RECENSIE: Towards Zero, The Mill At Sonning, Oxfordshire ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Brian Blesseds herneming van Agatha Christies Towards Zero in The Mill at Sonning

Noel White (Matthew Treves) en George Telfer (Superintendent Battle) Foto: Andreas Lambis. Towards Zero

The Mill at Sonning, Oxfordshire

Drie sterren

Boek Tickets

Agatha Christie heeft mijn liefde voor theater aangewakkerd. Voordat ik oud genoeg was om er alleen op uit te trekken, was mijn enige theaterervaring als kind het jaarlijkse gezinsuitje naar het Theatre Royal in Windsor om een van haar verhalen op het toneel te zien. Of het nu Murder at the Vicarage of A Murder Is Announced was, voor de pauze was er altijd iemand dood en aan het eind werd de moordenaar ontmaskerd en de gerechtigheid hersteld. Ooit waren de perfect opgebouwde moordmysteries van Christie vaste prik in het regionale theater, maar tegenwoordig zijn ze zeldzamer – ondanks het 67-jarige succes van The Mousetrap en incidentele hits zoals Witness for the Prosecution in County Hall. Bovendien zijn we inmiddels gewend aan de meer expliciete en duisterdere tv-bewerkingen van haar boeken. Het voelde dan ook als een reis terug in de tijd om de herneming van Christies Towards Zero te zien, geregisseerd door Brian Blessed in The Mill at Sonning.

Chris Pybus (Inspector Leach), Noel White (Matthew Treves), George Telfer (Superintendent Battle). Foto: Andreas Lambis

Oorspronkelijk was dit een roman, maar deze toneelbewerking schreef Christie zelf in 1956, in samenwerking met Gerald Verner. Het bevat alle elementen die je van haar verhalen verwacht: een afgelegen landhuis bewoond door een gemêleerd gezelschap met problematische verledens, een plotselinge dood en een detective die een spoor van aanwijzingen volgt totdat alle verdachten in de salon zijn verzameld om de dader of daders te onthullen. Het decor is Gull’s Point in Cornwall, het huis van de rijke weduwe Lady Tressilian en haar gezelschapsdame Mary. Hare herladenschap krijgt bezoek van haar voormalige pupil Nevile Strange, zijn jonge vrouw Kay en zijn ex-vrouw Audrey, evenals hun vrienden Treves en Latimer en het familielid Royde. (Aangezien we ons in de jaren vijftig en in de hogere kringen bevinden, worden de heren meestal alleen bij hun achternaam aangeduid.)

De eerste helft is een rustig opgebouwd mysterie rond de vraag wie het slachtoffer zal worden, terwijl Christie de onderhuidse spanningen blootlegt. De personages voelen dat er "iets staat te gebeuren", dat er "iets vreemds aan de gang is" en dat er een "geur van buskruit in de lucht hangt". Uiteindelijk blijkt er een hevige storm op komst en terwijl de regen neerklettert, slaat de moordenaar toe. Omdat iedereen verdacht is, komt het onderzoek in handen van de tikkeltje onorthodoxe Superintendent Battle, die in vijf boeken van Christie voorkwam en die volgens Blessed haar absolute favoriet was.

Hildegard Neil (Lady Tressilian) en Rob Heanley (Neville Strange). Foto: Andreas Lambis

Met een gestaag tempo op weg naar een zinderende ontknoping, is dit een klassieke whodunnit, prachtig verteld. De cast is sterk met enkele heerlijke vertolkingen, waaronder Bethan Nash als de licht ontvlambare en verliefde Kay, en Hildegard Neil die charmant en onvoorspelbaar is als Lady Tressilian. Er zit de nodige humor in, vooral wanneer de handeling overgaat in melodramatische momenten, evenals een zekere zelfbewustheid, alsof de personages weten dat hun levens lijken op een literair moordmysterie. De productie ziet er visueel indrukwekkend uit met fraaie historische kostuums van Natalie Titchener en een slim decor rond het thema tijd van Dinah England. Vermakelijk en ontspannend: Towards Zero is een uitstekend voorbeeld van Christies verteltalent. Hoewel haar werk niet direct bekendstaat om zijn psychologische diepgang, herinnert dit stuk ons aan haar scherpe inzicht in wat schijnbaar gewone mensen tot extreme daden drijft.

Te zien tot en met 28 september 2019