RECENSIE: Beautiful Thing, Above The Stag ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Jonathan Harvey's Beautiful Thing in de pas geopende locatie van Above The Stag in Vauxhall.

Beautiful Thing - Above The Stag. Foto: PBG Studios Beautiful Thing

Above The Stag,

8 juni 2018

4 Sterren

Boek Nu

Dit is een uitstekende stukkeuze om de intrek van dit geweldige theater in hun nieuwe onderkomen te vieren.  Begonnen in een kamertje boven een pub in Victoria, daarna gevestigd onder een obscure spoorbrug in Vauxhall, is de naam nu verhuisd naar het derde adres: twee veel grotere, diepere en volledig gerenoveerde spoorbogen direct aan de Albert Embankment, recht tegenover het hoofdkantoor van MI6. Met bomen en een gazon voor de deur – en de landelijke uitgestrektheid van Spring Gardens, inclusief City Farm, gastropub en luxe theehuis aan de achterzijde.  Een 'beautiful thing' inderdaad.

De nieuwe locatie beschikt over een grotere zaal met vaste zitplaatsen (waar momenteel de openingsvoorstelling speelt), een kleinere, flexibele studioruimte (die binnenkort wordt voltooid) en een ruime bar (die weldra ook overdag gasten verwelkomt), evenals repetitie- en kantoorruimtes.  Het is een schitterende aanwinst voor de Londense theaterwereld en – technisch gezien – de nieuwste toevoeging aan het aanbod van podia in de hoofdstad.  Het is tevens de volgende mijlpaal in de gentrificatie van Vauxhall.

Beautiful Thing. Above The Stag. Foto: PBG Studios

Jonathan Harvey's tijdloze komedie uit de jaren '80 over jonge liefde die opbloeit in een woonwijk in Thamesmead, is een charmante manier om dit theater in te wijden.  Het biedt ontwerper David Shields de uitgelezen kans om de technische mogelijkheden van de zaal te tonen met een substantieel box-set decor van het jaren '60 brutalisme in de wijk. Een setting die naadloos aansluit bij de gedisciplineerde en strakke regie van Steven Dexter: er is nauwelijks bewegingsruimte voor de bewoners, zo lijkt de esthetiek ons te vertellen, en elke beschikbare centimeter wordt benut, van het trappen van een bal tot een vakkundig uitgevoerde vechtscène.  De mensen worden hier gedwongen tegen elkaar op te schuren in een soort sociale 'frottage' (zoals Jamie uitlegt: het Franse woord voor kaas).

De belangrijkste van deze bewoners is de briljant gecaste Kyla Frye als de onvermoeibare gezinshoofd Sandra.  Haar vertolking zal ongetwijfeld worden gezien als een van de hoogtepunten van het Fringe/Off West End-seizoen; ze laat elk woord en elke tel van de rol ademen met de vastberaden energie van een personage dat altijd heeft moeten knokken, nooit heeft opgegeven onder de druk, en die het van een ander ook niet pikt als ze dat wel doen.

Beautiful Thing. Foto: PBG Studios

Joshua Asare speelt haar relatief verwende en licht ontevreden zoon Jamie, die een liefhebber is van musicals. Hij schetst een prachtige ontwikkeling van kille dissociatie en tiener-ambivalentie naar een liefdevolle band met buurjongen en voetballer Ste, gespeeld met een ingetogen kwetsbaarheid door Ryan Anderson.  Maar de belangrijkste toeschouwer van dit alles is niet moeder Sandra, maar de Mamas-and-the-Papas-fanaat die ook naast hen woont: de grofgebekte Leah, die door Phoebe Vigor wordt neergezet met een scherpe, elfachtige gratie.

Nou ja, ik zeg wel dat ze een grote mond heeft, maar je zou moeten horen hoe Sandra haar van katoen geeft in scène na scène van verbaal moddergooien, waarin Harvey's taalkundige gymnastiek pas echt op Olympisch niveau komt.  Zijn grappen verjaren – bijna – nooit.  Er zit een sprankelende frisheid in zijn script die ons zelfs nu nog doet glimlachen, zowel om de platvloerse sentimentaliteit (vooral in de eerste helft) als om de verfijnde precisie van de verwoording.  De humor is vakkundig geplaatst en wordt met 'royale zuinigheid' ingezet, waardoor we de overvloed ervan bewonderen, terwijl we tegelijkertijd de tijd en ruimte krijgen om de kunstige wendingen met rust en aandacht te waarderen.  Sandra heeft ook een vent die ze onderhoudt – in alle opzichten – een ontmande 'nieuwe man', Tony (Kieran Mortell), die ongeveer even nuttig is als de ongeziene maar kortstondig hoorbare dronken en agressieve vader van Ste (niet vermeld in de castlijst).

Jack Weir belicht het geheel met een goed oog voor de diepte en schaal van de locatie, evenals de noodzaak om de poëtische 'transformatie' van deze wereld uit te drukken via de transcendente kracht van de liefde.  En Andy Hill beheerst met grote vaardigheid de broodnodige muzikale intermezzo's van 'Sixties West Coast' ballads en andere geluiden die helpen deze grauwe wereld naar het buitengewone te tillen.

Peter Bull, de huisproducent, heeft het geheel samengebracht en zijn zorgvuldig opgebouwde achterban naar dit nieuwe domein geleid. Hun aanhoudende steun op elk denkbaar vlak heeft dit theater gemaakt tot wat het nu is: het enige speciaal op maat gemaakte LGBT-theater van het land met een eigen, doelgericht gebouwd pand.  Vooruitkijkend lijkt de rest van de programmering erop gericht om de gevestigde klantenkring te verleiden hen te volgen naar de nieuwe locatie en die geografische loyaliteit vast te houden.  Of dat publiek alleen voldoende zal zijn om het theater te laten blijven groeien valt nog te bezien, maar de eerste reactie is goed.  Hun volgers houden duidelijk van wat ze voorgeschoteld krijgen en de zaal zit tot de laatste stoel vol.  Dat is geweldig: de gunfactor is voelbaar.  Misschien loopt de productie nog niet overal even soepel: het kost altijd tijd om een nieuwe ruimte te leren kennen en de specifieke persoonlijkheid ervan te ontdekken; daarnaast zorgde een technisch probleem op de openingsavond voor een half uur vertraging, een incident dat de cast vast uit hun concentratie heeft gehaald, waardoor ze aan het begin minder zelfverzekerd waren dan later in de voorstelling.  Het geeft niet.  Kinderziektes zijn onvermijdelijk voordat men echt doorheeft hoe de zaal optimaal bespeeld kan worden, en dit is een zeer bemoedigend begin.

BOEK NU VOOR BEAUTIFUL THING IN ABOVE THE STAG