RECENSIE: Blackmail, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Mark Ravenhills bewerking van Charles Bennetts toneelstuk Blackmail in het Mercury Theatre, Colchester.

Blackmail Mercury Theatre, Colchester

9 maart 2022

3 sterren

Mercury Theatre Website

Charles Bennetts toneelstuk uit de jaren twintig wordt door velen beschouwd als een 'vergeten' klassieker. Mark Ravenhill heeft het nu in een nieuw jasje gestoken voor deze fantastisch vormgegeven productie in de Mercury – het imposante decor van David Woodhead, een huis met twee verdiepingen annex winkel, is werkelijk prachtig. Ik begrijp wel waarom Ravenhill zich tot dit script aangetrokken voelde; bepaalde thema's zijn nog steeds verontrustend herkenbaar: vrouwenmishandeling, onderdrukte seksualiteit, maatschappelijke codes en vooral corruptie bij de politie. Toch mist de regie van Anthony Banks de nodige kracht, en pas in de tweede akte komt de vaart er echt in. Het is geen traditioneel moordmysterie; een kunstenaar ligt dood in zijn atelier, in de nek gestoken door Alice uit zelfverdediging. We zien dit niet zelf, want Ravenhill heeft de oorspronkelijke eerste akte geschrapt; we horen er alleen over. Haar verloofde, politieagent Harold, krijgt de zaak toegewezen en krijgt argwaan. Ze spreken af de misdaad te verdoezelen om zijn promotie niet in gevaar te brengen. Leugen op leugen volgt, eerst om de waarheid verborgen te houden voor Alice's dominante moeder, Ada, maar de komst van een 'queer' chanteur (zijn eigen woorden) zorgt voor paniek. Ravenhill plaatst het in een sterke sociale context met duidelijke parallellen naar vandaag de dag. Maar wanneer Ada zegt: "Iedereen houdt van een moord", verwacht het publiek wellicht een traditionele thriller, wat botst met het sociaal realisme dat de schrijver wil overbrengen.

Er zijn veel lichtpunten, met name Lucy Speed als Ada. Zij zet een energieke en vaak grappige rol neer als een vrouw die de schijn ophoudt in een decadente wereld. Ze vindt een sterke tegenvaller in Jessie Hills, die Alice neerzet als een strijdbare, wilskrachtige vrouw die prachtig overtuigt terwijl de muren van de maatschappij op haar afkomen. De mannelijke cast maakte minder indruk. Gabriel Akuwudike oogde wat ongemakkelijk op het toneel en zijn articulatie liet vanaf mijn plek in de zaal te wensen over. Patrick Walshe McBride leek als chanteur Ian uit een heel ander stuk weggelopen; zijn personage voelde bijna als een stereotype van een luidruchtige 'gay queen' – van onopvallend in de schaduwen leven was bij hem geen sprake, al waren zijn teksten over hoe de maatschappij en de wet destijds met homoseksuelen omgingen wel degelijk interessant en actueel. Gaandeweg voegde hij gelukkig wel een sinistere dreiging aan het geheel toe.

Wat het stuk goed doet, is het tarten van je morele kompas; het dwingt je af te vragen wat jij in die situatie zou doen. Echter, hoewel de sociale kwesties boeiend zijn, moet het tempo echt omhoog. In de eerste helft leek het alsof niemand echt geloofde in wat ze zeiden, wat de spanning ondermijnde – sterker nog, het liet me koud wat er met de personages gebeurde. Rufus Norris, artistiek leider van het National Theatre, kreeg onlangs kritiek toen hij beweerde dat talent van het theater naar streamingdiensten vloeit. Omgekeerd kan ik me niet voorstellen dat producties als deze een jonger publiek weg zullen lokken bij Netflix.