RECENSIE: 110 In The Shade, Ye Olde Rose and Crowne ✭✭✭✭

110 In The Shade

Ye Olde Rose and Crowne

12 mei 2017

4 Sterren

Boek Nu

Sinds deze Broadway-opvolger van 'The Fantasticks' (van hetzelfde schrijversteam) het kwik in 1963 voor het eerst deed stijgen, probeert de show een vaste plek te veroveren in het standaardrepertoire. Er zijn grote revivals geweest, meest recentelijk in New York onder regie van Lonny Price met niemand minder dan Audra McDonald als Lizzie Curry, en het 'slice-of-western-life' sfeertje heeft de show geliefd gemaakt bij regionale theaters in de VS. Maar op de een of andere manier heeft de warmte ervan de koele ontvangst aan deze kant van de oceaan nog niet kunnen ontdooien. Waarom eigenlijk? Het is een perfect geconstrueerde musicalcomedy met hart en ziel stevig in de moderne tijd, het bevat 18 prachtig geschreven nummers van Harvey Schmidt (muziek) en Tom Jones (tekst), en het script is een scherpe adaptatie door N. Richard Nash van zijn eigen toneelstuk 'The Rainmaker' – dat zelf een legendarische film werd met Katharine Hepburn als Lizzie en Burt Lancaster in een van zijn meest fascinerende rollen als de zelfbenoemde Starbuck, de oplichter uit de titel. Voeg daar aan toe dat het eenvoudig te ensceneren is, met minimale eisen voor kostuums en decor. Dus, waarom zien we dit niet vaker?

Ik heb geen idee. Ik ben deze week twee keer gaan kijken en heb er met volle teugen van genoten. Met dank aan het altijd nuttige Rose and Crowne in Walthamstow heeft Andrew Yon een droomteam samengesteld om dit werk de eer aan te doen waar het al zo lang naar snakt en die het zo zelden krijgt. Randy Smartnick, die het stuk kent van producties uit de VS, keert terug naar dit theater voor een soepele, vloeiende regie waarin het verhaal de helderheid en lichtheid krijgt die het nodig heeft. Toegegeven, de langere scènes in de eerste helft hadden wat meer actie kunnen gebruiken, maar zijn focus op stilte en de concentratie op de (voor een musical) uitzonderlijk sterk geschreven dialogen werkt het beste in de kortere tweede helft. Zijn vertrouwde choreograaf Kate McPhee is ingevlogen vanuit de Rivièra om de enscenering tot leven te wekken, en doet dat met een precisie en trefzekerheid die ronduit briljant zijn: haar bewegingen en de structuur waarin ze gecoördineerd zijn, volgen de motieven van de partituur, waarbij frases naadloos aansluiten op specifieke muzikale ideeën. En deze muziek is in dat opzicht uitzonderlijk goed geschreven: het leent zich voor intelligente choreografie, en in Walthamstow krijgt het – dankzij McPhee, die precies weet hoe ze het beste uit haar dansers haalt – precies dat.

Op muzikaal vlak zwaait huisdirigent Aaron Clingham de scepter. Samen met zijn band, bestaande uit Jade Cuthbert (viool), Catriona Cooper (altviool), Dominic Veall (cello), Ashley Blasse (gitaren en banjo) en Janette Williams (percussie), leeft hij zich uit in deze ambitieuze klankwereld. De invloeden van Aaron Copland en Samuel Barber zijn nooit ver weg in deze weelderige maar lichte ambiance van hemelse koren, stevige folksongs, lyrische ballads en pittige variéténummers. Er is een onmiskenbare link met de Americana van Dick Rodgers en consorten, maar hier voelt het alsof Rodgers en Hammerstein door de vleesmolen van Nadia Boulanger zijn gehaald. Wat er aan de andere kant uitkomt, is getransformeerd, hervormd en tot ons genoegen gegrild op een openluchtbarbecue.

De cast vermaakt zich kostelijk. De New Yorkse Laurel Dougall, inmiddels al twaalf jaar woonachtig in het VK, neerzet een ontroerende vertolking van de eenvoudige maar pittige plattelandsvrouw; vocaal en qua podiumpresentatie kan ze veel krachtiger uit de hoek komen dan ze hier laat zien, en misschien zien we daar wat meer van naarmate haar personage zich ontwikkelt. De rol van de katalysator, de sjacheraar Starbuck die belooft dat hij regen kan brengen naar het uitgedroogde land... voor honderd dollar, wordt gespeeld door Daniel Urch, die ietwat jong en licht oogt voor een rol die om meer gewicht vraagt. Daarentegen zijn de hardere karakters de familieleden van Lizzie: H.C. (Christopher Lyne, die barst van de ervaring en het nodige gewicht in de schaal legt als de vader – hij weet écht wat hij met deze dialogen aan moet), de bazige oudere broer Noah (David West – een sterke fysieke en vocale verschijning die laat zien dat hij ook op een veel groter podium prima uit de voeten zou kunnen) en de ietwat onnozele jongere broer Jimmy (een heerlijk komische rol van Julian Quijano). Ze worden in de gaten gehouden door de norse lokale sheriff File (Nick Wyschna, een warme bariton die zijn prikkelbare voorkomen telkens weer ontkracht). Jimmy papt aan met de vrolijke Snookie Updegraff (de geweldige Rebecca Withers): hun injectie van vrolijkheid in de tweede akte wanneer het plot serieuzer wordt, 'Little Red Hat', is een van de hoogtepunten van de show.

Het ensemble bestaat uit nog meer goedgekozen personages: Joe en Beverly Copeland (Mikey Wooster en Amy Christen-Ford); George en Hanna Curtis (de ogenschijnlijk degelijke, maar eigenlijk nogal pikante Craig Nash en Natalie Durkin); met Sammie-Sue Miller (Francesca Pim) and Phil Mackey (Henry Roadnight) die de groep compleet maken. De gedetailleerde, fantasierijke aanpak van deze bijfiguren laat duidelijk zien dat Smartnick veel meer variatie kan vinden, misschien juist wanneer hij mikt op humor in plaats van melodrama.

Rest mij nog de aandacht te vestigen op de spectaculaire weidse ruimtes van het verzengde platteland, prachtig verbeeld door het decor van Joana Dias. Dit majestueuze landschap van oranje en roestbruine tinten, bezaaid met agrarische gebouwen en eindeloos uitgestrekt onder een strakblauwe lucht, werkt net zo goed voor de scènes overdag als 's nachts. De musicalcomedy-kostuums sluiten hier prachtig bij aan en hun vrolijkheid brengt de verhalen scherp in focus. Eigenlijk voelt het alsof we kijken naar 'Het Kleine Huis op de Prairie' tijdens een droogte. En als we deze eenvoudige mensen benaderen met diezelfde ongedwongen onschuld en oprechtheid, zit je altijd goed.

Tot 28 mei 2017

Foto's: David Ovenden

BOEK TICKETS VOOR 110 IN THE SHADE