RECENSIE: The Play That Goes Wrong, Duchess Theatre ✭✭✭✭

Het gezelschap van The Play That Goes Wrong. Foto: Helen Murray The Play That Goes Wrong

Duchess Theatre

8 september 2016

4 sterren

BOEK NU | MEER INFO De tagline beschrijft het als 'Fawlty Towers ontmoet Noises Off', en The Play That Goes Wrong is inderdaad een ambitieus stuk, dat het komische potentieel van een rampzalige voorstelling en de geleidelijke aftakeling van de geestelijke gezondheid van de acteurs volledig uitbuit. Sinds de opening in het Duchess Theatre in september 2014 is de show een onvervalst succes, bekroond met de Olivier Award voor 'Best New Comedy' in 2015. Nu de oorspronkelijke leden van Mischief Theatre zijn doorgestroomd naar Peter Pan Goes Wrong en vervolgens The Comedy About A Bank Robbery (momenteel te zien in The Criterion), is hun ensemble uitgebreid. Deze voorstelling ter ere van het 2-jarig bestaan werd gespeeld door de derde cast, die voortborduurt op het fenomenale succes van hun voorgangers.

Het gezelschap van The Play That Goes Wrong. Foto: Helen Murray Net als bij Noises Off is het 'stuk in het stuk' een inspiratieloos werkje, opgevoerd door een klungelige cast. ‘Murder at Haversham Manor’ is het product van de Cornley Polytechnic Drama Society, wiens voorzitter Chris Bean (Hayden Wood) de voorstelling opent met een hilarische monoloog waarin hij zich verontschuldigt voor de flaters van hun vorige producties. Dit zet de toon voor een voorstelling die gehinderd wordt door bizar overacteren, kwijtgeraakte rekwisieten en een steeds wankeler decor.    Het is waanzinnig leuk, met een eindeloos creatieve reeks ongelukken en een cast die overduidelijk net zo hard geniet als de zaal.

Het stuk probeert de rampzalige productie te duiden met inzicht in de tekortkomingen van de vereniging – zowel collectief als individueel. Een rondslingerende cd van Duran Duran en een slecht ontworpen schouw, die beide voor de start van het stuk aan het publiek worden geïntroduceerd, krijgen een schitterende climax, terwijl de spanningen achter de schermen een heerlijke diepgang geven aan de slapstick. Bijzonder vermakelijk is de ongemakkelijke driehoeksverhouding tussen de onwetende Max (Daniel Millar), technicus Annie (Joanne Ferguson) en Max’ vampachtige tegenspeelster Sandra (April Hughes), waarbij de spanningen tussen de laatste twee op het podium tot uitbarsting komen. Alledrie leveren ze prachtige prestaties, gekenmerkt door een hilarische consistentie en soms verrassende subtiliteit. Tegelijkertijd maken het medelijden met Dennis (Drew Dillon) en zijn moeite met tekst, Trevors (Fred Gray) ambivalente bediening van licht en geluid, en Jonathans (Oliver Llewellyn-Jenkins) frustraties over gemiste cues de gênante scènes alleen maar grappiger.

Joanne Ferguson in The Play That Goes Wrong. Foto: Helen Murray Toch krijgen we, in tegenstelling tot bij Noises Off, geen volledig beeld van het onderlinge reilen en zeilen van het gezelschap en wat elke acteur drijft. Hayden Wood is bijvoorbeeld een geweldig pompeuze Chris Bean en speelt zijn 'Basil Fawlty-achtige' zenuwinzinking perfect, maar hij krijgt weinig kans om zijn medespelers met meer dan verbazing of irritatie te bejegenen. Adam Byrons Robert is briljant spottend, humorloos en egoïstisch, met een sublieme komische timing en een quasi-theatrale vertolking. Maar hoewel zijn gedrag tegenover de rest van de cast geloofwaardig egocentrisch is, zien we de impact daarvan niet terug in de andere, vermoedelijk nogal verongelijkte personages. Dit maakt The Play That Goes Wrong overigens niet minder fantastisch vermakelijk; hoewel het thematisch erg lijkt op Noises Off, is de toon net even anders. Het gevoel van stroeve repetities en de jarenlange ambitieuze, moeizame producties waar Chris Bean in zijn openingsspeech naar hint, wordt met vlagen gevangen en is eerder een aanvulling op dan de definitie van de klucht. Hoewel dit ons in staat stelt ‘The Murder at Haversham Manor’ in zijn geheel te zien – een zeer belonende ervaring die in een meer karaktergericht stuk wellicht niet praktisch was geweest – zorgt het er af en toe voor dat je je wat afstandelijk voelt van de actie.

Het gezelschap van The Play That Goes Wrong. Foto: Helen Murray Natuurlijk is afleiding onmogelijk met zulke vindingrijke rampen op het toneel. De echte ster van The Play That Goes Wrong is het decor van Nigel Hook – ogenschijnlijk een functionele, ouderwetse woonkamer, maar in werkelijkheid een volstrekt overtuigende 'death trap'. Elke acteur verdient een enorm compliment voor de manier waarop ze door deze nauwkeurig uitgekiende constructie manoeuvreren. Onder de buitengewone regie van Mark Bell – het zwaardgevecht alleen al is de toegangsprijs waard – ontstaat er chaos tot totale verbijstering van de personages, zonder dat de acteurs er kleerscheuren aan overhouden. Gecombineerd met kunstig slecht licht en misplaatste geluidseffecten, die onvermijdelijk verergeren naarmate het stuk vordert, is The Play That Goes Wrong wonderbaarlijk en feilloos nauwkeurig – een bewijs van de minimale marges waar kluchtenmakers mee moeten werken. The Play That Goes Wrong is een uiterst vermakelijke show met een uitstekende nieuwe cast en een kunstzinnig catastrofaal decor. Gezien de Britse gevoeligheid voor publieke schaamte en de hilarische voldoening die het kijken naar het ongemak van anderen biedt, is dit stuk voorbestemd nog jarenlang in het West End te draaien.

BOEK NU TICKETS VOOR THE PLAY THAT GOES WRONG IN HET DUCHESS THEATRE