RECENSIE: Twelfth Night, Space Theatre ✭✭✭

Twelfth Night 23 juli

Space Theatre

3 Sterren

The Pell Mell Theatre Company heeft inmiddels een reputatie opgebouwd met hun radicale en bruisende ensceneringen van oude klassiekers. Ik was dan ook zeer benieuwd naar hun visie op Twelfth Night (Driekoningenavond), een van mijn favoriete stukken van Shakespeare en een verhaal dat diep geworteld is in ons collectieve geheugen.

Het stuk behoeft eigenlijk geen introductie (maar vooruit): de jonge Viola raakt op zee gescheiden van haar broer Sebastian en vermomt zich als man om in dienst te treden bij de hertog die haar gered heeft. De welgestelde gravin Olivia laat haar oog vallen op Viola, die op haar beurt weer wordt begeerd door de hertog.

Vanaf de eerste minuut is het duidelijk dat dit geen alledaagse productie is. De voorstelling opent met een indrukwekkende drie minuten durende explosie van dans en mime, zonder dat er een woord wordt gesproken. Dit gevoel van anarchie vormt de rode draad van de avond. Hoewel het niet overal even goed uit de verf komt, getuigt het van een originaliteit en creativiteit waardoor je als toeschouwer voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.

De kostuums van Giulia Scrimieri zijn een lust voor het oog; een visueel festijn vol clowneske, felle kleuren en excentrieke accenten. Zelfs de beeldschone Olivia van Lucy Laing heeft iets weg van de 'Corpse Bride', terwijl de bende onruststokers rond Toby gekleed is als het koninklijk huis van een kaartspel.

Het fysieke spel is fantastisch. Enkele komische hoogtepunten (zoals de grappenmakers die zich achter de struiken verschuilen en de scène met Antonio's 'gele kousenband') kregen een nieuwe impuls door slimme enscenering en fysieke slapstick. De geaccentueerde bewegingen werkten slechts één keer storend: toen een paar leden van het ensemble aan gymnastiek deden op de achtergrond tijdens de openingsscène van het stuk.

Hoewel de manische energie van de productie leidde tot schitterende kostuums en vormgeving, sloeg het ook door in overacting. De demonische en groteske Feste van Lawrence Boothman was daar een goed voorbeeld van. Omdat bijna de hele cast standaard de clown uithing (het was immers een op het circus geïnspireerde productie), restte Feste weinig anders dan een soort doorgedraaide hyperclown te worden. Boothmans natuurlijke charme, charisma en sterke zangstem zorgden ervoor dat dit over het algemeen werkte; op zijn best deed hij me denken aan Alan Cummings 'Emcee' in Cabaret. Toch voelde het soms alsof hij het toneelbeeld te veel domineerde – vooral tijdens de ondervraging van Malvolio in de stijl van een Amerikaanse quizmaster, een van de vernieuwingen die de plank net missloeg.

Het was een knappe prestatie van een getalenteerd ensemble – de Viola van Ella Garland was sympathiek en innemend, en ze had een fantastische chemie met de Olivia van Lucy Laing. Andrew Seddon was op de juiste manier pathetisch als Malvolio, al werd hij niet verachtelijk genoeg neergezet om het gevoel te geven dat hij echt zijn verdiende loon kreeg.

Caroline Short zette een sterke rol neer als de stilletjes complotterende Maria en Angus Howards Sir Andrew was de hele avond beheerst en grappig. Ook een pluim voor de vrolijke bende grappenmakers rond Toby – hun gezichtsuitdrukkingen en lichte dreiging trokken echt de aandacht en maakten van een paar potentieel kleine rollen iets heel bijzonders.

Jenny Gamble zal geen astronomisch budget voor het decor hebben gehad, maar het resultaat is zowel intelligent als creatief. Het slimme gebruik van een geïmproviseerde boksring en scherpe projecties op het witte gordijn brachten de tweede helft van de show tot leven. Er waren schijnbaar wat nieuwe muzikale toevoegingen aan het script van componist Adrian York en deze voelden volledig organisch aan; zozeer zelfs dat ik niet kon zeggen welke passages van zijn hand waren! De danssequentie aan het slot van de productie was ook een groot feest en eindigde de voorstelling met een knal in plaats van een sisser.

Bij een beproefde klassieker als Twelfth Night komt het zelden voor dat je de zaal verlaat met het gevoel iets echt nieuws en anders te hebben gezien. In goede en slechte zin (voornamelijk goede), is Pell Mell creatief de diepte in gegaan. Ze hebben een levendige en energieke productie neergezet die je niet snel bij de Globe zult zien.

Twelfth Night is tot 12 augustus 2015 te zien in het Space Theatre