RECENSIE: The Tragedy Of King Richard The Second, Almeida Theatre ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt The Tragedy of King Richard the Second in het Almeida Theatre met Simon Russell Beale

Foto: Marc Brenner The Tragedy of King Richard the Second Almeida Theatre, Londen

18 december 2019

Drie sterren

Boek Tickets

Tegen het einde van Richard II mediteert de onttroonde koning vanuit zijn cel in Pontefract Castle: “Ik heb nagedacht hoe ik deze gevangenis waarin ik leef, kan vergelijken met de wereld”. Deze scène vormt de opening van Joe Hill-Gibbins’ ambitieuze nieuwe versie van Shakespeares koningsdrama, waarbij het stuk gedurfd is teruggebracht tot een razendsnelle 100 minuten met slechts acht acteurs. Deze regel lijkt het concept van de productie te onderstrepen op een toneel dat oogt als een gigantische raam- en deurloze gevangeniscel, opgebouwd uit grote grijze geklonken panelen - een kenmerkend opvallend ontwerp van Ultz.

De cast, gekleed in T-shirts en sweatshirts, raast over het toneel en stuitert tegen de muren. Ze vertellen het verhaal van de troonsbestijging van Richard door Bolingbroke (de latere Henry IV) als gevangenen die niets anders te doen hebben dan een goed geoefend ritueel heropvoeren. Dit sluit aan bij de thema's van Shakespeares stuk, waarin wordt onderzocht hoe macht en titels slechts rollen zijn die we spelen. Richard heeft het recht op de koningsrol verkregen door erfelijkheid en goddelijk recht, maar zijn zwakte en slechte besluitvorming leiden ertoe dat Bolingbroke dit idee aanvecht door het belang van woorden en daden te benadrukken. Nu de theatraliteit van het stuk blootligt, zijn het slechts mannen en vrouwen die, om met Macbeth te spreken, een rol spelen op het toneel—een vertoning die niets te betekenen heeft.

In deze ingekorte en herschikte versie, waarin niemand het podium kan verlaten, wordt het drama een duidelijke één-op-één machtsstrijd tussen Richard en zijn neef Henry. Terwijl de overige zes acteurs zich herhaaldelijk afsplitsten en weer hergroeperen achter de twee mannen, krijgt het een rauwe fysieke lading. Bakken met bloed, modder en water worden in het rond gegooid, waardoor het podium verandert in een chaotische bende die de anarchie weerspiegelt die ontstaat door het conflict om de kroon – hier een papieren feesthoedje met een knulligheid die in schril contrast staat met het belang dat de personages eraan hechten.

Het drama wordt voortdurend verstoord door lawaai: van luid getik, tromgeroffel en haperende microfoons (onder sounddesigner Peter Rice) tot klappen, schreeuwen en gebonk. Wie een serene plek verwachtte waarin de poëzie tot bloei kan komen, zal teleurgesteld zijn, hoewel de eigenzinnige regie contrasteert met de gevoelige, heldere voordracht van Shakespeares blanke verzen, met name door Simon Russell Beale als Richard en Leo Bill als Bolingbroke.

Als het de intentie van Hill-Gibbins was om het oorspronkelijke stuk te ontregelen en te ondermijnen, dan is hij daarin geslaagd. De snelle actie, de onheilspellende geluidswereld en andere afleidingen overstemmen vaak de taal en het plot, hoewel het tegen het einde duidelijker wordt. De acts zijn echter uitstekend, meesterlijk geleid door Russell Beale en Bill en met sterk werk van Martin Imhangbe, Natalie Klamar, John Mackay, Joseph Mydell, Saskia Reeves en Robin Weaver. Het valt niet te ontkennen dat de enscenering opvallend en onvergetelijk is, maar er gaat te veel verloren aan het gewaagde dramaturgische concept.

Te zien tot 2 februari 2019

BOEK TICKETS VOOR THE TRAGEDY OF KING RICHARD THE SECOND