ELEŞTİRİ: My Fair Lady, London Coliseum ✭✭✭✭✭

Douglas Mayo, Lincoln Center New York yapımı ve Bartlett Sher rejisiyle Londra Coliseum sahnesinde izleyiciyle buluşan Lerner & Loewe imzalı klasik müzikal My Fair Lady'yi yorumladı.

Harry Hadden-Paton (Prof. Higgins), Amara Okereke (Eliza) ve Malcolm Sinclair (Albay Pickering) My Fair Lady

London Coliseum

5 Yıldız

Bilet Al

Orijinal Broadway kayıt albümünü dinlediğimden beri My Fair Lady’nin büyüsüne kapılmış durumdayım. Lerner ve Loewe’nin George Bernard Shaw’un Pygmalion eserinden uyarladığı bu müzikal, bence kusursuz bir kurguya sahip olmaya en yakın yapım. New York Lincoln Center’dan transfer olan bu yeni prodüksiyonda, Gareth Valentine ve Coliseum’un orkestra çukurundaki 36 kişilik (şu an West End’in en kalabalığı) muazzam orkestrayı oluşturan yetenekli sanatçılar sayesinde eserden her zamankinden daha çok etkilendim. Robert Russell Bennet ve Philip J Lang gibi ustaların orkestrasyonlarının My Fair Lady gibi bir esere kattığı derinliğin ne denli paha biçilemez olduğunu unutabiliyoruz; ancak burada tüm ihtişamıyla gözler önünde.

My Fair Lady ekibi

Bu yeni sahneleme için aklıma gelen ilk kelime: Görkemli. Michael Yeargen’ın dekorları ve Catherine Zuber’in kostümleri tek kelimeyle harika görünüyor ve Donald Holder tarafından mükemmel bir şekilde aydınlatılmışlar. Henry Higgins’in evi ve çalışma odasından oluşan ana dekorun sürekli değişip evrilmesi, hem Eliza’nın dönüşümü için harika bir çerçeve sunuyor hem de Higgins ve Pickering ile olan etkileşimlerine zemin hazırlıyor. Buradaki pek çok detaya dikkat etmenizi öneririm, zira sahnede çok şey olup bitiyor!

Dame Vanessa Redgrave (Mrs. Higgins) ve Harry Hadden-Paton (Henry Higgins).

Harry Hadden-Paton’ın Higgins yorumu belki önceki versiyonlardan daha hırçın ama kesinlikle işliyor; özellikle de milli değerimiz Vanessa Redgrave tarafından kusursuzca canlandırılan annesi Mrs. Higgins ile olan leziz atışmalarında bu durum zirveye çıkıyor. Pickering ile olan şakalaşmaları ve yoldaşlıkları oyun boyunca harika komedi anları yaratıyor; ancak dürüst olalım, konu dış dünya olduğunda bu ikili olabilecek en bilgisiz karakterler. Hadden-Paton’ın Higgins karakteri, 'I've Grown Accustomed To Her Face' parçasıyla dramatik anlamda devleşiyor; bu harika parçanın bugüne kadar canlı izlediğim en etkileyici performanslarından biriydi. Malcolm Sinclair ise Hadden-Paton’a mükemmel bir tezat oluştururken, aynı zamanda Eliza’yı Higgins’in aşırılıklarına ve gürültücü doğasına karşı koruyan taraf olmayı başarıyor.

Amara Okereke (Eliza Doolittle) ve oyuncu kadrosu.

Amara Okereke’nin Eliza’sı büyüleyiciydi. Sihirli vokali, dramatik yeteneği ve harika komedi zamanlamasıyla Higgins’in o sözde üstünlüğüne fazlasıyla denk bir rakip olduğunu kanıtladı. 'I Could Have Danced All Night' tam anlamıyla bir başyapıttı ve tüm süre boyunca beni koltuğumun ucunda tuttu. Çoğu kişi Eliza’nın dönüşümünde iplerin Higgins’in elinde olduğunu düşünür; ancak Sher’in rejisi bize asıl gerçeği hatırlatıyor: Covent Garden önünde Higgins’in övünmelerini duyup, ertesi sabah kendini geliştirmek ve ders almak için onun kapısına dayanan bizzat Eliza’dır. Sher, oyunun finalinde yaptığı bir değişiklikle bu durumu bir adım öteye taşımaya çalışmış ama dürüst olmak gerekirse final beni pek tatmin etmedi. Diğer izleyicilerin bu konuda ne düşüneceğini merak ediyorum.

Stephen K Amos, Alfred P. Doolittle rolünde harikalar yaratıyor; 'With A Little Bit Of Luck' ve 'I'm Getting Married In The Morning' sahneleri tam bir keyif kaynağıydı. Yine de, Christopher Gattelli imzalı koreografide ikinci parçaya Can-Can dansçılarının dâhil edilmesini biraz uyumsuz bulduğumu söylemeliyim.

Bu yapım, My Fair Lady’den bekleyebileceğiniz tüm ihtişam ve görk görkemi sunuyor. Bu güzellikleri tekrar (ve tekrar) görebilmek için mutlaka yeniden bilet alacağım.

Sınırlı bir süre için London Coliseum sahnesinde. Hemen Bilet Alın.