt en het onheilspellende lichtontwerp van Mimi Jordan Sherin en DM Wood. Tegelijkertijd worden de meer melodramatische elementen van sommige afleveringen, evenals de belerende voice-overs van Serling, op komische wijze gesatiriseerd. Het decor van Paul Steinberg, met een palet van zwart, wit en grijs als verwijzing naar het tijdperk vóór de kleurentelevisie, is geïnspireerd op de iconische beelden uit de intro: sterrenhemels, gigantische ogen, wervelende draaikolken, klokken en vooral een witte deur die in de ruimte zweeft. Veel van deze objecten zijn op ronde borden geplakt die door de cast over het toneel worden gedraaid — een ander speels detail dat wie onbekend is met de serie waarschijnlijk zal verbazen. Dit sluit perfect aan bij de monochrome kostuums van Nicky Gillibrand, gebaseerd op de mode van de vroege jaren zestig en de futuristische voorspellingen uit die tijd over wat we ruim 50 jaar later zouden dragen. De toon, die precies het midden houdt tussen thriller en komedie, wordt uitstekend getroffen door het sterke ensemble, dat diverse rollen vertolkt.

Dyfan Dwyfor, Oliver Alvin Wilson en Aisha Bailey in The Twilight Zone. Foto: Matt Crockett

Nadat Washburn al putte uit The Simpsons voor haar apocalyptische stuk Mr Burns, bevestigt The Twilight Zone haar fascinatie voor de iconografie van de popcultuur. Terwijl ze de angsten uit de tv-serie uitlicht, legt ze niet alleen de onbedoelde humor bloot, maar probeert ze in haar keuze van verhalen ook te laten zien hoe de kracht van liefde licht kan brengen in de schaduwen. Maar met mysterieuze wezens, een sinistere buikspreekpop, gevaarlijke interdimensionale portalen en andere dreigingen, zijn het uiteindelijk de duistere visioenen die de overhand hebben en het publiek vermaken.

BOEK TICKETS VOOR THE TWILIGHT ZONE