RECENSIE: Death Of A Salesman, Piccadilly Theatre Londen ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Arthur Millers Death Of A Salesman met Wendell Pierce en Sharon D Clarke in het Piccadilly Theatre in Londen.

Natey Jones, Wendell Pierce, Sharon D Clarke en Sope Dirisu. Foto: Brinkhoff Mogenburg Death Of A Salesman Piccadilly Theatre

4 november 2019

5 sterren

Boek tickets

De beste hernemingen van een klassiek stuk zijn de producties die een nieuw licht werpen en nieuwe inzichten bieden in de tekst, zonder de dialoog of context radicaal te veranderen. Marianne Elliots en Miranda Cromwells buitengewone herinterpretatie van Arthur Millers meesterwerk voelt fris en actueel aan; het lijkt wel of het vandaag geschreven is voor onze tijd. Het is een van de meest aangrijpende theaterervaringen die ik dit jaar heb beleefd. De casting van de Lomans als een zwarte familie is krachtig relevant en onthult diepgewortelde lagen van racisme, ondersteund door een superieure jazz- en Gospelsoundtrack. Het maakt het stuk tot een universeel pleidooi voor het herdefiniëren van mannelijkheid en ambities.

Ian Bonar, Wendell Pierce, Sope Dirisu, Linda Loman en Natey Jones. Foto: Brinkhoff Mogenburg

Cruciaal voor het succes van de productie is de fenomenale, en bij vlagen deemoedige, vertolking van Wendell Pierce als Willy Loman. Hij is bijzonder sterk in het tonen van de kwetsbaarheid van de man en schakelt moeiteloos tussen blinde ontkenning, agressie, liefde, koppigheid en verwarring – op sommige momenten zie je Willy bijna fysiek de barsten in zijn leven met plakband proberen te dichten. Je wilt elk gezinslid van de Loman-familie op een gegeven moment wel een draai om de oren geven, en Pierce laat je wanhopen om Willy Loman, maar hij breekt je hart volledig omdat liefde duidelijk zijn centrale drijfveer is. Het is, naar mijn mening, de acteerprestatie van het jaar.

Wendell Pierce, Natey Jones, Sope Dirisu. Foto: Brinkhoff Mogenberg

Maar Pierce staat er niet alleen voor. Als zijn vrouw Linda levert Sharon D Clarke opnieuw een voorbeeldige prestatie; ze houdt gedurende het hele stuk vast aan haar waardigheid als het enige personage dat de realiteit inziet, al is ze niet in staat te voorkomen dat haar gezin naar de afgrond glijdt. En haar stem – wanneer ze een gospelnummer zingt, vecht je tegen de tranen. Deze productie is de eerste die ik heb gezien die echt sympathie wekt voor de zonen van Loman. Sope Dirisu is uitmuntend als Biff; gespierd en met een podiumpresentatie die krimpt tot de fysiek van een jongetje wanneer hij de ontrouw van zijn vader ontdekt. Je ziet hoe het leven nooit meer hetzelfde zal zijn nu zijn idool voor zijn ogen van zijn voetstuk valt. Natey Jones vangt perfect de ironie achter de naam Happy; zijn promiscuïteit verhult zijn ontkenning en het tekortschieten van zijn dromen – hij zal zijn vader nooit kunnen behagen. Er wordt over de hele linie sterk gespeeld: Trevor Cooper zorgt voor de broodnodige komische noot als buurman Charley en Ian Bonar is een uitstekende Bernard. Een sleutelscène is het moment waarop Willy zijn baas smeekt om een baan dichter bij huis. Zijn baas, Howard (een zeer effectieve rol van Matthew Seadon-Young), is veel jonger en wit, en wil duidelijk niet worden aangeraakt door een zwarte man. Het beleefde gezicht van racisme wordt genadeloos blootgelegd in die ene scène waarin Willy wordt ontslagen.

De muzikaliteit en fysieke presence van de productie zijn buitengewoon. De flashbacks zijn helder en vormen momentopnames van ontkenning en liefde – cruciale momenten die de familie onvermijdelijk leiden naar de dood van hun 'salesman'. Het geluidsontwerp van Carolyn Downing en muzikaal leider Femi Temowo geeft het stuk een hartslag die aanzwelt en weer stopt; prachtig werk. Dit is de beste interpretatie van het stuk die ik ooit heb gezien. Alleen al voor de prestatie van meneer Pierce moet u dit gaan zien; dit is een voorstelling waarover nog jaren zal worden nagepraat.

BOEK TICKETS VOOR DEATH OF A SALESMAN