INTERVIEW: Tom Stocks - oprichter van Actor Awareness

Niet zo lang geleden las ik een artikel waarin Dame Judi Dench haar zorgen uitte dat acteertalent wordt gesmoord door vermogensongelijkheid. Het lijkt erop dat degenen die een toneelschoolopleiding niet kunnen betalen, die niet worden toegelaten tot een vakopleiding of die ervoor kiezen om naar de universiteit te gaan, op een zijspoor worden gezet in de sector. Dus, hoe kunnen we hier verandering in brengen en ervoor zorgen dat de industrie eerlijke kansen biedt aan iedereen, ongeacht je achtergrond?

Gedreven door de ongelijkheid en het gebrek aan diversiteit dat zo heerst in de kunstwereld, lanceerde Tom Stocks 'Actor Awareness'. Dit is een campagne die strijdt voor acteurs met een minder bevoorrechte achtergrond, zodat zij dezelfde kansen krijgen als degenen met een sterker financieel vangnet. Terwijl we in de Spotlight Studios schuilden voor een windvlaag die een zogenaamde zomer wegblies, sprak ik Tom voorafgaand aan de op 'vrouwen' gethematiseerde 'scratch night' van Actor Awareness. Ik wilde weten hoe ver zijn campagne inmiddels is en hoe ver de sector nog moet gaan voordat sociale klassen als gelijkwaardig worden beschouwd en talent weer de belangrijkste drijfveer is.

Hoi Tom! Wat was voor jou de oorspronkelijke drijfveer om deze campagne op te zetten?

TS:   Ik werd twee keer aangenomen bij de toneelschool 'East 15' (E15), maar moest mijn plek helaas beide keren uitstellen omdat ik het simpelweg niet kon betalen. Het eerste jaar werkte ik 50 uur per week als kok, maar had ik nog steeds niet genoeg. De tweede keer probeerde ik het weer door non-stop te werken, maar zelfs met een beetje hulp van buitenaf kon ik het lesgeld niet opbrengen. Ik begon erover te bloggen en kreeg veel reacties van mensen die vonden dat er iets moest veranderen. Ik wist niet waar ik moest beginnen, maar ik besefte dat er veel mensen in hetzelfde schuitje zaten. Dus besloot ik mijn best te doen om dingen te veranderen – en zo werd Actor Awareness geboren. Ik had geen geld om in de campagne te steken, dus social media was het logische startpunt; het begon als een hashtag. Daarna huurde ik Phoenix Arts Club af voor onze eerste bijeenkomst en van daaruit ging het balletje rollen.

Tom Stocks Helaas kon je dus nooit naar E15, maar je hebt wel een graad behaald aan de Universiteit van Newport. Hoe denk je dat de universiteit je heeft voorbereid op de sector, vergeleken met wat een toneelschool biedt?

TS:   Een universitaire opleiding is veel academischer. Het grootste verschil is denk ik dat je op de toneelschool een 'showcase' hebt waar castingagents bij aanwezig zijn. Op de universiteit hadden we ook een showcase, maar er kwam geen enkele agent opdagen. Bij de universiteit eindig je weliswaar met een studieschuld, maar je krijgt tenminste studiefinanciering van de overheid, terwijl toneelscholen vaak particulier gefinancierd zijn.

Tijdens mijn studie zag ik dat een plaatselijk theater een pantomime van 'Robin Hood' opvoerde. Ik dacht: misschien kan ik meedoen. Ze hielden audities voor onbetaalde rollen, maar ik besloot het te proberen en werd aangenomen als een van de hoofddansers. Op een gegeven moment combineerde ik mijn studie, een bijbaan en de repetities. Ik legde het gezelschap uit dat ik, omdat het onbetaald was, niet elke avond kon optreden; ik moest mijn studie en baan prioriteit geven om alles te kunnen bekostigen. Uiteindelijk bood het team me een volledig salaris aan als ik alle voorstellingen zou doen, dus nam ik een maand ontslag bij mijn bijbaan. Ik combineerde de repetities voor de panto met de repetities voor mijn universitaire showcase tijdens de lunchpauzes. Het was een geweldige ervaring: ik had mijn eerste professionele klus te pakken en mocht het jaar erop weer meedoen, wat mijn carrière echt een duwtje gaf.

