Broadway-interview: Telly Leung

Emily Hardy spreekt met Glee-ster Telly Leung over zijn show in het Londense Hippodrome, Rent, Godspell, Allegiance en het leven als musicalacteur op Broadway. TL: Het is grappig. Ik werk ontzettend graag op Broadway, maar optreden in West End zou echt een droom zijn die uitkomt. In 2006 ging ik een weekje op vakantie naar Londen toen ik in Wicked speelde en ik was slag op slag verliefd. Volgens mij droomt bijna elke Broadway-artiest ervan om een tijdje in Londen te wonen, om een show te doen die hier zo populair is dat de hele cast de oversteek naar Londen maakt. De ploeg van Hair beleefde een paar jaar geleden die droom. EH: Dat lijkt tegenwoordig steeds vaker te gebeuren. Heb je Matilda al gezien? TL: Jazeker! Net gezien. Het is fantastisch. Geloof het of niet, maar ik ben opgegroeid met Roald Dahl. Als kind heb ik al zijn boeken gelezen. EH: Dat geldt voor ons beiden. TL: Ik weet hoe populair hij is in Groot-Brittannië; hier is hij ook echt aangeslagen. Voor mijn gevoel heeft Roald Dahl ervoor gezorgd dat ik van lezen ben gaan houden. EH: En waardoor ben je van musical gaan houden? Ik neem aan dat je van musical houdt… of heb ik het mis? TL: Absoluut. Ik ben enig kind – zoon van Chinese immigranten – en mijn ouders hadden duidelijk andere dromen voor mij dan het theater. Ze wilden begrijpelijkerwijs dat ik een degelijke baan kreeg, als arts of advocaat, een goed salaris zou verdienen en de 'American Dream' zou waarmaken – een leven dat voor hen als immigranten niet weggelegd was. Dus ik studeerde hard en kwam op een bèta-school in New York terecht, maar daar besefte ik dat mijn hersenhelften uit balans waren. Ik moest de andere kant trainen door iets anders te doen… zoals theater. Ik begon na school met drama en mijn eerste rol op de planken was in een productie van Pippin. Naarmate ik ouder werd, ging ik graag naar het theater kijken. De zegen van opgroeien in New York is dat Broadway om de hoek ligt. Er waren twee shows die echt indruk maakten: de eerste was Rent. De personages waren mensen die ik elke dag op straat zag en ik zag mezelf daar ook in staan omdat de cast zo divers was. De tweede was Hello Dolly met Carol Channing. Ik herinner me dat ik net klaar was met mijn eindexamens en mezelf wilde belonen. Er barstte een storm los boven Times Square en ik zat kletsnat in een ijskoud, door airco gekoeld theater. Maar het maakte me niets uit. Aan het eind van de eerste akte zong Channing Before The Parade Passes By. Dat moment is me altijd bijgebleven, want dat nummer staat ook op mijn solo-album. Zij heeft het unieke talent om iedereen in de zaal het gevoel te geven dat ze speciaal voor hen zingt. EH: Heb je het idee dat Broadway nog steeds dat soort iconische sterren heeft? TL: Ja, maar het is nu heel anders. De artiesten die ik echt bewonder zijn de unieke types: de Alan Cummings, Sutton Fosters en Kristin Chenoweths van deze wereld. De eisen zijn tegenwoordig echter anders, met acrobaten en 'actor-musicians' en noem maar op. Dat klassieke 'triple threat'-concept bestaat bijna niet meer. Toen ik vorig jaar Godspell deed, moest ik lid worden van de muzikantenvakbond omdat ik tegelijkertijd piano speelde en zong. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou moeten doen. Het was het meest zenuwslopende dat ik ooit heb gedaan. EH: Rent was de show die voor mij alles veranderde toen ik opgroeide, maar mijn favoriete musical om naar te luisteren was Godspell. Ik begreep nooit echt waar het over ging, maar ik bleef het draaien tot de cd grijsgedraaid was. De cast-opname uit 2011 waar jij op staat, is naar mijn mening de beste opname van de show tot nu toe. TL: Dank je. Er is echt iets speciaals aan beide shows; grappig dat dat juist jouw favorieten zijn. Het zijn shows waar ik altijd voor gecast word – ensembleshows. Rent draaide 13 jaar op Broadway, maar er hebben relatief weinig mensen in gespeeld omdat niemand wegging. Waarom zou je zo’n geweldig ensemble willen verlaten? Iedereen in die shows is een belangrijke verhalenverteller. Het is logisch dat die twee je favorieten zijn. EH: Heb je je ooit gewaagd aan de creatieve kant van het vak? TL: Ik begin nu wat te produceren en te schrijven, maar wat ik het liefste doe, zijn mijn eigen cabaretvoorstellingen. Vroeger kon je gewoon een zaaltje huren bij Don’t Tell Mama in 46th Street en vrienden uitnodigen, zodat je de kans kreeg om te groeien als artiest en het vak onder de knie te krijgen. EH: We roesten vast als we die kansen niet voor onszelf creëren tussen de klussen door. TL: Precies. Mijn eerste Broadway-show was Flower Drum Song met Lea Salonga, maar we gingen binnen vier maanden alweer dicht. Na die sluiting leerde ik een harde les over de showbizz. Ik voelde me nog niet klaar, dus begon ik mijn eigen show samen te stellen. Nu probeer ik na elk Broadway-project iets van mezelf te creëren. Daarnaast geef ik les. Ik vind het geweldig om jongeren de eerste kneepjes van het vak te leren, vooral als ze zo vol passie zitten. