RECENSIE: Cat On A Hot Tin Roof, Apollo Theatre ✭✭✭

Jack O'Connell als Brick. Foto: Johan Persson Cat on a Hot Tin Roof.

Apollo Theatre

26 juli 2017

3 sterren

Boek Nu

Deze productie belichaamt perfect de uitdrukking 'een wedstrijd met twee gezichten'. Regisseur Benedict Andrews heeft de enscenering en benadering gemoderniseerd van Tennessee Williams' klassieke drama over de ineenstorting van een zuidelijke familie en de destructie van het huwelijk tussen Brick en Maggie. Williams noemde het stuk "een synthese van mijn hele leven", en de tekst zindert van passie en geweld. De alcoholistische Brick is niet in staat zijn homoseksuele gevoelens voor zijn overleden vriend Skipper een plek te geven; Maggie, nog steeds smoorverliefd op hem, hunkert ernaar haar waarde te bewijzen door zwanger te worden en zo de erfenis veilig te stellen. Na het enorme succes met Streetcar Named Desire bij de Young Vic enkele jaren geleden, hoopt het team op een hit van hetzelfde kaliber. Ze komen een heel eind.

Sienna Miller (Maggie) en Jack O'Connell (Brick). Foto: Johan Persson

De modernisering werkt eigenlijk heel goed; het goudkleurige decor en de schaarse maar luxueuze meubels en objecten suggereren de wereld van een Trump Tower. Het verklaart bovendien moeiteloos de tatoeages van Jack O'Connell, die veel mannen van zijn leeftijd tegenwoordig hebben. De cast maakt ook gebruik van mobiele telefoons en iPods; dat werkt verrassend goed, maar roept wel vragen op – Maggie en Brick zouden hun vleselijke behoeften tegenwoordig toch via datingapps kunnen bevredigen? Er staat een douche op het toneel, en hier brengt O'Connell het grootste deel van de eerste akte douchend door, terwijl hij enkel in een handdoek gewikkeld over de set strompelt (Brick heeft zijn enkel gebroken). Toekomstige academici in genderstudies zullen wellicht schrijven over de fetisjering van zijn lichaam als een verschuiving in de 'female gaze', maar hier, omdat het tekstueel niet volledig gerechtvaardigd is, werkt het vooral afleidend. O'Connell broedt uitstekend en speelt de onthechtheid van zijn omgeving perfect, maar hij wordt pas echt charismatisch zodra hij eindelijk zijn pyjama aantrekt. Maggie is een enorme uitdaging voor elke actrice; de eerste akte bestaat grotendeels uit een expositieve monoloog, vooral de eerste veertig minuten. Dat vereist acteerwerk met grote diepgang, maar helaas speelt Sienna Miller het allemaal op één toon en vindt ze nooit echt de diepte van Maggie's wanhoop en manipulatie. Ze raast ook door haar tekst alsof het nog steeds een geheugentest is, en haar zuidelijke accent wankelt herhaaldelijk. Meerdere castleden hadden er baat bij gehad als de update ook de locatie van de handeling had verplaatst.

Colm Meaney als Big Daddy. Foto: Johan Persson Maar waar de eerste akte een beetje aanvoelt als een soapserie die zich in het diepe zuiden afspeelt, volgt de beloning in de tweede helft, voornamelijk dankzij de voortreffelijke Colm Meaney als Big Daddy. Meaney geeft deze beer van een rol een magnifiek, wanhopig machismo wanneer hij geconfronteerd wordt met de waarheid dat zijn diagnose van een prikkelbare darm een leugen is en dat hij maagkanker heeft. Hier krijgt O'Connell eindelijk een tegenspeler van formaat, en de lange dialoog tussen Brick en Big Daddy – een monumentale confrontatie over mannelijkheid, machismo, homofobie, walging en zelfverloochening – wordt subliem gespeeld terwijl er vuurwerk afgaat ter ere van Big Daddy's 65e verjaardag. (Uitstekend lichtontwerp van Jon Clarke.) In feite tilt Meaney het niveau van iedereen omhoog; Hayley Squires en Brian Gleeson zijn bijzonder effectief als de manipulatieve 'breeders' Mae en Gooper, en Lisa Palfrey is een sterke Big Mama, zowel grappig als kwetsbaar.

De hele productie wordt in de tweede helft van de afgrond weggesleept, en de 'klik' (de klik waar Brick naar zoekt totdat hij hem vindt en zich goed voelt) bereikt eindelijk het publiek. Als de problemen in de eerste helft opgelost kunnen worden, zou dit een van de beste producties in West End kunnen zijn. Zoals het er nu voorstaat, wordt het stuk gered van een fiasco door een indrukwekkende Big Daddy.

TICKETS VOOR CAT ON A HOT TIN ROOF

Productiefoto's