Denk je dat er nog een toekomst is voor universitaire drama-opleidingen als ze niet worden erkend als geaccrediteerde trainingsinstituten?

TS:   Ik denk niet dat het aan de universiteiten ligt, maar dat sommige agenten en invloedrijke mensen in dit vak er een beetje snobistisch over doen. Als je een auditieruimte binnenstapt en zegt dat je aan een universiteit hebt gestudeerd, trekken ze hun neus op. De perceptie moet veranderen. Ik zeg niet dat elke universiteit fantastisch is, want dat is niet zo. Maar sinds het wegvallen van Drama UK – dat toezicht hield op de toneelscholen – is er ook een kans ontstaan. Het is jammer dat zij er niet meer zijn, maar tegelijkertijd kunnen we nu vragen: 'Waarom moet je per se naar een toneelschool voor dit vak? Waarom staat een universiteit niet in de top 20 van geaccrediteerde opleidingen?' We moeten af van het idee dat alles alleen om Londen draait.

Waarop wordt de sector volgens jou gebaseerd in plaats van op talent, en wat kunnen casting directors doen om te helpen? Ben je bijvoorbeeld een voorstander van open audities?

TS:   Het hangt van veel factoren af, maar momenteel lijkt geld de belangrijkste toegangspoort. Je kunt niet naar de toneelschool als je het lesgeld niet hebt, zoals in mijn geval, dus moet je een andere route vinden. Voor mij was dat gelukkig Actor Awareness, maar niet iedereen kan zomaar een campagne starten.

Ik denk dat open audities vaak worden gehouden om de schijn van eerlijke kansen te wekken, terwijl het vaak puur om publiciteit gaat. Soms komt er iets moois uit voort, maar vaak heb ik het gevoel dat de rollen allang verdeeld zijn en dat acteurs zoals ik alleen maar een sprankje valse hoop wordt geboden.

Ook workshops werken vaak niet. Ze irriteren me. Waarom zou je £50 moeten betalen om een casting director te ontmoeten, een paar vragen te stellen en in feite te betalen voor zijn of haar mening? Mijn mening kan net zo waardevol zijn. Mensen hopen bij zulke workshops ontdekt te worden door een agent of casting director, en soms gebeurt dat, maar meestal niet. Als je dan toch een workshop volgt, betaal dan voor iets waar je echt wat aan hebt, en niet puur voor iemands mening. Als die mening negatief is, kan het je zelfvertrouwen kapotslaan. Terwijl jij wél goed genoeg bent! Het is alleen de mening van die ene persoon; er zijn duizenden andere casting directors die er waarschijnlijk anders over denken. Wees jezelf in plaats van een robot. Ik ga bijvoorbeeld niet in het zwart naar audities; dat toont mijn persoonlijkheid niet. Ik kom gewoon op sneakers, en eerlijk gezegd heb ik daar weleens een rol door gekregen. Doe niet precies wat één iemand je vertelt; we zijn veel te bang om dingen anders aan te pakken uit angst dat één persoon het niet leuk vindt.

Bovendien kun je als acteur bijna niet zonder een 'Spotlight'-profiel, maar om daarop te komen heb je een erkende opleiding nodig of drie professionele rollen op je cv. Het is een vicieuze cirkel. Hoe kom je de sector binnen zonder toneelschool, en zonder toneelschool, hoe kom je aan die rollen, tenzij je heel creatief bent? Veel toneelscholen hameren op het klassieke werk om je direct in West End te krijgen. Waarom leren we mensen niet hoe T.I.E. (Theater in Education) werkt, waar velen beginnen? Waarom moedigen we mensen niet aan hun eigen werk te schrijven en te ontwikkelen? Dat is nu de sleutel: creëer je eigen werk en gebruik platforms zoals onze 'scratch nights' om jezelf in de kijker te spelen bij agenten.

Jullie scratch nights zijn zeer succesvol. Hoe zijn ze gegroeid sinds het eerste evenement?

TS:   Voor onze eerste avond met het thema 'Working Class' kregen we misschien 20 inzendingen van schrijvers. Elke keer worden dat er meer; voor deze avond over 'Vrouwen' hebben we meer dan 100 scripts gelezen. Ze vinden om de maand plaats en dit jaar hebben we er zo'n 7 of 8 gepland. De gaten vullen we op met filmavonden, ongeveer 3 of 4 keer per jaar.