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van acteren, maar ik heb het gevoel dat ik niet voorbestemd ben om als acteur te eindigen. Ik zie mezelf eerder met pensioen gaan als docent. Zonder mijn eigen leraren was ik nergens geweest. EH: Vind je Broadway toegankelijk? Maken nieuwe talenten een kans? TL: Er wordt hier veel met grote namen gecast, net als in Londen, maar uiteindelijk betalen talent, inzet en doorzettingsvermogen zich uit. Dat is alles wat we ze kunnen meegeven. Het is de 'survival of the fittest' en de 'survival of the most patient'. En natuurlijk is het niet altijd wat je ervan verwacht. Zodra je van optreden je vak maakt, moet je de balans vinden tussen kunst en commercie. Als geld geen rol speelde, zou alles anders zijn, maar in de praktijk doe je een grote commerciële musical om de rekeningen te betalen, om later in het jaar ergens in een kerkkelder Antigone te spelen voor de artistieke voldoening. EH: Maria Friedman zei altijd dat de grote commerciële shows de producties zijn die je nieuwe keuken betalen. TL: Dat klopt precies. Ik zit sinds 2000 in het vak en het is echt een evenwichtsoefening. En luister, ik heb nu een leeftijd waarop ik me soms afvraag waar ik mee bezig ben, maar onlangs viel het kwartje: het komt doordat ik als enig kind ben opgegroeid. Als ik bij een cast kom, voelt dat als een directe familie. Bij elke show groeit die familie. Iedereen heeft wel eens aan de top gestaan en iedereen heeft wel eens meegemaakt dat een show stopte en dat je de volgende dag een uitkering moest aanvragen. Omdat iedereen die cyclus van de showbizz begrijpt, steunen we elkaar. Dat vangnet heb je in Hollywood absoluut niet. EH: Waar werk je momenteel aan? TL: Een nieuwe musical genaamd Allegiance met George Takei en Lea Salonga. De show gaat over de internering van Japanse Amerikanen tijdens de Tweede Wereldoorlog – een stuk geschiedenis dat weinig mensen kennen – en focust op een familie die verscheurd wordt door de politiek. We hebben ruim drie jaar aan readings en workshops gewerkt en vorig jaar hadden we de wereldpremière in San Diego. Het brak alle verkooprecords, dus hebben we het hierheen gebracht, helemaal uit elkaar gehaald en opnieuw opgebouwd voor onze grote presentatie aan de sector. We hopen dat dit komend voorjaar zal leiden tot een run op Broadway. EH: Je bent ontzettend gedreven. Het kan niet makkelijk zijn geweest om een volledig nieuwe, onbekende musical van de grond te krijgen. TL: Het heeft veel opoffering en vastberadenheid gekost, maar het stuk is het waard. EH: Kijk je ernaar uit om in Londen in het Hippodrome op te treden? TL: Ik heb er ontzettend veel zin in. De hoofdenreden dat ik in Londen ben, is G3 – een grote conventie voor Glee-fans, de 'Gleeks'. Ik kon niet mee op tournee met de Warblers omdat ik aan Allegiance werkte, dus dit is mijn eerste kans om de fans aan deze kant van de oceaan te ontmoeten. En terwijl ik hier ben, treed ik op met mijn jazztrio. Diverse Amerikaanse vrienden van me hebben in het Hippodrome gestaan: Sherie Rene Scott, Caissie Levy, Michael Patrick Walker. Ik vind het geweldig dat het midden in West End ligt; het is de perfecte plek voor mijn show. EH: Kun je al iets verklappen over de setlijst? TL: Vorig jaar heb ik een album uitgebracht met covers in nieuwe arrangementen, getiteld I’ll Cover You (mijn favoriete Broadway-liefdesliedje ooit). We doen nummers van Stevie Wonder, musicalsongs en zelfs Madonna, maar dan op een nieuwe manier. We hebben ze heruitgevonden door te experimenteren met maatsoort en tempo, maar met behoud van wat mensen zo aanspreekt in de nummers. Zo doen we In My Life van de Beatles als een slaapliedje. Mijn ouders leerden Engels door tv te kijken en naar muziek te luisteren; mijn songkeuze is absoluut beïnvloed door waar zij naar luisterden. Toen ik een baby was, was muziek van de Beatles het enige dat hielp tegen het huilen. EH: Die bèta-kant was dus nooit een optie! TL: Precies! Nooit. Kortom, de show bestaat uit arrangementen van nummers die belangrijk voor me zijn en mijn verhaal vertellen. Het is op 20 en 21 juli, en Declan Bennett uit Once (mijn maatje uit Rent) treedt op zondag met me op. Hij is fantastisch – de rasechte, getergde songwriter. Weet je, mijn ultieme droom is om op een dag een bus te vullen met mijn trio en door het hele land te toeren met mijn show. EH: Het klinkt fantastisch. Ik kan niet wachten om het te zien. Meer info over de show van Telly in Londen vind je hier.