RECENSIE: Damn Yankees, Landor Theatre ✭✭✭

Damn Yankees. Foto: Roy Tan Damn Yankees Landor Theatre 12 oktober 2014 3 sterren

Damn Yankees is tegenwoordig een lastige show om in Londen op de planken te zetten. Ten eerste is er de kern van het verhaal: een passie voor honkbal die voor de meeste Britten en Europeanen nauwelijks te vatten is. Ten tweede, hoewel de setting een ogenschijnlijk realistisch jaren '50 is, is het verhaal een bewerking van de Faust-legende, compleet met wezens uit de hel en magische verschijnselen. Ten derde is het gewaagde element — dat bij de Broadway-première in 1955 nog choquerend was — allang ingehaald door de seksuele revoluties die in de jaren zestig begonnen.

In het Landor Theatre speelt momenteel een herneming van Damn Yankees, geregisseerd door de vindingrijke en energieke Robert McWhir. Hij probeert de inherente obstakels van het stuk te omzeilen door, ondanks een beperkt budget, in te zetten op charme, ondeugend plezier en een flinke dosis milde spot.

Het verhaal is kolderiek. Een wat oudere honkbalfan met een pondje te veel krijgt bezoek van de duivel, die hem voorstelt zijn ziel te ruilen voor de kans om het lot van zijn geliefde, maar immer verliezende team te keren. De deal wordt gesloten en de fan transformeert in een jaren jongere, topfitte atleet met ongekende kwaliteiten. Hij sluit zich aan bij zijn favoriete kneuzenteam en dankzij zijn door de duivel geschonken talenten klimmen ze razendsnel op de ranglijst. Intussen haalt de duivel zijn beste verleidster, Lola, weg bij haar dansoptredens in de hel om de fan te verleiden. Het doel? Zorgen dat hij zijn oude leven en zijn vrouw vergeet, zodat zijn ziel voor eeuwig verloren is. Maar de kracht van echte liefde tussen de fan en zijn vrouw is te sterk: de duivel wordt verslagen, het team wint en de fan krijgt zijn oude zelf terug. Inderdaad: liefde en honkbal zijn sterker dan de duivel.

Gelukkig is het wat magere script (George Abbott en Douglass Wallop) aangevuld met een 'verduiveld' goede score en teksten van Richard Adler en Jerry Ross. De grote hit 'Heart' komt uit deze show. Er zitten ook een paar prachtige ballads in, evenals twee absolute showstoppers voor de verleidster Lola: 'A Little Brains, A Little Talent' en 'Whatever Lola Wants'.

Gezien de omvang van het Landor Theatre is de balans tussen muzikanten en solisten niet altijd vlekkeloos. De kleine band onder leiding van Michael Webborn is zich niet altijd even bewust van die balans, zeker wanneer de vrouwen zingen. Wat meer nuance op dat gebied zou de productie ten goede komen.

De grote verrassing van deze productie komt van Robbie O’Reilly, wiens frisse en aanstekelijke choreografie de hele show tot leven wekt en, jawel, een hart geeft. Hij weet de boel op te schudden met een gewaagde routine voor het jonge, fitte ensemble: gehuld in enkel witte handdoeken paraderen en draaien ze over het toneel terwijl ze vol overgave zingen. De jongens maken indruk — het is een act die niet zou misstaan bij Gypsy Rose Lee.

Als de duivel, Mr. Applegate, was Jonathan D. Ellis de perfecte geraffineerde, ziedende pantomime-schurk; ik genoot met name van zijn kapsel à la Lily Munster. Ellis is deels kwakzalver, deels maniak, deels showdief en deels clown; hij perst elke lach uit de soms wat dorre tekst. Zijn grote nummer in de tweede akte, 'Those Were The Good Old Days', is — zoals hij zelf al zegt — de toegangsprijs op zich al waard. Ook bleek hij een meester in improvisatie toen hij genadeloos een jongeman op de korrel nam die de fout maakte dwars over het toneel naar het toilet te lopen terwijl de scène (met Ellis) nog bezig was.

Poppy Tierney speelde een weelderige en pruilende Lola. Ze zong en danste overtuigend en haalde het maximale uit de komische 'Carry On'-aspecten van haar personage. O'Reilly had in haar routines misschien nog wat meer grenzen mogen opzoeken om de seksuele kant van haar missie scherper neer te zetten, maar dat is slechts een klein puntje van kritiek. Tierney bracht de tegenstrijdigheden in Lola knap naar voren, waardoor haar uiteindelijke verzet tegen de duivel geloofwaardig aanvoelde.