Ongeveer vijf voorstellingen die als stukjes van 15 minuten begonnen op onze scratch nights, zijn uitgegroeid tot volwaardige producties die in Londen en de rest van het VK hebben gestaan. Dat is geweldig! Sommige acteurs zijn ook getekend door agenten. Het kostte tijd om hier te komen, maar het werkt. Vanavond komen er vier agenten kijken, wat voor veel opwinding zorgt. We produceren de avonden nu in de Spotlight Studios en we zijn de enige 'scratch night' in het VK die acteurs betaalt, dus het wordt alleen maar groter en beter.

“De hele wereld is een podium, maar niet alle spelers zijn gelijk” is de slogan van je nieuwe documentaire over acteurs uit de arbeidersklasse. Wanneer verschijnt deze en waar kunnen we deze zien? TS:   De opnames zijn bijna afgerond, dus het zou tegen de zomer klaar moeten zijn – heel spannend! Het komt niet online of op tv, maar we gaan ermee touren voor besloten vertoningen in onder andere Londen en Manchester. We sturen hem ook in naar festivals en willen hem op toneelscholen laten zien. We willen zoveel mogelijk reuring en debat veroorzaken. Er wordt al veel gepraat, maar ik wil met deze film echt verandering teweegbrengen. Oorspronkelijk was het idee niet eens zozeer voor de sector zelf, maar voor het grote publiek, zodat zij begrijpen waar acteurs, schrijvers en regisseurs doorheen moeten. Je rolt niet zomaar een serie als Coronation Street binnen; het is een zware weg en dat wil ik laten zien. Bekende gezichten zoals Maxine Peake, John Challis ('Boycie' uit Only Fools & Horses), Christopher Ecclestone, Sam West en Andrew Ellis steunen ons en geven hun ongezouten mening in de film. Je bent met deze campagne zelfs naar Westminster gegaan en hebt gesproken met de Labour-partij. Hoe is dat zo gekomen en wat is er tot nu toe besproken?

TS:   Ik hoorde van een campagne genaamd 'Acting Up' en dacht dat ik kon helpen. Ik mailde diverse mensen binnen de Labour-partij en uiteindelijk kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek. Ze houden nu 'hoorzittingen' waarbij mensen uit de sector vertellen wat er speelt voordat er actie wordt ondernomen. Daarna volgt een beleidsvergadering waarin alle bewijslast wordt omgezet in een officieel voorstel voor het parlement. Ik was bij de eerste sessie aanwezig om mijn getuigenis af te leggen. De mensen die dit trekken zijn erg betrokken en willen echt verandering. Het feit dat het nu op regeringsniveau besproken wordt, is al een enorme stap.

Wat is je advies voor mensen die auditie doen voor de toneelschool, maar niet worden toegelaten of het financieel niet redden?

TS:   Wat ik goed vond aan de universiteit was de academische basis. Op een toneelschool leer je de praktijk, wat fantastisch is, maar naar mijn ervaring leer je er minder over toneelschrijvers en context. Als je de toneelschool niet kunt betalen, zou ik een universitaire opleiding doen en daarna kijken naar een master aan een toneelschool. Dan heb je het beste van twee werelden en steek je jezelf niet onnodig diep in de schulden. Mocht het acteren onverhoopt niet lukken, dan heb je in ieder geval een diploma om op terug te vallen. Als je niet naar de universiteit wilt, zoek dan een groep gelijkgestemden en begin je eigen werk te maken. Organiseer een showcase en nodig zoveel mogelijk mensen uit. Bouw aan je reputatie, want dat is cruciaal in dit vak. Ik weet dat je het graag wilt, maar wees niet wanhopig. Wees gepassioneerd maar geduldig. De toneelschool is niet de enige weg; je moet soms dieper graven om andere ingangen te vinden. Netwerk en neem contact op met mensen. Op dit moment draait het vaak om wie je kent. Ik verhuisde naar Londen zonder iemand te kennen. Heb lef. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

LEES MEER OVER ACTOR AWARENESS