ELEŞTİRİ: H R Haitch, Union Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves, Union Theatre'daki "H R Haitch - A Right Royal Musical Comedy" müzikalini değerlendiriyor.

H R Haitch'te Andrea Miller, Emily Jane-Kerr, Christian James, Tori-Allen Martin, Prince Plockey ve Christopher Lyne. Fotoğraf - Nick Rutter H R Haitch Union Theatre,

14 Mayıs 2018

4 Yıldız

Bilet Al

Eski 'Pygmalion' hikayesinin muazzam komik bir uyarlaması bu yaz -ve yaklaşmakta olan kraliyet düğününde- bizlerle buluşuyor. Barking'de bir barda çalışan Essexli bir kızın tahtın varisiyle evlenmesini konu alan bu eğlenceli yapım, ilk kez 2015'te Actors' Church'teki unutulmaz bir atölye çalışmasında sergilenmişti. Şimdi ise Iris Theatre ve Shrapnel Theatre işbirliğiyle kapsamlı bir şekilde geliştirilmiş olarak karşımıza çıkıyor. Maz Evans, akıllıca siyasi hicivler ve sokak ağzıyla harmanlanmış diyaloglarla dolu bir metin ve sözler yazmış; Luke Bateman ise parlayan toplu performanslar, dokunaklı baladlar ve 'Crown Imperial' tarzı pastişlerle müzikal altyapıyı doldurmuş. Müzik direktörü Oli George Rew, Justin Williams ve Jonny Rust'ın Barking’deki bir pub’ı (zemin kat) ve 'sarayı' (üst kat) başarıyla canlandırdığı dekorun tam ortasındaki piyanonun başında. Ben Jacobs ışık tasarımıyla, Maddy Ross-Masson ise görkemli ve rüküşü harmanlayan kostümleriyle atmosfere katkı sağlıyor.

Altı kişilik oyuncu kadrosu tüm hikayeyi inanılmaz bir başarıyla sırtlıyor. Başrolde, barda gizlice çalışan prense gönlünü kaptıran pub sahibinin kızı Chelsea Taylor rolünde Tori Allen-Martin harika bir performans sergiliyor. Christian James ise neşeli ve enerjik Prens Albert (Bertie) rolünde ona eşlik ediyor. Hikayede kraliyet isimleri yaratıcı bir şekilde kullanılmış: Prenses Victoria (muazzam korkutucu Emily Jane Kerr), Bertie'nin hırslı kız kardeşi; Prens Richard (üstün yetenekli Christopher Lyne), onların dul babası -ki kendisi aynı zamanda Chelsea'nin babasını da canlandırıyor; ve Kraliçe Mary (küfürbaz monark, Bert ve Vic'in büyükannesi, aynı zamanda Chelsea'nin ninesi Vera). Evans’ın ustalıklı senaryosunda bu karmaşa son derece net ve takibi kolay bir şekilde sunuluyor. Ayrıca Essex'in 'fırlaması' Vernon ve Başbakan Nathan rollerinde Prince Plockey'i izliyoruz.

Geniş ekran bir TV üzerinden (bazı şeyler tüm ulusu birleştirir!) haber sunan veya ünlü figürleri canlandıran diğer oyuncuların müdahaleleri de oyuna eşlik ediyor. Gösteri, kraliyet ailesi de dahil olmak üzere medyanın ünlü çılgınlığını derinden işliyor. Yazarlar hikayeyi yedi yıl öncesine, 2011'e oturtmayı tercih etmişler. Bu kararın doğruluğuna inanıyorlar ancak siyasi hiciv kadar çabuk eskiyen bir şey yoktur. Mizah sanki bugün oluyormuş gibi sihirli bir şekilde işlese de, seyircinin yedi yıl önceki detaylara yazarlar kadar kapılıp kapılmayacağı merak konusu.

Yönetmen Daniel Winder tempoyu hep yüksek tutarken, koreograf Lily Howkins de karakterlerin gerçekliğini bozmadan akıcı bir hareket düzeni sağlamış. Hikayenin absürtlüğündeki 'gerçekçilik', oyuncuların lehine işliyor ve seyirciyi her an oyunun içinde tutuyor. Örneğin, kullanılan dil şaşırtıcı derecede kaba olabiliyor ama oyuncuların samimiyeti sayesinde bu kelimeler küfür gibi değil, dilsel bir virtüözlükle sunulan yaramazlıklar gibi duyuluyor. İlk perde son derece akıcı ve zekice kurgulanmışken, ikinci perde bir masa hakkında uzun ama ana aksiyonu bölen bir Noel şarkısı gibi gereksiz uzayabilen bölümlere sahip. Yine de genel atmosfer oldukça keyifli.

Bu deneyimden ayrılırken, başkası adına yaramazlık yapmış olmanın o sıcak ve tatlı hissini yanınızda taşıyacaksınız. Tıpkı Tori Allen-Martin'in kendisine sorulan 'Bakire misin?' sorusuna, uzun ve masum bir sessizlikten sonra gözlerini fal taşı gibi açarak verdiği o efsane cevap gibi: 'Hangi konuda?'

H R HAITCH İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN