RECENSIE: Victoria's Knickers, Soho Theatre ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Victoria's Knickers bij het Soho Theatre, gepresenteerd door de National Youth Theatre Rep Company.

De cast van Victoria's Knickers. Foto: Helen Murray Victoria's Knickers

Soho Theatre

1 november 2018

3 Sterren

Deze muzikale parodie op de vroege carrière van een voormalig staatshoofd verhoudt zich tot de ITV-serie 'Victoria' zoals 'Carry On Cleo' tot het Hollywood-spektakel 'Cleopatra' met Liz Taylor: het is een trivialiserende, schreeuwerige, hippe, grappige en anarchistische satire.  En als u het type bent dat van dat soort dingen houdt, dan is dit precies wat u zoekt.  Stel je Edward Bonds 'Early Morning' voor, maar dan door een hiphop-molen gehaald in het zelfbewust modieuze verhaal van Josh Azouz, dat zich in alle mogelijke bochten wringt om maar 'cool' en 'street' te zijn, en je begint de eigenzinnige toon te begrijpen.  Alles draait om het aannemen van een genadeloos gecalculeerde pose.  Elke andere overweging is nagenoeg bijzaak.

De National Youth Theatre Rep Company, momenteel op dit adres ook te zien in de onlangs hier gerecyclede herneming van 'Consensual', presenteert zich hier in een nog luchtigere modus, in de gelikte en druk-druk-drukke regie van Ned Bennett.  Hij laat het tempo nergens verslappen, en dat is maar goed ook in een verhaal dat nogal vol is van zichzelf en aanzienlijke problemen heeft met diepgang en reflectie.  De 'songteksten' van de verschillende muzikale nummers zijn door de schrijver in elkaar geflanst in samenwerking met de hip klinkende componist Chris Cookson 'en leden van het National Youth Theatre', wat hun super-functionaliteit en gebrek aan visie verklaart.

Alice Vilanculo en Oseloka Obi in Victoria's Knickers. Foto: Helen Murray Dit zijn, dat moet gezegd worden, geen tekortkomingen die het publiek in het Soho Theatre lijkt op te merken: ze staan blijkbaar te trappelen om vermaakt te worden door wéér een escapistische fantasie over de koninklijke familie waar we maar geen afscheid van kunnen nemen.  Als het NYT echt denkt dat dit het belangrijkste onderwerp is dat ze konden verzinnen, dan zij dat zo.  Wederom wenden we onze collectieve blik af van de zorgen van het hier en nu (heeft er bij het NYT ooit iemand gehoord van 'Europa'?), en fixeren we ons op een vage, onscherpe manier op het verre verleden, de ware 'thuisbasis' van onze eindeloze nationale mythe.

De cast van Victoria's Knickers. Foto: Helen Murray

De cast uit de andere voorstelling doet hier de hypnose, maar dan in vrolijkere rollen.  Alice Vilanculo steelt opnieuw de show met haar flair en podiumpresentatie in de hoofdrol, met Jamie Ankrah als haar tegenspeler – een figuur die blijkbaar uit de geschiedenisboeken is geplukt (laten we hier geen tijd verspillen aan Ierland of India...), en die bekendstond om zijn kleptomane fascinatie voor de was van de vorstin.  (Echt waar, NYT, als dat het niveau is waarop je wilt werken....)  De zussen van de dief, Laurie en Isabel (Laurie Ogden en Isabel Adomakoh Young... ja, is dat niet TÉ toevallig?), schitteren in de enige echt dramatische scène van de show: een nabootsing van de op 'Texas Chainsaw Massacre' geïnspireerde executiescène uit de ENO-productie van Tsjaikovski's 'Mazeppa'.  Het is echter typerend voor deze productie dat waar de ENO een werkelijk angstaanjagend effect bereikte, de acteurs van het NYT niet verder komen dan een studentikoze grap.  Als je op die golflengte zit, is dat prima; zo niet, dan kan de aanhoudende tiener-gekkigheid na een tijdje een tikkeltje irritant worden.

Aidan Cheung, Muhammad Abubakar Khan en Olivia Dowd in Victoria's Knickers. Foto: Helen Murray

Muhammad Abubakar Khan, als Lord Conroy, is degene die in die scène door de zaag wordt bewerkt, en hij brengt zijn einde met de nodige energie en overtuiging.  De elegante Albert van Oseloka Obi is enigszins gepikeerd door de escapades van zijn aanstaande bruid en waagt zelfs een poging tot Duits (volgende keer graag een taalcoach inschakelen, NYT?).  Verder is er een hele reeks personages vertolkt door Simran Hunjun (Hertogin), Gary (Jeffrey Sangalang, ook in de rol van De Visser), Christopher Williams (Len), Jay Mailer (Ernst, de Feestvierder en - ik maak geen grapje - Dr. Feel Good), Olivia Dowd (Brunhilda, Cecil en ook Sonia), Leah Mains (die vrijwel zichzelf speelt als 'Leah'), Fred Hughes-Stanton (idem, en ook Officier Troy), Marilyn Nnadebe (Scheidsrechter - ja, er zijn zelfs vrouwelijke scheidsrechters in dit revisionistische kostuumdrama-land), Aidan Cheng (die uitstekend werk levert als de schurk Sasha), Francesca Regis (Toni), met live muziek (naast het geluidsontwerp van Giles Thomas) door Kazuma Costello, Natalie Smith en Isabelle Stone.

De presentatie van de muzikale nummers (muikaal leider Arlene Naught, muziekproducent Jason Elliot) is wellicht het sterkste punt van de productie.  Het sobere, bijna kille decorontwerp van Hannah Wolfe is opvallend, ook al is het duidelijk met een krap budget gemaakt, maar het loopt – net als het script – uiteindelijk nergens op uit.  Jess Bernberg belicht het geheel helder en zorgt dat we gehoorzaam de vele wisselingen in de aandachtspunten volgen, zowel op als naast het toneel.  Meghan Doyle is de Bryan Forbes-assistent-regisseur.  Ik begrijp waarom gezelschappen als het NYT menen dat ze 'relevant' moeten blijven, maar de vraag is altijd: 'relevant voor wat?'.

Te zien tot 10 november 2018

ONTDEK MEER OVER VICTORIA'S KNICKERS