RECENSIE: The Unbuilt City, King's Head Pub Theatre ✭✭

Julian Eaves recenseert Keith Bunins The Unbuilt City, nu te zien in het King's Head Pub Theatre.

Jonathan Chambers en Sandra Dickinson in The Unbuilt City. Foto: PND Photography The Unbuilt City

King's Head Pub Theatre,

8 juni 2018

2 Sterren

Boek Nu

Stel je Ayn Rands 'The Fountainhead' voor, maar dan herschreven als een matig uitgewerkte eerste versie van een eenakter van Tennessee Williams; dan heb je een aardig idee van waar deze voorstelling over gaat.  Centraal staat de prachtige, krachtige vertolking door Sandra Dickinson, die een masterclass acteren geeft in een onafgebroken 80 minuten op het toneel: ze is er vanaf het begin en gaat geen moment af.  Er is geen saai of verloren moment in haar buitengewone tour de force als Claudia, de erfgename van een architectonische nalatenschap die Jonathan Chambers' gemoedelijke academicus, Jonah, van haar probeert te bemachtigen.  Chambers is de co-producent van dit tweepersoonsstuk en zijn lef om bijna anderhalf uur lang zij aan zij te staan met een van de meest ervaren actrices van het land is bewonderenswaardig.  Het is echter een erg ongelijkwaardig duo, waarbij Dickinson voortdurend het middelpunt van de belangstelling blijft.

Wellicht is dat precies wat schrijver Keith Bunin beoogde?  Hij heeft veel — heel veel — van zijn eigen biografie door de dialoog geweven, tot aan de herkomst van de academische functionaris in Poughkeepsie, NY aan toe.  Het is alsof hij het advies 'schrijf over wat je weet' wel erg letterlijk heeft genomen: we krijgen pagina na pagina aan zijpaden en uitstapjes door zijn leven en tijd, maar deze lijken er meer te zijn om de tijd te vullen dan om een dramatisch conflict uit te diepen.  Daarentegen blijft de rol van Claudia, ondanks de enorme inspanningen van Dickinson, tamelijk ondoorgrondelijk en mist het een kern.  Mogelijk zou de tekst beter tot zijn recht komen als novelle dan als toneelstuk: want waar is het drama, de actie of de drijfveer in haar leven?  Er lijken verschillende tegengestelde motieven te spelen die willekeurig aan- en uit lijken te gaan, waardoor het stuk geen duidelijke vorm of doel heeft en haar personage, ondanks al haar tekst, onbelicht en afstandelijk blijft.

Jonathan Chambers en Sandra Dickinson in The Unbuilt City. Foto: PND Photography

Afgezien van het gestage nippen aan de whisky is er slechts één theatrale handeling: er staat een kast op het toneel en — jawel — daar wordt uiteindelijk iets uit gehaald, voor niemand een verrassing.  Dit maakt het stuk ontzettend statisch.  Het gevoel nergens heen te kunnen mag dan bij Beckett aangrijpend werken, in een naturalistisch stuk als dit is het vooral frustrerend en irritant.  Daarnaast wordt er gepraat.  Eindeloos gekwebbel.  Regisseur Glen Walford houdt haar twee spelers vrijwel de hele voorstelling dicht bij elkaar, vooral aan het begin (wanneer de kloof tussen hen merkwaardig genoeg het grootst lijkt); en als ze niet gezellig bij elkaar staan, richten ze zich met vreemde toespraken tot het publiek door een vierde wand die nooit echt duidelijk is neergezet.  Waarom?  Moeten we betrokken raken bij hun levens?  Zo ja, hoe?  Voor mij bleef het een raadsel.

Claudia's huis is, zo wordt ons zorgvuldig verteld, beroemd om de kou.  Maar we vragen ons af of dat klopt.  De vormgeving van Erin Green — een brede waaier van zachte, roestbruine gordijnen op de achtergrond, een tapijt met arabesken op een rijke rode basis, een fauteuil met een groot terracotta kussen en een stuk van een goudglanzende schilderijlijst als suggestie van een raam — in combinatie met het gouden licht van Tim Deiling, schreeuwen ALLERLEI zaken die precies het tegenovergestelde bewijzen.  En dan is er die intieme nabijheid van de twee personages.  Alweer: waarom?  Ik had geen idee.  Kroepen ze tegen elkaar aan voor de warmte?  Het was nauwelijks geloofwaardig.

En dat is misschien wel het grootste probleem met dit script: de geloofwaardigheid.  Ondanks alle oprechte emoties — en de zaal zat tijdens de première vol met vrienden en familie die de liefdevolle sentimentaliteit van het stuk maar al te graag wilden koesteren — slaagde deze voorstelling er voor mij niet in een overtuigende situatie of personages te creëren die ik serieus kon nemen.  Ja, het geeft Sandra Dickinson opnieuw een gigantische rol — we zagen haar onlangs nog in de titelrol van 'I Loved Lucy' — en dat is prachtig (of dat zal het zijn zodra ze al haar tekst perfect beheerst), maar net als die eerdere productie biedt dit script haar simpelweg geen goed toneelstuk.

Dickinson werkt hard en heeft het publiek veel talent te bieden.  Ze verdient echt betere scripts.

Te zien tot 30 juni 2018

RESERVEER NU VOOR THE UNBUILT CITY