ELEŞTİRİ: 110 In The Shade, Ye Olde Rose and Crowne ✭✭✭✭

110 In The Shade

Ye Olde Rose and Crowne

12 Mayıs 2017

4 Yıldız

Bilet Al

1963'teki prömiyerinden bu yana, aynı besteci ekibinin durdurulamaz eseri 'The Fantasticks'in bu Broadway halefi, ana akım repertuvarda kendine yer edinmeye çalışıyor. En son New York'ta Lonny Price yönetmenliğinde ve Lizzie Curry rolünde Audra McDonald gibi dev bir ismin başrolünde olduğu bazı önemli yeniden sahnelemeler yapıldı. Oyunun 'vahşi batı hayatından bir kesit' sunan atmosferi, Amerika'daki bölgesel tiyatrolarda sevilmesini sağladı. Ancak nedense bu sıcaklık, buralardaki soğuk karşılamayı henüz eritebilmiş değil. Neden? Aklı ve kalbi modern döneme dönük, kusursuz kurgulanmış bir müzikal komedi bu; Harvey Schmidt (müzik) ve Tom Jones (söz) imzalı ince işlenmiş 18 müzikal parça barındırıyor. Senaryosu ise N. Richard Nash'in kendi oyunu olan ve Katharine Hepburn ile Burt Lancaster'ın (başlıktaki kurnaz dolandırıcı Starbuck rolünde) efsaneleştiği 'The Rainmaker' (Yağmurcu) filminden zekice uyarlanmış. Üstelik kostüm ve dekor açısından asgari taleple, sahnelenmesi de oldukça kolay. Öyleyse neden bu oyunu her yerde göremiyoruz?

Hiçbir fikrim yok. Bu hafta oyunu iki kez izledim ve her saniyesinden büyük keyif aldım. Walthamstow'daki emektar Rose and Crowne tiyatrosuna teşekkürler; Andrew Yon, bu esere uzun zamandır hak ettiği ama nadiren bulabildiği değeri verecek müthiş bir ekip toplamış. Eseri ABD'deki prodüksiyonlardan tanıyan Randy Smartnick, hikayeye ihtiyaç duyduğu netlik ve hafifliği veren akıcı bir rejisörlük için tekrar sahneye dönmüş. İlk yarının uzun sahnelerinde daha detaylı bir mizansen kurgulanabilirdi belki ama ikinci yarıda özellikle o iyi yazılmış diyaloglara ve dinginliğe odaklanması çok daha başarılı olmuş. Güvendiği iş ortağı koreograf Kate McPhee, Riviyera'dan gelerek müzikal sahnelemeye hayat vermiş hem de bunu harika bir titizlik ve isabetle yapmış: Hareketleri ve koordinasyonu, notaların motifsel yapısından ilham alıyor, her ifade belirli bir müzikal fikirle örtüşüyor. Bu skor, zeki bir koreografiye olanak tanıyor ve Walthamstow'da -dansçılarından en iyisini nasıl alacağını bilen- McPhee sayesinde tam da bunu görüyoruz.

Müzik tarafında ise orkestranın başında Aaron Clingham var. Jade Cuthbert (keman), Catriona Cooper (viyola), Dominic Veall (viyolonsel), Ashley Blasse (gitarlar ve banjo) ve Janette Williams'tan (perküsyon) oluşan grubuyla bu iddialı ses dünyasının tadını çıkarıyorlar. Aaron Copland ve Samuel Barber tınıları; eteryal korolar, ayağı yere vuran halk şarkıları ve lirik baladlardan oluşan bu zengin ama hafif ambiyansta her an hissediliyor. Dick Rodgers ve diğerlerinin Amerika esintili tarzıyla yadsınamaz bir bağ olsa da burada Rodgers ve Hammerstein sanki Nadia Boulanger tarafından bir kıyma makinesinden geçirilmiş gibi hissettiriyor. Diğer taraftan çıkan ise dönüşmüş, yeniden şekillenmiş ve bizlerin beğenisi için adeta bir açık hava mangalında kızarmış bir lezzet şöleni.

Oyuncu kadrosu tüm bu sürecin keyfini sürüyor. On iki yıldır Birleşik Krallık'ta yaşayan New Yorklu Laurel Dougall, gösterişsiz ama hayat dolu bir batılı kadını dokunaklı bir şekilde canlandırıyor; vokal gücü ve sahne hakimiyeti aslında burada sergilediğinden çok daha fazlasına muktedir, belki hikaye ilerledikçe bu güçten birkaç doz daha fazlasını görebiliriz. Benzer şekilde, yüz dolara kuruyan topraklara yağmur getirme sözü veren üçkağıtçı Starbuck rolündeki Daniel Urch, daha ağırbaşlılık gerektiren bu rol için biraz fazla genç ve hafif kalmış. Buna tezat olarak, Lizzie'nin ailesi çok daha oturmuş karakterler: Baba rolünde Christopher Lyne (tecrübe ve ağırlık saçıyor - diyalogları nasıl kullanacağını GERÇEKTEN biliyor), zorba ağabey Noah rolünde David West (güçlü fiziksel ve vokal varlığıyla çok daha büyük sahneleri doldurabileceğini belli ediyor) ve saflık derecesinde komik küçük kardeş Jimmy rolünde Julian Quijano harika birer performans sergiliyor. Onları gözleyen asık suratlı yerel şerif File rolünde ise Nick Wyschna, aksi dış görünüşünün altındaki sıcak bariton sesiyle dikkat çekiyor. Jimmy'nin sevgilisi Snookie Updegraff rolünde ise müthiş Rebecca Withers var: İkinci perdede olaylar ciddileşirken sergiledikleri 'Little Red Hat' numarası oyunun zirve noktalarından biri.

Ansambl, iyi çizilmiş karakterlerden oluşuyor: Joe ve Beverly Copeland (Mikey Wooster ve Amy Christen-Ford); George ve Hanna Curtis (dışarıdan ağırbaşlı görünen ama aslında oldukça enerjik Craig Nash ve Natalie Durkin); Sammie-Sue Miller (Francesca Pim) ve Phil Mackey (Henry Roadnight) kadroyu tamamlıyor. Bu yan figürlerin detaylı ve yaratıcı işlenişi, Smartnick'in melodrama yerine mizaha odaklandığında çok daha fazla çeşitlilik yaratabildiğini gösteriyor.

Son olarak, Joana Dias'ın dekoruyla yarattığı o muazzam kavrulmuş açık arazileri takdir etmem gerekir. Tarım binalarıyla noktalanmış, soluk mavi bir gökyüzü altında sonsuza uzanan turuncu ve kızıl toprakların o görkemli duruşu, hem gündüz hem gece sahnelerinde eşsiz çalışıyor. Karakterlerin hikayelerini parlatan neşeli kostümlerle de harika bir uyum içinde. Adeta 'Kırlardaki Küçük Kuraklık' izliyoruz. Ve eğer bu basit insanlara aynı saf masumiyet ve samimiyetle yaklaşırsak, bu yoldan asla şaşmayız.

28 Mayıs 2017'ye kadar

Fotoğraflar: David Ovenden

110 IN THE SHADE İÇİN BİLET ALIN