ELEŞTİRİ: Mr Popper’s Penguins, Tunbridge Wells Assembly Rooms (Birleşik Krallık Turnesi) ✭✭✭

Mr Popper rolünde Russell Morton, Toby Manley ve Lucy Grattan. Fotoğraf: Helen Murray Mr Popper's Penguins (Bay Popper'ın Penguenleri)

Cadogan Hall (Birleşik Krallık Turnesi kapsamında)

Turne Bilgileri

Çocuklara yönelik bu 75 dakikalık gösterinin sonuna doğru, sahnenin Jerry Herman tarzı, muazzam derecede akılda kalıcı ve melodik bir büyük numara ile canlandığı bir an var. Gösteriye adını da veren bu şarkıda, Luke Bateman'ın harika müziklerine, Richy Hughes'un sözlerine ve Atwater'ın 1938 tarihli aynı adlı çocuk romanından Pins and Needles Productions tarafından yapılan bu uyarlamaya hayran kalıyorsunuz.  Emma Earle'ün yönettiği ve Sophie Squire'ın tasarladığı prodüksiyon bu şovu kusursuz bir şekilde sunuyor: ayaklar tempo tutuyor, vücutlar ritme kapılıyor, seyirciler gülümsüyor ve salondaki pek çok çocuk heyecanla zıplıyor.  Bu parçayı seslendiren şovmen de tıpkı Willy Wonka veya Dewey Finn gibi genç izleyiciler için son derece çekici, karizmatik ve egzotik bir karakter.  Ardından, hareketli finalin sonrasındaki ek bölümde, sahne ekibi ile seyirci arasında gösteri boyunca ilk kez güçlü bir bağın kurulduğu canlı ve etkileşimli bir dans izliyoruz.

İşte o an, gösterinin geri kalanının neden böyle olmadığını sorguluyorsunuz.  Eserin finalinde bu kadar güzel bir şekilde odaklanan böylesine bir yetenek, nasıl olur da hikayenin büyük kısmında hedefi bu kadar net bir şekilde ıskalayabilir?  Bu bir muamma.  Evet, hikayenin sonlarına doğru, penguenlerin Popper ailesinin sıkıcı banliyö evini ele geçirip ortalığı birbirine kattığı oldukça görsel ve kinestetik bir sahnede 'büyük numaranın' bir provası yapılıyor.  Bu bölüm haklı bir kahkahaya sebep oluyor.  Ancak hastalanan ilk penguene söylenen o şefkatli ve hüzünlü ninni bile duygulara tam olarak dokunamıyor.  Neden?

Bu gösteri belli ki iyi iş yapıyor.  Geçen yıl Birleşik Krallık ve Londra turnesinin ardından (ben Cadogan Hall'da izlemiştim ve izleyici kitlesi oldukça iyiydi), prodüksiyon penguenlerin o karşı konulamaz cazibesini akıllıca paraya dönüştürdü: penguen tulumları, boyunlukları, yüz boyaları veya peluş oyuncaklarıyla gelen minik hayran kitleleri bu canlıları görmek için akın ediyor.  Onların peşinden de faturayı ödeyen görevli ebeveynleri geliyor.  Dolayısıyla pazar hedeflemesi gayet sağlam.  Gösteri makul bir kazanç sağlıyor olmalı, aksi takdirde turneye devam etmez, bırakın Broadway'e gitmeyi, Noel sezonu için West End'deki Criterion Theatre'da sabah seanslarını kapmazdı.  Dört kişilik oyuncu kadrosu (Bay Popper rolünde Russell Morton, Bayan Popper rolünde Roxanne Palmer; Lucy Grattan ve Toby Manley ise destek kadroda), küçük bir ekip, playback müzikler ve minimal dekorla işletme maliyetleri oldukça mütevazı seviyede tutulmuş.

