ELEŞTİRİ: Charlie'nin Çikolata Fabrikası, Theatre Royal Drury Lane ✭✭✭✭

Charlie & The Chocolate Factory Charlie and the Chocolate Factory Theatre Royal Drury Lane 24 Haziran 2013

4 Yıldız

Sam Mendes yönetmenliğinde yarın akşam Theatre Royal Drury Lane'de perde açacak olan Charlie and the Chocolate Factory müzikali konusunda kafamın karışık olduğunu itiraf etmeliyim. Bir yanda Marc Shaiman ve Scott Wittman (Hairspray ve Smash'ten tanıdığımız) imzalı müzik ve sözler, Peter Darling'in (Matilda ve Billy Elliot'ın koreografı) koreografisi ve Willy Wonka rolünde Douglas Hodge var; diğer yanda ise o çok sevilen film versiyonundan sadece tek bir şarkının kullanılması, oyuncu seçimi sürecindeki bitmek bilmeyen sorunlar ve izleyenlerden gelen, eserin kurgusunun zayıf, ruhsuz ve unutulmaya mahkum olduğuna dair söylentiler.

Tüm bu düşüncelerin ortasında ise Mendes'in bizzat kendisi (ki müzikallerde başarısı değişkendir), Nigel Planer'ın Büyükbaba Joe olarak seçilmesi ve David Grieg'in metin uyarlaması gibi her iki yöne de çekilebilecek unsurlar bulunuyordu.

Görkemli bir şekilde yenilenen Theatre Royal şu an inanılmaz davetkar görünüyor ve tabii ki etrafta düzinelerce heyecanlı küçük çocuk vardı; bu yüzden yapımın son ön gösterimi başlarken atmosfer oldukça yoğundu.

Akşamın ilk şaşırtıcı unsuru Mark Thompson'ın muhteşem dekoruydu: tek kelimeyle güzel, detaylı, zarafet ve cazibe dolu; hem Bucket ailesinin sefaletini ve yoksul yaşam koşullarını hem de onları birbirine bağlayan sıcak ve samimi sevgiyi kusursuzca yansıtıyor.

İkinci şaşırtıcı şey, Jack Costello'nun Charlie performansıydı: her yönüyle mükemmel, heyecan verici, masumiyet, hayal gücü ve sonsuz bir samimiyetle dolu. Costello yaptığı her şeyde muhteşem; diğer oyuncuları can kulağıyla dinliyor, her anına her şeyini veriyor, harika şarkı söylüyor ve büyük bir stil ve rahatlıkla dans ediyor.

Üçüncü şaşırtıcı şey ise Planer'ın Büyükbaba Joe karakteriydi; adeta John Lithgow'u andıran ilham dolu bir performans sergiliyor.

Dördüncü şaşırtıcı şey ise müziklerdi: keyifli melodiler, zekice ritmik vuruşlar ve derinlikli orkestrasyonlardan oluşan bir sel gibi; bunun tam teşekküllü bir Broadway müzikali olduğuna dair en ufak bir şüpheniz kalmıyor. 'Almost Nearly Perfect', 'A Letter From Charlie Bucket', 'More Of Him To Love', 'If Your Mother Were Here' ve birinci perdenin sansasyonel final parçası 'It Must Be Believed To Be Seen'... Bunlar hikayeyi canlı ve hassas bir uyumla destekleyen ve ileri taşıyan harika parçalar.

Beşinci şaşırtıcı şey, diğer altın bilet sahiplerinin her birinin seyirciye takdim edilme şekliydi; her birinin sahnesi tam bir neşe ve komedi tufanı.

Altıncı şaşırtıcı şey, Charlie'nin beşinci altın biletin sahibi olduğunu keşfettiği o yürek burkan sevinç anı. Sade ama büyük bir ustalık ve beceriyle işlenmiş bir sahne; o elektrik dolu anı izlerken gözyaşlarına boğulmamak için gerçekten katı kalpli olmak gerekir.

Yedinci şaşırtıcı olan ise Douglas Hodge'un hayat verdiği, mucizevi ve neredeyse akıl almaz derecede eksantrik ve büyüleyici Wonka'nın sahneye çıkışıydı. Bir kez geldi mi, adeta bir süpernova gibi enerji ve göz kamaştırıcı bir yetenek saçıyor, ele avuca sığmaz ve büyüleyici. Hodge bu zorlu rolü o kadar özgüvenle sahiplenmiş ki, Wonka olarak başka birini hayal etmek zor; hem Gene Wilder'ın hem de Johnny Depp'in gölgelerini hızla üzerimizden atıyor. Fabrikanın kapısında, önünde devasa Wonka kapılarıyla durduğu an, modern müzikal tiyatronun olabileceği en sinematografik görselliği sunuyor. Yeni şarkıların parlaması için daha lirik ve duru bir sesi olsaydı daha iyi olabilirdi ama bu sadece ufak bir ayrıntı. Hodge performansı ile bunun üstesinden fazlasıyla geliyor.

Sekizinci şaşırtıcı şey ise Oompa-Loompalar; o küçük yeşil adamları unutun. Mendes ve Darling'in burada başardığı şey nefes kesici derecede komik ve ilham verici. Göründükleri her sahneye renk katıyorlar.

Dokuzuncu şaşırtıcı şey şu ki, ikinci perdenin bir yerinde tiyatro izlediğinizi tamamen unutuyorsunuz. Hodge, Costello, Planer ve diğer herkes o kadar iyi, yönetim o kadar titiz ve temiz ki, kendinizi tamamen saf hayal gücünün sihirli dünyasına kaptırıyorsunuz.

Onuncu şaşırtıcı olay, Hodge'un o harika Leslie Bricusse/Anthony Newley şarkısı 'Pure Imagination'ı (her ikisinin de isminin jenerikte geçmemesi hayret verici) seslendirdiği ve cam asansörün Wonka ile Charlie'yi gökyüzünde bir tur gezisine çıkardığı andı. Bu tanıdık parçayı müzikalin zirve noktası (Eleven O'Clock number) yapmak dahice bir hamle olmuş. Bu parça, 'Strike That! Reverse It!', 'Simply Second Nature', 'Vidiots' ve 'A Little Me' gibi yeni materyallerle mükemmel bir uyum sağlayan bir nostalji ve derinlik katıyor.

Bir müzikalde on şaşırtıcı anın olması başlı başına bir olaydır, ama aslında çok daha fazlası vardı: Iris Roberts'ın Bayan Teavee olarak yaptığı her şey lezzetli ve komikti; tüm Bucket ailesi tamamen büyüleyici; Ross Dawes ve Kate Graham, Jerry ve Cherry rollerinde kahkaha attırıyor; Sincaplar sansasyonel ve enerjinin düştüğü, melodilerin sönük kaldığı veya dekorun, ışığın ve kostümlerin mükemmel olmadığı tek bir an bile yok.

Bu tam bir sansasyon; içinizdeki çocuğu canlandıracağı ve o eski güzel müzikal kavramına olan inancınızı tazeleyeceği garantili.

Matilda kadar iyi, hatta belki daha bile iyi; sanki müzik ve sözler bizzat Roald Dahl tarafından yazılmış hissini veren gerçek bir ruh var.

Matilda'dan bu yana açık ara en iyi yeni müzikal ve kesinlikle yıllardır gördüğümüz en iyi "Broadway" tarzı yapım.

Görmek için hemen bilet alın! Sonra tekrar gidin, tekrar gidin; çünkü bir izleyişte her şeyi görmeniz veya her şeye hakim olmanız imkansız.

Charlie & The Chocolate Factory biletlerinizi hemen ayırtın.