RECENSIE: Xanadu, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Carly Anderson en de cast van Xanadu. Xanadu

Southwark Playhouse

3 november

4 sterren

Jarenlang was de naam Xanadu cultureel polonium. De romantische komedie uit 1980 was zo ondraaglijk slecht dat het John Wilson inspireerde tot het oprichten van de Razzies, de inmiddels beroemde anti-Oscars voor de slechtste films van het jaar.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat toneelschrijver Douglas Carter Beane aanvankelijk bedankte voor de eer om een musical te schrijven gebaseerd op de film. Gelukkig liet hij zich uiteindelijk overhalen, met een verrassende musicalhit als resultaat die maar liefst twee Tony-nominaties in de wacht sleepte.

Het verhaal begeeft zich tussen twee werelden: het mythische Griekenland en het Venice Beach van de jaren tachtig in Californië. De Griekse muze Clio wordt naar de aarde gestuurd in de gedaante van de Australische Kira om de Californiërs te inspireren. Getroffen door een vloek van haar jaloerse zussen, wordt ze verliefd op de kunstenaar Sonny en helpt ze hem zijn droom te verwezenlijken: het openen van een rolschaatsdisco.

Carly Anderson en de cast van Xanadu

Mijn eerste indruk van Xanadu was dat het tergend slecht zou worden; het uitgangspunt leek flinterdun en het koor van 'zussen' was aanvankelijk zo schel en luid dat ik de neiging had om een paar rolschaatsen te pakken en de nooduitgang op te zoeken. Tot mijn grote opluchting op de voorste rij bedaarde de manie al snel en kwamen de personages echt tot hun recht.

De show is het meest ‘campy’ en maffe stuk dat ik dit jaar heb gezien (en ik heb Christopher Biggins twee uur lang in drag gezien bij West End Heroes). De partituur is zo jaren tachtig als een Stock Aitken Waterman-megamix, maar compenseert het gebrek aan variatie met een aanstekelijke, vrolijke energie.

Samuel Edwards als Sonny

Door het energieke en zelfspottende script van Carter Beane wordt het publiek meegezogen in de onbezonnenheid; de show fungeert als zijn eigen felste criticus. Het zit vol met sneren naar de originele film en theatrale inside jokes. Zo legt Melpomene in de finale uit dat haar partner Calliope afwezig is vanwege ‘cast-dubbeling’, terwijl de actrice die Calliope speelt schaapachtig op de achtergrond toekijkt.

Xanadu had makkelijk de mist in kunnen gaan met een zwakkere cast, maar de acteerprestaties zijn werkelijk van de bovenste plank. Samuel Edwards en Carly Anderson zijn perfect als Sonny en Clio; ze bewijzen echte ‘quadruple threats’ te zijn (zingen, dansen, acteren én rolschaatsen!). Edwards is buitengewoon innemend als de sullige kunstenaar, terwijl Anderson elke lach uit haar dik aangezette Australische accent weet te persen.

Van de rest van de cast maakte Alison Jiear indruk met haar krachtige stem als de complotterende Melpomene, de muze van de tragedie. Lizzy Connolly was hilarisch als haar partner-in-crime Calliope; Connolly heeft een zeldzaam talent voor expressieve mimiek en komische timing, en ontpopt zich tot een fantastische karakteractrice.

De choreografie van Nathan Wright is inventief en gebruikt rekwisieten zoals telefooncellen, bureaustoelen en hoelahoeps als basis voor een paar spectaculaire nummers. Het sounddesign van Richard Brooker, wat soms een uitdaging is in de Southwark Playhouse, was loepzuiver en messcherp.

Xanadu is de perfecte show voor een intiem theater als de Playhouse; een cult-achtige en heerlijk foute productie die het publiek voor zich wint door pure energie en plezier. Een concept transformeren van een Razzie naar een Tony is een knappe prestatie – zelfs een lelijk eendje kan veranderen in een theatrale zwaan.

Xanadu is nog tot 21 november 2015 te zien in de Southwark Playhouse