RECENSIE: Charlie And The Chocolate Factory, Theatre Royal Drury Lane ✭✭✭✭

Charlie & The Chocolate Factory Charlie and the Chocolate Factory Theatre Royal Drury Lane 24 juni 2013

4 Sterren

Ik geef eerlijk toe dat ik mijn twijfels had over de door Sam Mendes geregisseerde Charlie and the Chocolate Factory die morgenavond in première gaat in het Theatre Royal Drury Lane: aan de ene kant werd de muziek en tekst verzorgd door Marc Shaiman en Scott Wittman (bekend van Hairspray en Smash), de choreografie door Peter Darling (Matilda en Billy Elliot) en vertolkt Douglas Hodge de rol van Willy Wonka; aan de andere kant werd er slechts één nummer uit de geliefde filmklassieker gebruikt, waren er eindeloze problemen met de casting en suggereerden de wandelgang-geruchten dat de productie verkeerd was aangepakt, hart miste en vrij vergeetbaar was.

En tussen al deze overwegingen was er de hand van Mendes zelf (wiens musicals soms een schot in de roos zijn en soms de plank volledig misslaan), de casting van Nigel Planer als Opa-tje Joe en David Grieg als bewerker van het script - allemaal factoren die beide kanten op konden vallen.

Het prachtig gerenoveerde Theatre Royal is nu ontzettend uitnodigend, en er waren natuurlijk tientallen laaiend enthousiaste kleintjes aanwezig, dus de sfeer tijdens de laatste preview was werkelijk elektrisch.

Het eerste dat me deze avond verbaasde was het magnifieke decor van Mark Thompson: het is simpelweg oogverblindend, gedetailleerd en vol charme, waarbij zowel de armoedige omstandigheden van de familie Bucket als de warmte en oprechte liefde die hen bindt prachtig worden neergezet.

De tweede verrassing was het optreden van Jack Costello als Charlie: in elk opzicht perfect, opwindend en barstensvol onschuld, verbeeldingskracht en een ongefilterd hart. Hij is fenomenaal in alles wat hij doet - hij luistert naar de andere acteurs, geeft zich volledig in elk moment, zingt geweldig en danst met stijl en flair.

Het derde wat opviel was Planer’s Opa-tje Joe - hij is in topvorm en doet bijna denken aan John Lithgow.

Het vierde pluspunt was de muziek: een stortvloed aan heerlijke melodieën, slimme ritmes en scherpzinnige orkestraties - je twijfelt er geen moment aan dat dit een volbloed Broadway-musical is. 'Almost Nearly Perfect', 'A Letter From Charlie Bucket', 'More Of Him To Love', 'If Your Mother Were Here' en het sensationele slotnummer van de eerste akte, 'It Must Be Believed To Be Seen' - dit zijn de geweldige nummers die het verhaal dragen en voortstuwen met prachtige vlagen van levendige en verfijnde harmonie.

Het vijfde knappe element is de slimme manier waarop elk van de andere gouden ticketwinnaars aan het publiek wordt gepresenteerd - elk krijgt een tableau vol humor en plezier.

Het zesde hoogtepunt is het moment van hartverwarmende vreugde wanneer Charlie ontdekt dat hij de vijfde gouden ticketwinnaar is - het is sober gedaan maar met zoveel stijl en kunde dat werkelijk alleen de meest cynische harten niet tot tranen toe geroerd zullen zijn door dit magische theatermoment.

Het zevende wonder is de opkomst van Douglas Hodge als een volbloed, miraculeuze en bijna onwaarschijnlijk excentrieke en heerlijke Wonka. Zodra hij verschijnt, is hij als een supernova van energie en verblindend talent, wispelturig en hypnotiserend. Het is moeilijk om iemand anders als Wonka voor te stellen, zo volkomen overtuigend is Hodge in deze loodzware rol - hij rekent resoluut af met de schaduwen van zowel Gene Wilder als Johnny Depp. Het beeld van hem in de deuropening van de fabriek met de enorme Wonka-poorten voor zich is zo filmisch als modern musicaltheater maar kan zijn. Een zuiverder, meer lyrische zangstem was mooi geweest voor de nieuwe nummers, maar dat is slechts een klein detail. Hodge komt er meer dan mee weg.

De achtste verrassing zijn de Oempa Loempa's - vergeet de kleine groene mannetjes; de visie van Mendes en Darling is adembenemend grappig en briljant. Ze verrijken elke scène waarin ze verschijnen.

Het negende bijzondere is dat je ergens in de tweede akte simpelweg vergeet dat je naar een theaterstuk kijkt - Hodge, Costello, Planer en de rest zijn zo goed, de regie is zo strak en helder, dat je volledig wordt meegevoerd naar de magische wereld van pure verbeeldingskracht.

Het tiende hoogtepunt is het moment waarop Hodge het prachtige nummer van Leslie Bricusse/Anthony Newley (beiden schrikbarend genoeg niet vermeld in de credits), 'Pure Imagination', ten gehore brengt en de glazen lift Wonka en Charlie meeneemt op een vlucht boven de skyline. Het is een meesterzet om dit bekende nummer hier als het grote 'Eleven O'Clock' nummer te gebruiken; het voegt een resonantie en nostalgie toe die perfect past bij het nieuwe materiaal, zoals 'Strike That! Reverse It!', 'Simply Second Nature', 'Vidiots' en 'A Little Me'.

Tien van zulke momenten in één musical is al heel wat, maar in werkelijkheid waren het er nog veel meer: alles wat Iris Roberts deed als Mrs Teavee was verrukkelijk en grappig; de hele familie Bucket is hartverwarmend; Ross Dawes en Kate Graham zijn hilarisch als Jerry en Cherry; de eekhoorns zijn sensationeel en er is geen moment waarop de energie verslapt, de melodieën tegenvallen of het decor, de belichting en de kostuums niet perfect zijn.

Het is een absolute sensatie - gegarandeerd om je innerlijke kind weer tot leven te wekken en je geloof in de klassieke musical te herstellen.

Het is minstens zo goed als Matilda, en ook hier heb je het gevoel dat de muziek en teksten zo door Roald Dahl geschreven hadden kunnen zijn.

Het is zonder twijfel de beste nieuwe musical sinds Matilda en zeker de beste "Broadway-stijl" musical in jaren.

Ren naar het theater! En ga daarna gerust nog een keer, want je kunt onmogelijk alles zien en opnemen in slechts één bezoek.

Koop tickets voor Charlie & The Chocolate Factory