ELEŞTİRİ: Happy Days, Young Vic Theatre ✭✭✭✭

Mutlu Günler

Young Vic Tiyatrosu

31 Ocak 2014

4 Yıldız

Son dört yılın büyük bölümünü, Matt Smith'in TARDIS'te -özellikle de o "ciddi" modundayken- kime benzediğini düşünerek geçirmiş olsam da, cevabı bir türlü bulamamıştım. Samuel Beckett'ın Mutlu Günler oyununun (şu an Natalie Abrahami yönetiminde Young Vic'te sahneleniyor) son perdesi, Juliet Stevenson'ın canlandırdığı Winnie'yi toz toprak içinde, çaresiz ve yer yer şeytani bir halde boğazına kadar kaya ve çakıllara gömülü olarak karşımıza çıkardığında, o cevap aniden parladı. Yüzü Smith'e olabildiğince yakındı; hem ürkütücü hem de her şeyi açığa vuran cinsten. Mutlu Günler pek de mutlu bir oyun değil. Beckett'ın en cesur, en anlaşılır, amansızca gerçeküstü ve rahatsız edici hali. Esasen bir monologdan ibaret olan bu yapım, hem oyuncu hem de seyirci için bir dayanıklılık testi niteliğinde.

Abrahami'nin rejisi pek çok açıdan dikkat çekici.

Paule Constable'ın ışık tasarımı tek kelimeyle büyüleyici; o bunaltıcı, bitmek bilmeyen sıcaklık ve ışık hissi göz kamaştırıcı bir biçimde aktarılmış. Tom Gibbons'ın imzasını taşıyan ses tasarımı ise sarsıcı. Beklenmedik tizlikteki ızdırap dolu çığlıklar, Winnie'yi gözlerini açık tutmaya zorlarken seyirciyi de sadece bir izleyici olmaktan çıkarıp o acının ortağı haline getiriyor.

Ve tabii ki dekor. Vicki Mortimer; bir tabutu, bir taş ocağını, bir Mısır mezarını, ritüel bir gömü alanını, tuhaf bir tatil beldesini,

cehennemin işkenceye ayrılmış özel bir köşesini ve devasa bir ayağı aynı anda çağrıştıran bir yer yaratmış. Bu manzaranın tam ortasında Winnie var; birinci perdede beline kadar taş ve çakıllara gömülü, ikinci perdede ise boğazına kadar... Arkasında ise bir kum saatindeki kumlar gibi düzensiz aralıklarla bazen süzülerek bazen de gürül gürül akan çakıllar ve kayalar dökülüyor. Havada yoğun bir felaket hissi var ve dekora dair her şey bu duyguyu pekiştirip yükseltiyor.

Buradaki yaratıcı kadronun iş birliği, Winnie'nin anlatısı için muazzam bir çerçeve oluşturuyor. Beckett'ın eseri için daha sert ve daha kasvetli bir ortam hayal edilebileceğini sanmıyorum.

Stevenson kariyerinin zirvesinde ve Winnie'sini unutulmaz kılmak için elindeki tüm yeteneği kullanıyor. Bakışlarını büyük bir ustalıkla kullanıyor; yaptığı her şeyde bir ritüel ve kabulleniş havası var. Gündelik, iç karartıcı varoluşunun verdiği azabı zahmetsizce yansıtıyor ve zamanını geçirmesini sağlayan o küçük uğraşları sergilerken müthiş bir beceri gösteriyor. Müzik kutusunu çıkardığı sekans, silahın o kuru ve ani belirişiyle tam bir tezat oluşturacak kadar zarif.

Beckett'ın kelimelerini aktarırken sesinin her tonunu, temposunu ve duraklarını büyük bir hassasiyetle kullanıyor. Yenilmez ve anlaşılamaz zorluklara gömülmüş sıradan bir hayat vizyonunu kuruyor; yine de bu, neşe ve mutluluk anılarıyla dolu, her şeye rağmen yaşamaya değer bir hayat.

Stevenson, özellikle o çaresizliğin hakim olduğu ikinci perdede harikalar yaratıyor. Dehşet ve yorgunluk dolu çığlıkları gerçekten etkileyici. Güçlü ve hafızalara kazınan bir performans. Ancak bunun Stevenson'ın sunabileceği en iyi Winnie performansı olduğu tartışılır; birinci perdede parlamak için fazla temkinli görünüyor. Eğer ikinci perdedeki tekniğini ve dayanıklılığını ilk perdeye de daha fazla yansıtabilseydi, bu kesinlikle kariyerinin performansı olurdu.

Çoğunlukla sadece homurdanan, her daim orada olan, karanlıkta debelenen, bir yön ve teselli arayan Willie'nin o nankör ama zor rolünde David Beames elinden gelenin en iyisini yapıyor. Onun aracılığıyla, Stevenson'ın Winnie'sinin o dokunaklı yanını gerçekten hissediyorsunuz.

Bu, izleyebileceğiniz en iyi Mutlu Günler prodüksiyonlarından biri ve Stevenson sahnede parlıyor. Yine de her ne kadar Paule Constable'ın kusursuz ışıkları aksini vadediyor olsa da, potansiyelinin en parlak noktasında değil.

Yine de Young Vic ve Natalie Abrahami için büyük bir başarı.