ELEŞTİRİ: Hamlet, Leeds Playhouse ✭✭✭✭

Jonathan Hall, Leeds Playhouse'da Amy Letman'ın sahnelediği William Shakespeare imzalı Hamlet oyununu inceliyor.

Leeds Playhouse'da Hamlet rolünde Tessa Parr. Fotoğraf: David Lindsay Hamlet

Leeds Playhouse

Dört yıldız

Hamlet'in 14-15 yaşındaki çocuklar için müfredat metni olması bana her zaman biraz garip gelmiştir; keder, şehvet, intikam, delilik ve ihanet gibi karmaşık duygulardan oluşan koca bir yelpazenin içinden geçen karakterlerin yer aldığı, ellili yaşlarındaki birinin bile anlamak için epey çaba sarf etmesi gereken bir oyun bu. İşin içine bir de hayalet, kan gölüne dönen bir final ve kahramanlara karşı canice eylemlerin sergilendiği dördüncü duvarı yıkan o sahne geleneğini eklediğinizde, hem son derece karmaşık hem de yanlış yapılması tehlikeli derecede kolay bir oyunla karşılaşıyorsunuz. Üstelik bu durum, gençleri hayatları boyunca Shakespeare'den soğutabilir. Amy Letman prodüksiyonunun en parlak gücü berraklığında yatıyor. Oyun o kadar iyi budanmış ve sadeleştirilmiş ki sahneler birbirini takip ediyor; her birinin amacı kristal berraklığında ve bizi hikayenin bir sonraki aşamasına taşıyan bir enerjiyle oynanıyor. Yıllar boyunca birkaç Hamlet prodüksiyonu izledim ve bazılarında zorlandım; bu şimdiye kadarkilerin en net tanımlanmış olanıydı ve bana hikaye boyunca güçlü bir olay örgüsü sundu. Bu netlik, birçoğunun bu oyundan çıktığını itiraf etmeliyim ki fark etmediğim o pek çok tanıdık ve alıntılanabilir repliğe hayat ve hakikat kazandırmaya kadar uzanıyor.

Leeds Playhouse'daki Hamlet'te Susan Twist (Polonius), Joe Alessi (Claudia) ve Dan Parr. Fotoğraf: David Lindsay

Bu karmaşık hikayenin merkezinde, öfke ve çaresizlikle parçalanmış, çoğu zaman kendisini (veya bu yapımda kendisini) tam bir "Jeremy Kyle" programı tadındaki durum karşısında nefes nefese bırakan karmaşık bir karakter olan Hamlet var: Amcam babamı öldürdü ve annemle evlendi! Tessa Parr bu role enerji ve adanmışlıkla saldırıyor; Shakespeare'in olay örgüsündeki çılgınlığın karakterlerin kendi akıl sağlığını etkilediği sahneler, insanı huzursuz eden, sürükleyici bir elektrikle oynanıyor. Cinsiyet değişikliği, Ophelia (sorunlu bir Simona Bitmate tarafından canlandırılıyor) ile olan ilişkisine müthiş bir dinamik katıyor; Polonius'un (yine cinsiyet değiştiren bir başka karakter) ikilinin ilişkisini onaylamaması ve manipüle etmesi, Ophelia'nın deliliğine üzücü bir gerçeklik katan homofobik bir alt metin kazanıyor.

Leeds Playhouse'daki Hamlet'te Simona Bitmate (Ophelia) ve Tessa Parr (Hamlet). Fotoğraf: David Lindsay

Bu, yan gelip yatacak karakterlerin olmadığı bir oyun; belirtildiği gibi, her ana karakterin geçmesi gereken operatik bir duygu yelpazesi var ve roller kadro tarafından canlılık ve hakikatle canlandırılıyor. Leeds Playhouse'daki bu sezonun en iyi yanlarından biri de Darren Kuppan, Jo Mousely ve Dan Parr gibi oyuncuların çalışmalarını görmemizi ve takdir etmemizi sağlayan bir repertuvar topluluğunun oluşturulması oldu. Bu oyunda özellikle Susan Twist, Polonius rolüyle dikkat çekiyor; karakterin üstten bakan müdahalelerinden sonra, ölümünün sahnede görülmemesi ve sahne arkasında gerçekleşmesi beni üzdü.

Hayley Grindle'ın dumanlar ve ışıklı haçlarla tasarladığı, altında karanlık bir mezarın göründüğü tasarımı ve Alexandra Faye Braithwaite'in tehditkâr müzik alt metni, bu güçlü prodüksiyon boyunca hakim olan kasvetli ve tehditkar atmosfere katkıda bulunuyor. Herkese, özellikle de bu metni çalışan gençlere kesinlikle tavsiye edilir.

LEEDS PLAYHOUSE WEB SİTESİ