ELEŞTİRİ: Victoria's Knickers, Soho Theatre ✭✭✭

Julian Eaves, National Youth Theatre Rep Company tarafından Soho Theatre'da sahnelenen Victoria's Knickers oyununu değerlendiriyor.

Victoria's Knickers oyuncu kadrosu. Fotoğraf: Helen Murray Victoria's Knickers

Soho Theatre

1 Kasım 2018

3 Yıldız

Eski bir kraliçenin kariyerinin ilk yıllarına müzikal bir dille yaklaşan bu eğlenceli yapım, ITV'nin 'Victoria' dizisi ile 'Carry On Cleo'nun Hollywood yapımı 'Cleopatra' (Elizabeth Taylor) ile kurduğu ilişkinin bir benzerini kuruyor: Karşımızda olayları hafife alan, gürültücü, modern, komik ve anarşik bir parodi var. Eğer bu tür işlerden hoşlanan biriyseniz, tam size göre bir yapım. Edward Bond'un 'Early Morning' eserinin hip-hop süzgecinden geçirilmiş halini hayal edin; Josh Azouz'un bilinçli bir modernlik çabası güden bu öyküsünde 'havalı' görünmek ve 'sokak ağzıyla' konuşmak için büyük bir çaba sarf edilmiş. Her şey, ince ince hesaplanmış etkileyici bir tavır takınmakla ilgili; diğer tüm unsurlar ise bunun yanında ikinci planda kalıyor.

Şu sıralar aynı sahnede, yakın zamanda burada incelediğimiz 'Consensual' oyununun yeniden çevriminde de rol alan National Youth Theatre Rep Company, Ned Bennett’in tempolu ve alabildiğine hareketli prodüksiyonunda bu kez çok daha neşeli bir enerjiyle karşımıza çıkıyor. Bennett, hikâyenin temposunun düşmesine asla izin vermiyor; zaten kendi önemine fazla odaklanmış, derinlik ve içgörü konusunda sıkıntıları olan bir senaryo için bu temponun korunması isabetli olmuş. Birkaç müzikal parçanın 'sözleri', yazarın yanı sıra modern tınılarıyla tanınan besteci Chris Cookson ve 'National Youth Theatre üyeleri' tarafından bir araya getirilmiş; bu da parçaların işlevsel olmasına rağmen neden vizyondan yoksun olduğunu açıklıyor olabilir.

Alice Vilanculo ve Oseloka Obi, Victoria's Knickers oyununda. Fotoğraf: Helen Murray Şunu belirtmek gerekir ki, Soho Theatre seyircisi bu eksiklikleri pek fark ediyor gibi görünmüyor; zira kraliyet ailesi hakkında hazırlanan bu bitmek bilmeyen kaçış fantezilerinden biriyle daha eğlenmeye dünden razılar. Eğer NYT gerçekten ele alınması gereken en önemli konunun bu olduğunu düşünüyorsa, öyle olsun. Bir kez daha dikkatimizi bugünün meselelerinden çevirip (NYT ekibinden kimsenin 'Avrupa'dan haberi oldu mu acaba?), gözlerimizi bulanık ve belirsiz bir şekilde geçmişe, yani bitmek bilmeyen Ulusal Mitimizin gerçek 'vatanına' dikiyoruz.

Victoria's Knickers oyuncu kadrosu. Fotoğraf: Helen Murray

Sahnedeki büyüleme operasyonunun arkasında, diğer oyunda da izlediğimiz ancak bu kez daha neşeli rollerdeki oyuncu kadrosu var. Alice Vilanculo, başroldeki özgüveni ve sahne hakimiyetiyle yine dikkatleri üzerine topluyor. Jamie Ankrah ise onun karşısında, tarihten bir karakter olarak yer alıyor (İrlanda ya da Hindistan meselelerine girip vakit kaybetmeyelim...) ve kraliçenin çamaşırlarına duyduğu kleptomanik ilgiyle öne çıkıyor. (Gerçekten NYT, hedeflediğiniz seviye bu mu?..) 'Hırsızın' kız kardeşleri Laurie ve Isabel rolünde Laurie Ogden ve Isabel Adomakoh Young (EVET, ne tesadüf ama değil mi?) oyunun tek gerçek dramatik sahnesinde boy gösteriyorlar: Bu sahne, ENO'nun (English National Opera) Çaykovski'nin 'Mazeppa' prodüksiyonundaki 'Texas Chainsaw Massacre' esintili infaz sahnesinin bir tekrarı gibi. Ancak fark şu ki; ENO gerçekten dehşet verici bir etki yaratırken, NYT ekibi bunu bir öğrenci şakası düzeyinde bırakmış. Eğer bu tarz espri anlayışına sahipseniz keyif alabilirsiniz; aksi takdirde bir süre sonra bu ısrarcı ergen şakaları biraz sinir bozucu gelmeye başlayabilir.

Aidan Cheung, Muhammad Abubakar Khan ve Olivia Dowd, Victoria's Knickers oyununda. Fotoğraf: Helen Murray

Söz konusu infaz sahnesinde testereyle parçalanan Lord Conroy karakterine hayat veren Muhammad Abubakar Khan, bu 'ölüm' sürecini yüksek enerji ve inandırıcılıkla yönetiyor. Müstakbel eşinin savurganlıklarından biraz rahatsız olan Oseloka Obi, şık Albert rolünde Almanca konuşmayı bile deniyor (bir dahaki sefere lütfen bir dil koçuyla çalışın, NYT). Oyunda ayrıca Simran Hunjun (Düşes), Jeffrey Sangalang (Gary ve Balıkçı), Christopher Williams (Len), Jay Mailer (Ernst, Davetli ve - şaka yapmıyorum - Dr. Feel Good), Olivia Dowd (Brunhilda, Cecil ve Sonia), Leah Mains (neredeyse kendini oynayan 'Leah' rolünde), Fred Hughes-Stanton (aynı şekilde kendisi ve Memur Troy) ve Marilyn Nnadebe (Hakem - evet, bu revizyonist dönem draması dünyasında kadın hakemler bile var) rol alıyor. Baş kötü Sasha rolünde Aidan Cheng başarılı bir performans sergilerken, Francesca Regis (Toni) ve sahnede canlı müzik yapan Kazuma Costello, Natalie Smith ile Isabelle Stone ekibi tamamlıyor (Giles Thomas'ın ses tasarımından gelen müziklere ek olarak).

Müzikal parçaların sunumu (Müzik Direktörü Arlene Naught; Müzik Yapımcısı Jason Elliot), prodüksiyonun belki de en güçlü yanı. Hannah Wolfe'un kasvetli, hatta biraz kaba duran tasarımı oldukça düşük bütçeli görünse de dikkat çekici; ancak senaryo gibi onun da gidecek pek bir yeri yok. Jess Bernberg sahneyi net bir şekilde aydınlatarak seyircinin sahne içinde ve dışında değişen odak noktalarını takip etmesini sağlıyor. Yardımcı Yönetmenliğini Meghan Doyle'un üstlendiği yapım hakkında son bir düşünce: NYT gibi toplulukların neden 'güncel' kalmaya çalıştığını anlıyorum, ancak asıl soru şu olmalı: 'Neye göre güncel?'.

10 Kasım 2018'e kadar

VICTORIA'S KNICKERS HAKKINDA DAHA FAZLASINI ÖĞRENİN