Russell Morton, Toby Manley, Lucy Grattan, Roxanne Palmer. Fotoğraf: Helen Murray

Her ne kadar öyle olsa da, bu kez Tunbridge Wells Assembly Rooms'un o geniş ve rüzgarlı atmosferinde prodüksiyon biraz kaybolmuş göründü.  Geçen yıla göre pek değişmeyen metin hala ağırlıklı olarak 'göstermek' yerine 'anlatmayı' tercih ediyor.  Kendinizi bir çocuğun başucunda, elinizde kitapla metni okurken, bir yandan el merdivenine çıkan bir boyacının veya Antarktika kuşlarının resimlerini gösterirken ve çocuk uyusa da gidip televizyonda daha ilginç bir şeyler izlesem diye beklerken buluyorsunuz.  Maalesef sunulan toplumsal bakış açısı çoğunlukla güncelliğini yitirmiş ve biraz yorucu: başında ve sonunda kısa süre görülen kadın kaşif istisnası dışında, cinsiyet ve sosyal kalıplar oldukça katı;  Stillwater (Popper'ların evi) imajı boğucu bir tekdüzelik sunuyor.  Popper'ların kendileri, özellikle de koca, dikkat çekmek veya dramatik bir ilgi uyandırmak için hiçbir şey yapmayan, uysal, sessiz ve kibar insanlar.  Ne bir kötü karakter var, ne de iyi ile kötü arasında hissedilir bir mücadele.  Dram eksik.

Sadece, WWF standartlarına hiç uymayan tahta kutularla dünyanın öbür ucundan gönderilen, kötü muamele görmüş penguenlerin gelişiyle sahne biraz hareketlenmeye başlıyor.  Ancak penguenleri sahnedeki oyuncular tarafından hareket ettirilen kuklalarla temsil etme kararı alınmış.  Evet, bu 'Warhorse' ve 'The Lion King' gibi epik yapımlarda işe yarıyor; çünkü orada milyonlarca başka karakterin olduğunu varsayıyoruz.  Orada sahnedeki ekstra birkaç kişi sorun değil.  Fakat Popper'ların o ölçülü ve kurallara uygun oturma odasında, kuklacı ekibi sadece kalabalık ediyor.  Bir süre önce 'Tentene' izlemiştim ve Milou (Snowy) karakteri bir yetişkin oyuncu tarafından canlandırılıyordu; rüya gibiydi, seyirci ona bayılmıştı ve uyarlamanın merkezine oturmuştu.  Bu hikaye de seyirciyle aynı türden bir bağ kurulması için can atıyor.  Çocuklar zaten o kuşları görmek için geliyor.  Çocuklar ne kadar küçükse, hayvanlarla aralarında o kadar az mesafe görürler: eğer bu penguenler -en azından ana çift- canlı oyuncular tarafından canlandırılsaydı, gösterinin çoğunda eksikliği hissedilen o bağ çok daha güçlü kurulabilirdi.

Russell Morton, Tony Manley, Lucy Grattan, Roxanne Palmer. Fotoğraf: Helen Murray

Mevcut haliyle oyun oldukça mesafeli kalıyor.  Zarif ve ustalıkla hazırlanmış müziklerin pek çok güzelliği bile, çok genç yaştaki hayranların başının üzerinden geçip gidiyor ve hikayeyi onlara yaklaştırmak yerine uzaklaştırıyor: örneğin, Hughes'un yoğun ve zekice yazılmış sözleri ve Bateman'ın 1930'lar tarzı besteleri, sadece arada bir gelen bir ödül gibi değil, cömertçe sunuluyor.  Eğer bu şarkılar büyüleme ve şaşırtma kapasitesi olan büyüleyici karakterlere verilseydi sorun olmazdı: kıyaslamak gerekirse, 'Oz Büyücüsü'ndeki Harold Arlen'ın muhteşem melodileri ve Yip Harburg'un göz kamaştırıcı sözleri Dorothy'nin hayal gücüne ve onun yarattığı tuhaf kişiliklere bahşedilmiştir; asla o donuk ve gri Em Teyze ile Henry Amca'ya verilmezler.  Dahası, oyunun diyalogları bu sanatsal kaliteden yoksun ve belli ki çok daha az yetenekli ellerden çıkmış.

Peki, bu gösteri izlenmeli mi?  Bana göre, sadece son dakikaları için bile olsa kesinlikle evet.  Bateman ve Hughes çok önemli yeni yetenekler ve bu oyun onlardan çok daha büyük işler beklenebileceğinin bir işareti.  Şimdi tek ihtiyaçları, bu sihri gerçeğe dönüştürecek doğru metinler ve prodüksiyonlar.

MR POPPER'S PENGUINS TURNESİ HAKKINDA DAHA FAZLA BİLGİ ALIN